Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 07:05      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το «ορφανό» συλλαλητήριο στην πλατεία

Το «ορφανό» συλλαλητήριο στην πλατεία



Στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα ευφυολόγημα. «Ο καλύτερος τρόπος για να πετύχεις στην πολιτική είναι να βρεις ένα πλήθος που πηγαίνει κάπου και να μπεις μπροστά του».
Τα ξημερώματα της Πέμπτης, η πρόεδρος της Βουλής, θύμισε στην ομιλία της ότι την προηγούμενη φορά που το Σώμα ψήφισε ένα μνημόνιο, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν απ' την αίθουσα της Ολομέλειας με πανό στα χέρια και μπλέχτηκαν με τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί στην πλατεία Συντάγματος.
Μέσα σε λίγες λέξεις, άθελα της, περιέγραψε μια εικόνα δηλωτική των πολιτικών «αυτοματισμών» που είχαμε έως τώρα συνηθίσει. Η Κυβέρνηση παίρνει αναγκαία μέτρα, η αντιπολίτευση ανεβαίνει στα κεραμίδια και την κατακεραυνώνει. Κλείνοντας, φυσικά, το μάτι στο δυσαρεστημένο ακροατήριο.
Για πρώτη φορά υπάρχει «ένα πλήθος που πηγαίνει κάπου» χωρίς τη συνοδεία των περισσοτέρων κομμάτων της αντιπολίτευσης. Αν σήμερα, για παράδειγμα, οργανωθεί ένα συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στην πλατεία Γεωργίου το πιθανότερο είναι ότι κανείς απ' τους βουλευτές της αντιπολίτευσης στον Νομό δεν θα σπεύσει να δηλώσει παρών. Ούτε ο κύριος Κατσανιώτης, ούτε ο κύριος Φωτήλας. Εκτός κι αν οργανωθεί απ' το ΚΚΕ, οπότε να περιμένετε τον κύριο Καραθανασόπουλο.
Η ιστορία έχει δείξει -ακόμα και πολύ πρόσφατα- ότι χώρες που κατάφεραν να βγουν από θυελλώδεις καταστάσεις, από κρίσεις απειλητικές για την ίδια την συγκρότηση τους ως οργανωμένα και σύγχρονα κράτη, το πέτυχαν χάρη στην σύμπραξη και συναίνεση των πολιτικών τους δυνάμεων. Ή τουλάχιστον των μεγαλυτέρων εξ αυτών.
Το βλέπουμε πια καθαρά. Η κλονισμένη, εξαιτίας των κυβερνητικών παλινωδιών, αξιοπιστία μας στις Βρυξέλλες, βαθμιαία αποκαθίσταται. Οχι μόνο γιατί ψηφίζονται μέτρα. Αλλά γιατί, για πρώτη φορά, θεμελιώνεται ένα ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας και συνεννόησης Κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Αν ο κύριος Τσίπρας είχε εφεύρει νωρίτερα τη γραμμή του ρεαλισμού, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ έτεμνε το πολιτικό σύστημα και τις παραφυάδες του σε τόξα «μνημονιακά» και «αντιμνημονιακά», πρώτον δεν θα είχε παγιδευτεί σε αυταπάτες και, δεύτερον, ως κοινωνία θα είχαμε ήδη ξεπεράσει πολλούς σκοπέλους. Ισως, να είχαμε ήδη βγει απ' τα μνημόνια, ίσως να είχαμε ξαναμπεί σε τροχιά ανάκαμψης και πάντως δεν θα είχαμε μπροστά μας την ανηφόρα που τώρα μας περιμένει.
Ομως, η «γραμμή του ρεαλισμού» δεν εγγυόταν τότε την κατάληψη της εξουσίας. Η υπεύθυνη και συναινετική στάση μπορεί να μην γέμιζε πλατείες, θα προσέφερε, όμως, μια καλή υπηρεσία στον τόπο. Και, ποιος ξέρει, ίσως η κοινωνία να έβλεπε την ευθύνη ως αρετή και να εξέλεγε ξανά στην Κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Γενάρη.
Ναι, για να πετύχεις στην πολιτική πρέπει να βρεις ένα πλήθος που πηγαίνει κάπου. Ομως, τα πλήθη, συνήθως, επιλέγουν τις πιο εύκολες και ανώδυνες διαδρομές και πολλές φορές μισούν τις αλήθειες.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [07:05:36]