Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 02:36      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού

Στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού



Υπήρχε κάποτε μια χώρα, οι κάτοικοι της οποίας είχαν μάθει να ζουν στην καλοπέραση με τα λεφτά των άλλων.
Πίστευαν ότι τα λεφτά τους ήταν δανεικά και αγύριστα, αλλά δεν ήταν. Και κάποια στιγμή, τελείωσαν.
Για να βρεθούν (νέα) λεφτά, η κυβέρνηση της χώρας αυτής αναγκάστηκε να ξαναβγεί στη γύρα για δανεικά, μόνο που αυτά τής δόθηκαν από ξένους με αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις.
Μνημόνιο λεγόταν το νέο σκηνικό και οι ιθαγενείς, εκεί που ήταν κάποτε «ζωή και κότα», κάθε οικογένεια είχε δύο και τρία αυτοκίνητα και πήγαιναν ακόμη και για διακοπές με… δάνειο (διακοποδάνειο το έλεγαν) είδαν τα πάντα να περιορίζονται, να κόβονται μαχαίρι μισθοί και συντάξεις.
Ο κυβερνήτης, που είχε υποσχεθεί ότι λεφτά… υπήρχαν, πλήρωσε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και έφυγε (τον… έφυγαν, για την ακρίβεια) κακήν κακώς, εκδιωγμένος από τους… αγανακτισμένους, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ιθαγενείς.
Στη θέση του ήλθε ένας άλλος, που παρίστανε τον «αντιμνημονιακό», μέχρι που αναγκάστηκε να γίνει στην πορεία «μνημονιακότερος των μνημονιακών». Το αποτέλεσμα ήταν να εφαρμόσει σκληρούς νόμους και να προκαλέσει κι αυτός την οργή του λαού.
«Προδότες» και «γερμανοτσολιάδες» αποκαλούσαν πολλοί αυτούς που εφάρμοζαν το μνημόνιο, και ονειρεύονταν γκιλοτίνες και κρεμάλες στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας.
Τότε, εκεί που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, οι ιθαγενείς πίστεψαν ότι από τη λαίλαπα των μνημονίων θα τους γλίτωνε ένα όμορφο παλικάρι 40 χρονών.
Τους υποσχέθηκε ότι θα καταργούσε το μνημόνιο «με ένα άρθρο κι ένα νόμο» και θα έδιωχνε τους κακούς ξένους, αυτούς που απαιτούσαν το αίμα του λαού για να τού δίνουν τα λεφτά τους.
Και τον έκαναν νέο κυβερνήτη, πιστεύοντας ότι με αυτόν, επιτέλους, η ελπίδα έρχεται. Πέρασαν μέρες, εβδομάδες, μήνες, η ελπίδα δεν έρχονταν, και τα λίγα λεφτά που δίνονταν από τους κακούς ξένους στέρεψαν κι αυτά.
Το παλληκάρι αναζήτησε δανεικά παντού, αλλά έφαγε πόρτα και από παντού. Τότε, συνειδητοποίησε ότι για να μην σκάσει η χώρα στα χέρια του σαν καρπούζι και τον πάρει ο λαός του με τις πέτρες, άλλη διέξοδος δεν υπήρχε από το να πάει κι αυτός σε μνημόνιο.
Με βαριά καρδιά και χωρίς να το θέλει είπε το «ναι», όπως είπαν «ναι» και οι «προδότες» του χθες, την ώρα όμως που πολλοί δικοί του είπαν «όχι», πιστοί στις αντιμνημονιακές αρχές τους.
Ξεκαθάρισαν ότι τον στηρίζουν για κυβερνήτη, αλλά δεν θα ψήφιζαν ποτέ ένα νέο μνημόνιο. Αρκεί, όμως, που το ψήφισαν οι άλλοι και αυτό πέρασε.
Κι έτσι ο αρχηγός, αντί να καταργήσει το μνημόνιο, «με ένα νόμο και με ένα άρθρο» έφερε στη θέση του ένα άλλο, κάνοντας… κόμμα με τους άλλους, τους παραδοσιακούς «μνημονιακούς», αφού είχε σχεδόν χάσει το δικό του.
Αλλά συνέχιζε να κυβερνά, με τις ψήφους των άλλων, χωρίς και όλες των συντρόφων του, που τον στήριζαν στα λόγια καθισμένοι στις αδρά αμειβόμενες καρεκλίτσες τους.
Αυτή ήταν μια χώρα που θριάμβευσε, μετά τον λαϊκισμό, και ο υπαρκτός σουρεαλισμός. Την έλεγαν Ελλάδα…




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:36:26]