Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 10:32      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κυβερνώσα Αριστερά

Κυβερνώσα Αριστερά



Το χθεσινό μας σχόλιο ήταν μια ανάπτυξη συλλογισμών πάνω σε μια φράση του Πρωθυπουργού την Παρασκευή στη Βουλή, η οποία εκλήφθηκε ως δευτερεύουσα, σε σχέση με όσα θα επακολουθούσαν.
Στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ ο Α. Τσίπρας έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στη φράση αυτή, που αποτελεί απολογία αυτοκριτικού περιεχομένου, ταυτοχρόνως όμως και εξαγγελία επίσημης στροφής προς τον πραγματισμό.
Ο Πρωθυπουργός είπε ότι η τακτική του πενταμήνου, η οποία οδήγησε στην πρόσκρουση στο τείχος των Βρυξελών, ήταν μια αυταπάτη. Υπέθετε (και τζόγαρε επιπολαίως, προσθέτουμε εμείς, με ξένα κόλλυβα) ότι η προοπτική μιας αποσταθεροποιητικής απειλής από τόνωση των αριστερών κινημάτων στην Ευρώπη θα υποχρέωνε τα Διευθυντήρια της ΕΕ σε ηπιότερες επιλογές.
Υπερεκτίμησα, είπε, την ισχύ της λαϊκής βούλησης.
Με δικά μας λόγια: Ηταν η πρώτη παραδοχή ενός Λογικού Σφάλματος στο οποίο επέμεναν οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις ήδη από το 2011, ότι δηλαδή αρκεί η βούληση του ενός κράτους για να επιβληθεί στη βούληση των πολλών. Μάλιστα, το Σφάλμα παρέβλεπε καν τη βούληση των πολλών ή την αντιμετώπιζε σαν χειραγωγίσιμη υπόθεση με τη μέθοδο του "έλα μωρέ, τι να μας πουν κι οι Φινλανδοί".
Εξηγείτο το Σφάλμα από δύο, κατά βάση, παράγοντες:
1. Αγνοια: Πλείστος κόσμος στην Ελλάδα, ακόμα και στελέχη υψηλής βαθμίδας, δεν έχουν καταλάβει ότι η χρηματοδοτική κάλυψη της χώρας μας προϋποθέτει έγκριση όλων των κοινοβουλίων των χωρών- μελών, όπου υπάρχουν αντίρροπες δυνάμεις και ευμετάβολοι συσχετισμοί. Και ναι μεν υπάρχουν πάνω χέρια στα Διευθυντήρια, όπως η Μέρκελ, αλλά κι αυτή δεν είναι πάνω χέρι στη χώρα της. Λογοδοτεί. Θυμώνουμε που δεν αναγωρίζεται το αποτέλεσμα των εκλογών και των δημοψηφισμάτων μας, αλλά εμείς συμπεριφερόμαστε λες και τα άλλα κράτη δεν έχουν εκλογές καθόλου.
2. Απώλεια συναίσθησης μεγεθών. Το "εμείς-αυτοί" που άλωσε τις συνειδήσεις των Ελλήνων, εξελίχθηκε σε μια κωμικά αφιλοσόφητη προσομοίωση που μετέτρεπε τη χώρα μας σε ισοδύναμη ποσότητα με τον ξένο παράγοντα.
Η αναδίπλωση του κ. Τσίπρα συμπυκνώθηκε (επιτέλους) στο ερώτημα που απεύθυνε ρητορικά: "Εχει κανείς να μου υποδείξει μια αριστερότερη επιλογή;".
Η φράση αυτή αποτυπώνει τη φύση του ελληνικού πολιτικού και ιδεολογικού ζητήματος στην Ελλάδα, έτσι όπως αυτό εξελίχθηκε κατά το Τέλος της Μεταπολίτευσης. Τη διάσταση μεταξύ πραγματισμού και δωρεάν συνθηματολογίας, που εκδηλώθηκε κυρίως στο φάσμα μεταξύ κεντροαριστεράς- αριστεράς, επηρεάζοντας και τον συντηρητικό χώρο, που πάντα γοητευόταν από τις συγκρούσεις του "διπλανού διαμερίσματος", αντλώντας από εκεί δικές του ιδέες (και διλήμματα, και ιούς συγκρουσιακού αποτελέσματος).
Η διάσταση αυτή μπορούσε να σέρνεται σαν μια "ακίνδυνη" αντιπαράθεση. Εγινε όμως αντικείμενο προς υπερεπείγουσα διευθέτηση όταν προέκυψαν:
1. Η Κρίση. Εκεί, πέρα από τις αναλύσεις, τις κορώνες και τους αφορισμούς, είχαμε ανάγκη από "Δια Ταύτα". Η φωνή των Αγανακτισμένων επιβλήθηκε και στους Μετριοπαθείς. Απέφυγαν, υπό τον φόβο της πετριάς, να εκφέρουν τη δική τους πρόταση εξουσίας και σύρθηκαν πίσω από μνημόνια εισαγωγής, τα οποία, μάλιστα, απέτυχαν να εφαρμόσουν σε ότι αφορά τη μεταρρυθμιστική τους ουσία και επιδίωξη, που δεν ήταν όλη "πραξικόπημα".
2. Η μετατροπή της Αριστεράς σε κυβερνώσα δύναμη. Εκεί, ο κάβουρας όφειλε να ξεδιπλώσει σχέδιο. Οι πικετοφορίες και τα "ράους" στις πλατείες έπρεπε να δώσουν τη θέση τους (και ακόμα πρέπει) σε Συγκεκριμένες Επιλογές. Στο σημείο αυτό, υπήρξε η Μεγάλη Απογοήτευση. Η κυβερνώσα Αριστερά έφαγε όλα της τα μήλα με ρηχές αποκαταστάσεις, όσο της επέτρεπε η σκόπιμη χαλαρότητα του Υπερεπόπτη. Δεν ξεδίπλωσε καμία Μεγάλη Ιδέα. Κανένα εφαρμοστικό σχέδιο μιας Οραματικής Σύλληψης που θα μπορούσε να ξεπεράσει την υφεσιακή δίνη και να δώσει στη χώρα την περίφημη Εμπροσθοβαρή Κατεύθυνση (που ζητούσαμε να δώσει ο Ντάισελμπλουμ). Η δική μας Εμπροσθοτέτοια εξαντλήθηκε σε μέτρα ανακούφισης πάνω σε προειλημμένες επιλογές και σε αποκατάσταση των αιωνίων φοιτητών.
Μια τέτοια Αριστερά δεν είναι αυτό που χρειάζεται ο τόπος. Δεν είναι καν κάτι που χρειάζεται ο εαυτός της.
Η Αριστερά απαντάει στα προβλήματα. Δεν φωνάζει όταν αυτά τίθενται, ούτε φεύγει από το δωμάτιο όταν μπαίνει ο γιατρός. Ούτε, βέβαια, παίζει το γιατρό, κάτι που έγινε επίσημη συμπεριφορά στη χώρα, όχι μόνο από τον μέσο πολίτη, αλλά και τις "υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις της", η πλειονότητα των οποίων κάνει περισσότερο για σάτιρα στο φέισμπουκ, παρά θα απασχολήσει στα σοβαρά την ιστορία.
Κανείς δεν θυμάται μεταξύ Αλεξάνδρου και Ρωμαίων ποιές ήταν οι πολιτικές αρχές των Αθηνών.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:32:17]