Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 22:55      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


1204

1204



Το κόλπο του Σόιμπλε είναι να σε κρατάει ξύπνιο για 30 ώρες και να σου ασκεί πιέσεις. Εκτελείς αυτό που θέλει ή έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε όλεθρο, αφανισμό, πυρπόληση, λοιμό, λιμό, κατακλυσμό και σούπερ καπιταλισμό.
Στο τέλος υπογράφεις μόνο και μόνο για να κοιμηθείς.
Ο Σόιμπλε δεν πρέπει να κοιμάται. Διαβάζει το αγαπημένο του έργο, που είναι βέβαια ο "Σάιλοκ" και προβάρει τον ήρωα σαν ερμηνευτής. Ζούσε καταφρονημένος. Οι πόροι του ήταν περιζήτητοι, αλλά όχι ο ίδιος. Ο κόσμος τον χλεύαζε, γιατί η συσσώρευση κεφαλαίου και η διατήρησή του προϋπέθεταν όρους που ο ίδιος ήταν μεν τοποτηρητής τους, αλλά είχε γίνει η προσωποποίησή τους. Οταν η αδυναμία του οφειλέτη προσέκρουσε πάνω στη δύναμη του δανειστή, η χλεύη τιμωρήθηκε με κυνισμό. Εκείνος ήταν ο φρικαλέος. Αλλά και εσύ που προστρέχεις στη δύναμή του, μήπως είσαι υποκριτής;
Δεν υπάρχουν δύο δρόμοι στη ζωή. Υπάρχουν δύο δρόμοι σε κάθε ερώτημα. Είχαμε, διαχρονικά, να διαλέξουμε ανάμεσα στον εξορθολογισμό και τη παθογένεια. Η δεύτερη κέρδιζε όποτε το δίλημμα περιλάμβανε κοινωνικό κόστος και διατάραξη ισορροπιών που στήριζαν το πολιτικό σύστημα.
Οταν είδαμε τα πράγματα να σκουραίνουν, είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε επείγουσες αποφάσεις και σε αποφυγή τους, πάνω στο βολικό σκεπτικό ότι θα βρούμε την άκρη με καλύτερη "αναδιανομή των πόρων" ελέγχοντας τη φοροδιαφυγή των άλλων.
Οταν μας κοπάνησε το κύμα, είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην άμεση, οδυνηρή προσαρμογή και στην αποφυγή της. Κάναμε τα πάντα για να ελαχιστοποιήσουμε την οδύνη της προσαρμογής, γλιστρώντας από την ανάγκη της ενδοσκόπησης σε μια ασφαλή ενοχοποίηση των πολιτικών αξιωματούχων, αρχικά γιατί "προκάλεσαν" την κρίση, και στη συνέχεια γιατί συνομολόγησαν σχέδιο θεραπείας που είχε αντικοινωνικές προβλέψεις.
Την ίδια στιγμή, το πολιτικό προσωπικό είχε να διαλέξει ανάμεσα στη θαρραλέα ανάληψη της ευθύνης και την υπεκφυγή. Επέλεξε, κατά βάση, τη δεύτερη. Αυτή είχε σαν αποτελέσμα, αφενός να μην παράγεται ουσιαστική πρόοδος στη θεραπεία, επομένως να υποχρεωνόμαστε σε όλο και βαρύτερη δοσολογία, αφ' ετέρου στην καταστροφή των σχέσεων εκτίμησης μεταξύ κοινωνίας και ευρωπαϊκών θεσμών.
Οι τελευταίοι, πάλι. Είχαν κι αυτοί δύο δρόμους. Να επιμείνουν σε ένα σχέδιο διάσωσης της χώρας, εξηγώντας γιατί είναι απαραίτητο και τι δημιουργικό παράγει: Ο ένας δρόμος. Ο άλλος δρόμος, να μεταχειριστούν τον πολιτικό κόσμο της χώρας αλλά και την κοινωνία της σαν ασώτους και αμαρτωλούς, μετατρέποντας το σχέδιο διάσωσης σε ταπεινωτική τιμωρία και δηλητηριάζοντας συνειδησιακά, αξιακά και σημειολογικά μια γενιά Ελλήνων που θα ακούν ΕΕ και θα αφρίζουν ή θα παράγουν επιθετικά ανέκδοτα. Ήταν ένας έλληνας, ένας γάλλος κι ένας γερμανός. Αρα ήταν ένας γερμανός.
Αυτό το τελευταίο είναι το χειρότερο από όλα όσα μπορεί να κάνει η Ευρώπη στον εαυτό της. Και αυτό κάνει.
Ο Σάιλοκ δεν υπολόγισε ότι η παροδική του δικαίωση τον κατέστησε στους αιώνες συνώνυμο της βάρβαρης εκμετάλλευσης της ανθρώπινης αδυναμίας.
Και εκείνος, μυθικό πρόσωπο ήταν, δεν έπαθε επί της ουσίας κάποιος κάτι μέσα από το θεατρικό κείμενο.
Η Ευρώπη όμως είναι μια ενότητα με υπόσταση. Θέλει να συνεχίσει σαν οργανισμός με κύρος και σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού που θα στηρίζονται πάνω σε αξίες οι οποίες θα εμπνέουν το σύνολο των εθνών και των πυρήνων που τη συναποτελούν;
Η αξίωση, ας πούμε, για μεταφορά του ελέγχου των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου σε οργανισμό που εδρεύει στο Λουξεμβούργο, είναι μια πολύ πιο εξευγενισμένη άλωση σαν κι αυτή που έγινε το 1204 στην Κωνσταντινούπολη. Σίγουρα πάντως είναι ένα υπέροχο δώρο στις αντιδυτικές δυνάμεις και μια ακόμα στρώση από γυαλιά στα γόνατα του υποκλιθέντος μέχρις εδάφους πολιτικού προσωπικού της χώρας.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:55:58]