Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 05:48      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο γλυκός θάνατος των υποσχέσεων

Ο γλυκός θάνατος των υποσχέσεων



Το ζεις στον δρόμο. Το βλέπεις παντού. Σε κάθε γωνιά, σε κάθε συζήτηση. Περνάς δίπλα από αγνώστους και ακούς στις κουβέντες τους να μπερδεύονται τα ονόματα της Μέρκελ, της Λαγκάρντ, του Γιούνκερ, του Ντράγκι, του Τσίπρα. Ακόμα και το δυσκολοπρόφερτο επίθετο του Ντάισελμπλουμ έχουν κάποιοι αποστηθίσει, προφανώς ύστερα από προχωρημένες ασκήσεις γλωσσοδέτη…
Κάποιοι άλλοι, από νωρίς χθες το πρωί, επιδίδονταν σε άλλου τύπου ασκήσεις έξω απ' όσες τράπεζες ήσαν ανοικτές. Περιμένοντας να εισπράξουν το δεύτερο 120άρι της σύνταξής τους γι' αυτόν τον μήνα. Η «αξιοπρέπεια», βασικό σύνθημα της προδημοψηφισματικής περιόδου, συνθλίβεται στις ουρές των συνταξιούχων, ηχεί σαν ειρωνεία στ' αυτιά των ηλικιωμένων που διαγκωνίζονται να πλασαριστούν λίγο πιο μπροστά και να γλιτώσουν μερικά λεπτά «αξιοπρεπούς» ταλαιπωρίας.
Η υπόλοιπη ζωή μοιάζει σαν να βρίσκεται σε τάιμ άουτ. Σε νεκρό χρόνο. Σαν να σπαταλήσαμε και τα δυο ημίχρονά μας και να μπαίνουμε με ντεζαβαντάζ στις καθυστερήσεις.
Η Κυβέρνηση είχε πέντε μήνες στη διάθεσή της να φτάσει σε μια συμφωνία, με όρους πολύ ευνοϊκότερους απ' τους σημερινούς. Οταν ακόμα δεν είχε εκπνεύσει το πρόγραμμα χρηματοδότησης, δεν είχαν κατεβάσει ρολά οι τράπεζες, δεν είχαν τεθεί σε ισχύ οι κεφαλαιακοί έλεγχοι και το κεφάλαιο αξιοπιστίας της στις Βρυξέλλες δεν είχε τρωθεί.
Δεν το έκανε. Δίνοντας, μάλιστα, την εντύπωση ότι δεν πολυβιαζόταν κιόλας. Ισως από κακό υπολογισμό. Θεωρώντας ότι όσο στέρευε ο χρόνος τόσο θα μεγάλωνε η πίεση στην πλευρά των εταίρων και θα τους καθιστούσε πιο ενδοτικούς.
Αν υπήρξε ποτέ τέτοιο σενάριο, απέτυχε παταγωδώς. Λογική εξήγηση, πάντως, γιατί φτάσαμε στις «καθυστερήσεις», προσδοκώντας μια συμφωνία που θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί απ' τις 20 Φεβρουαρίου ή ακόμα και μέσα στον Μάρτιο, δεν υπάρχει ή τουλάχιστον δεν έχει δοθεί.
Ούτε πιστεύει κανείς ότι μια υπεύθυνη κυβέρνηση θα ροκάνιζε τον χρόνο χωρίς να έχει καλυμμένα τα νώτα της χώρας, στην περίπτωση που οι σχεδιασμοί της δεν ευοδώνονταν.
Στην πολιτική έχουν δει πολλά τα μάτια μας. Μια αγαπημένη τακτική πολλών κυβερνήσεων ήταν να αφήνουν τη χώρα να κυλήσει σε κατάσταση συναγερμού, ώστε να περάσουν σκληρά μέτρα χωρίς να τραυματίζεται το πολιτικό τους κεφάλαιο.
Αν υποθέσουμε ότι αυτό συμβαίνει και τώρα -απλώς, υπόθεση κάνουμε…- δείτε το αποτέλεσμα: Ο Πρωθυπουργός συμφωνεί σε επώδυνα μέτρα την Κυριακή, διαχέει την πολιτική ευθύνη σ' όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου (πλην ΚΚΕ), εμφανίζεται ως ο μόνος πρωθυπουργός της τελευταίας πενταετίας που σήκωσε ανάστημα στις Βρυξέλλες, απομονώνει πολιτικά τους σκληροπυρηνικούς του κόμματός του, ενταφιάζει με ωραίο τρόπο τις προεκλογικές εξαγγελίες του, ξανανοίγει τις τράπεζες, εγγυάται την ομαλότητα και ύστερα αναπαύεται στις δάφνες του 61%.
Μια υπόθεση κάνουμε. Και ενίοτε οι υποθέσεις βγαίνουν αληθινές…





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:48:23]