Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 19:36      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Έχω γίνει ζητιάνος για να εξασφαλίσω τα απαιτούμενα για το συσσίτιο»

«Έχω γίνει ζητιάνος για να εξασφαλίσω τα απαιτούμενα για το συσσίτιο»



Με σκυμμένο το κεφάλι, αλλά αξιοπρεπείς και ευγνώμονες προς αυτούς που τους προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό, ρούχα ή παπούτσια, στέκονται στην ουρά της ανέχειας εκατοντάδες συμπολίτες μας.
Αλλοι είναι νεόπτωχοι θύματα της οικονομικής κρίσης, άλλοι εγκαταλελειμμένοι από τις οικογένειές τους, άλλοι έτυχε να γεννηθούν σε ακατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον. Πίσω από κάθε άνθρωπο που παραλαμβάνει τη σακούλα με τα τρόφιμα από κάποιο ναό της πόλης ή από την Τράπεζα Τροφίμων κρύβεται μία συγκλονιστική έως δραματική ιστορία.
Η «Π» ανέδειξε χθες τις ουρές που υπάρχουν παράλληλα με αυτές στις τράπεζες. Τις «αθέατες», τις ουρές των εκατοντάδων συμπολιτών μας που στηρίζουν την επιβίωσή τους στα συσσίτια της Εκκλησίας και του Δήμου, στα φιλόπτωχα των ενοριών και της Ιεράς Μητρόπολης Πατρών, στα ράφια της Τράπεζας Τροφίμων.
Εικόνες που αν και αρκετοί κάνουν ότι δεν τις βλέπουν, είναι υπαρκτές και η αντιμετώπισή τους απαιτεί τη συμβολή και τη στήριξη όλων μας. Το ιδεατό είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι να αποκατασταθούν επαγγελματικά και να στηρίζουν την επιβίωσή τους στα δικά τους χέρια αλλά μέχρι να γίνει αυτό, η κοινωνία μας πρέπει να είναι παρούσα και ιδιαίτερα την περίοδο αυτή που έχει μειωθεί η προσφορά προς τις συγκεκριμένες δομές.
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΙΑ ΠΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Είναι πολύ ευγενικοί και σεμνοί άνθρωποι» μας είπε η Αντα Ρεμούντη, επικεφαλής της ομάδας των εθελοντών που έχουν αναλάβει τη λειτουργία της Δημοτικής Ιματιοθήκης.
Πίσω από κάθε άνθρωπο που προσεγγίζει τη συγκεκριμένη δομή κρύβεται και μία πικρή ιστορία. «Χθες, μας έστειλε ο δήμαρχος μία οικογένεια τεσσάρων ατόμων. Δεν είχαν καθόλου ρούχα και τους δώσαμε από εσώρουχα μέχρι παπούτσια. Μας ζήτησαν και κουβέρτα επειδή κοιμούνται στο πάτωμα κι όντως τα πόδια τους ήταν τριμμένα» μία από τις ιστορίες που εξελίσσονται δίπλα μας.
Είναι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας που έτυχε να χάσουν τα πάντα. «Ενα βράδυ, μόλις είχαμε κλείσει, μας χτύπησε την πόρτα μία κυρία, η οποία μάλιστα ήταν καλοντυμένη. Μας ζήτησε ένα ζευγάρι παπούτσια. Πράγματι αυτά που φορούσε ήταν διαλυμένα. Βρήκαμε ένα ζευγάρι και της είπα να βρούμε κι ένα δεύτερο για να έχει να αλλάζει. Με συγκλόνισε όταν μου απάντησε «όχι - όχι. Εν θέλω να τα στερήσω από κάποιον άλλο που τα έχει ανάγκη». Μας ευχαρίστησε κι έφυγε» περιγράφει η κ. Ρεμούντη.
ΔΟΜΕΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
«Δεν παραπονιούνται ποτέ για το φαγητό. Ερχονται με σκυμμένο κεφάλι, γιατί ντρέπονται, το παραλαμβάνουν και φεύγουν εκφράζοντας τις ευχαριστίες τους» μας είπε ο Χαράλαμπος Κωστόπουλος, μάγειρας στο Συσσίτιο του Δήμου και της Εκκλησίας.
Οι εργαζόμενοι στη συγκεκριμένη δομή έχουν αναπτύξει πλέον μία προσωπική σχέση με τους 250 συμπολίτες που σιτίζουν καθημερινά. «Μπορεί κάποιοι να έρχονται με σκισμένα ρούχα και παπούτσια, αλλά είναι καθαροί και φροντισμένοι. Προσπαθούμε κι εμείς να είμαστε δίπλα τους με κάθε τρόπο, να δούμε τις ανάγκες έχουν και πού μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Κυρίως είναι άνθρωποι ή οικογένειες που δεν έχουν στήριξη από πουθενά. Εάν δεν τους φροντίσουμε εμείς θα πεθάνουν από την πείνα. Πίσω από τον καθένα κρύβεται και μία τραγική ιστορία που δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς. Είναι άνθρωποι που παλαιότερα είχαν μία άλλη ζωή και ξαφνικά βρέθηκαν στον δρόμο, αλλά είναι και άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει σε πολύ άσχημες συνθήκες με κακοποιήσεις κ.ά.»
Τον ρόλο της οικογένειας για αρκετούς από αυτούς παίζει η κοινωνική λειτουργός και υπεύθυνη της συγκεκριμένης δομής Μαρία Καλύβα, η οποία επικοινωνεί τακτικά μαζί τους προκειμένου να δει τι άλλες ανάγκες έχουν και ελαφρύνει την ψυχική τους ταλαιπωρία.
ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Η Ζωή Γιαννάκου είναι από τις πιο αξιοπρόσεκτες συμπολίτισσες. Είναι εθελόντρια εδώ και πάρα πολλά χρόνια κι έχει πλαισιώσει δεκάδες εκδηλώσεις και κοινωνικές δομές. Εργο, το οποίο συνεχίζει να προσφέρει και σήμερα παρ' ότι είναι άνεργη κι έτσι, ελλείψει χρημάτων, αναγκάζεται να έρχεται με τα πόδια από τα Ζαρουχλέικα στο παλαιό Αρσάκειο για να στηρίξει τη λειτουργία της Δημοτικής Ιματιοθήκης.
«Η προσφορά προς τον συνάνθρωπο δεν έχει καμία σχέση με το εάν είμαι άνεργη και οφελούμενη η ίδια από κοινωνικές δομές. Η ιδέα του εθελοντισμού είναι πάνω απ' όλα και απ όλους. Οι ανάγκες που καταγράφουμε γύρω μας κάθε μέρα είναι τέτοιες, που δεν μπορείς να μένεις απαθής. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία που τον ακολουθεί και τον δικό του πόνο. Το θέμα είναι να υπάρχει για όλους ένα αποκούμπι κι ένα χέρι βοηθείας».
Κι αυτό το χέρι το προσφέρει χρόνια τώρα η Ζωή σε πολλούς συνανθρώπους μας με το να είναι παρούσα σε κάθε προσπάθεια που γίνεται και χωρίς να υπολογίζει κόπο και χρόνο.
7500 ΜΕΡΙΔΕΣ ΦΑΓΗΤΟ ΤΟ ΜΗΝΑ
«Εχω γίνει ζητιάνος για να εξασφαλίσω τα απαιτούμενα για το συσσίτιο και να βοηθήσουμε και τους ανθρώπους που έρχονται στην ενορία» μας είπε προϊστάμενος του ιερού ναού της Αγίας Σοφίας π. Ερμόλαος Μασσαράς.
Η συγκεκριμένη ενορία έχει αναλάβει αυτή τη στιγμή τη στήριξη του συσσιτίου καθώς οι προσφορές των πολιτών είναι σχεδόν μηδενικές. «Τον μήνα ετοιμάζονται 7.500 μερίδες φαγητό. Μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς γιατί ποσότητες υλικών χρειαζόμαστε για όλες αυτές τις μερίδες. Εκτός από το φαγητό είναι το ενοίκιο του κτιρίου, όπου στεγάζεται η δομή, τα καύσιμα για να λειτουργήσει η κουζίνα και φυσικά οι μισθοί των εργαζομένων. Τα τελευταία καλύπτονται μέσω του ευρωπαϊκού προγράμματος τα οποίο εάν ο Δήμος δεν μεριμνήσει να ανανεωθεί θα το χάσουμε κι έτσι θα σταματήσει να υπάρχει και το συσσίτιο» εκτιμά ο π. Ερμόλαος.
Εκτός από τη στήριξη του συσσιτίου, η συγκεκριμένη ενορία έχει και τους ενορίτες της που πρέπει να εξυπηρετήσει. «Είναι άνθρωποι είχαν μία οικονομική επιφάνεια κι όπως αντιλαμβάνεστε δεν αισθάνονται ωραία να στηθούν στην ουρά για να πάρουν μια σακούλα τρόφιμα κι έρχονται στην Εκκλησία. Δεν μπορούμε αυτούς τους ανθρώπους να τους αφήσουμε ακάλυπτους. Βλέπω τα παιδιά να έρχονται για ένα πιάτο φαγητό και ραγίζει η καρδιά μου. Είμαι πάρα πολύ στενοχωρημένος με αυτή την κατάσταση. Το συζήτησα και με τον Σεβασμιώτατο καθώς πρέπει να βρούμε μία λύση. Οι ανάγκες αυξάνονται και οι προσφορές μειώνονται. Εάν σταματήσουν αυτές οι δομές, ο κόσμος θα μείνει πεινασμένος. Κι αυτό δεν πρέπει να τα επιτρέψουμε».

(Από την εφημερίδα "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ", ρεπορτάζ της Μαρίνας Ριζογιάννη, rizogianni@pelop.gr)



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:36:22]