Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 18:58      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


0,20

0,20



...Είναι μια παρέα εικοσάρηδες, γύρω από ένα περίπτερο. "Γύρω", ακριβώς: Θέλουν να αγοράσουν μια μπύρα ή μια κόλα, του ενός του λείπουν είκοσι λεπτά. "Πού να το βρω το εικοσάλεπτο;" ρωτάει τους φίλους, σαν να πρόκειται για ποσό σοβαρό. "Ε, πάρε ένα νερό" του συνιστούν εκείνοι. Δεν έχουν ούτε αυτοί να του συμπληρώσουν. Δεν τους περισσεύουν. Περνάει ένας μεσόκοπος, φαίνεται ότι θυμάται τα τσονταρίσματα της δικής του νεότητας, σε εκείνα τα περίπτερα, όπως μας εξομολογείτο αργότερα. Βγάζει ένα εικοσάλεπτο, το προσφέρει, εισπράττει ρέστα ευγνωμοσύνη και χάνεται σαν τον ζορό, της πλάκας. "Θα έπρεπε να έδινα κάτι παραπάνω" μας έλεγε. Αλλά φοβήθηκε μην τον τιμωρήσει το ΑΤΜ, με παρακράτηση φόρου γαλαντομίας. Αυτά δεν επιτρέπονται.
Φαίνεται ότι ένα μεγάλο ποσοστό "ΟΧΙτζήδων" της Κυριακής, είναι νέοι άνθρωποι. Οι "ΝΑΙδες" είναι οι άνθρωποι της ορθοφροσύνης. Ανήκουμε στη Δύση: Το γράφει η Πρώτη Εντολή του Καραμανλή. Η νεότερη εκδοχή της Εντολής, κωδικοποιείται στο στοίχημα της "ευρωπαϊκής προοπτικής". Ξεκίνησε να σημαίνει κατεύθυνση. Εφθασε να σημαίνει μέσο άμυνας. Είναι το σωσίβιο που σε κρατάει στη βάρκα. Δεν πνίγεσαι. Αλλά παραμένεις στο νερό, πίνεις αλάτι και κρυώνεις. Μερικοί βάζουν και καρχαρία στην αφήγηση, αλλά ας μην ακριβαίνουμε το κόστος της παραγωγής. Φτάνει ο πνιγμός.
Η "ευρωπαϊκή προοπτική" είναι μια διασφάλιση για τον μικροκαταθέτη, τον νοικοκύρη, τον επαγγελματία μικρής και μεγάλης κλίμακας, τον επιχειρηματία. Ο τελευταίος παρεμβαίνει με εκκλήσεις: Τυχόν αποκοπή από τη βάρκα, σημαίνει καταστροφή. Για τον νέο άνθρωπο, σε αυτή τη φάση, σημαίνει ότι χάνει την πιθανότητα να ξεκινήσει μια καριέρα με ένα πεντακοσάρικο το μήνα, να δουλέψει να προκόψει, να το κάνει οκτακοσάρι, να βρει μια σύζυγο, να φέρνει κι εκείνη άλλο ένα οκτακοσάρι, όταν φτάσουν στα 35. Οχι νωρίτερα. Θα διασκεδάζουν στο ίντερνετ, διαβάζοντας και σχολιάζοντας με πολλά θαυμαστικά.
Η θεωρία ότι "έχεις πολλά να χάσεις" από το Γκρέξιτ δεν μπορεί να συγκινήσει εκείνους που αυτό που έχουν να κερδίσουν από το μη Γκρέξιτ είναι μια ζωή μεταξύ τοξικής μιζέριας και ανέραστης μετριότητας.
Η πολιτική τάξη που τρέχει πίσω από τα ποσοστά του ΟΧΙ κουνώντας το δάχτυλο, έχασε το μεγάλο στοίχημα να μετατρέψει την ευρωπαϊκή προοπτική και τη διάσωση της χώρας σε μια ερωτεύσιμη υπόθεση. Δεν ήταν καθόλου δύσκολο στον ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώσει το πολιτικό δίλημμα των ημερών με πιασάρικους όρους. Οι νέοι άνθρωποι βλέπουν στο "ΝΑΙ-ΟΧΙ" την αντίθεση ανάμεσα στο "ΥΠΟΤΑΓΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ". Σύμφωνοι, αυτό είναι φαντασιακό, αλλά όταν το φιλμ παίζει, και το κοινό έχει βρει τον εαυτό του στον ρόλο του Μπάτμαν να συντρίβει Κακούς και Αδίκους, εκείνος που θα ανάψει τα φώτα στην αίθουσα για να φωνάξει "ψέματα το κάνουνε", θα φάει καρπαζιές.
Η πολιτική τάξη του "ΝΑΙ" επέλεξε τον ρόλο του σώφρονος δημοδιδασκάλου και έγινε απολογητής ενός κόσμου που δεν εμπνέει. Μας μιλάει για την "ευρωπαϊκή προοπτική", αστοχώντας και στο πολιτισμικό πεδίο. Η πρόταση της Σύγκλισης, έτσι όπως διατυπώνεται, αόριστα και οικονομοτεχνικά, κοντράρει στην συνειδητή ή λανθάνουσα ελληνική αυτοσυναίσθηση. Είμαστε ένα κομμάτι της Ευρώπης, αλλά η πρόσκλησή της μας προκαλεί την υποψία ότι τα περιουσιακά μας στοιχεία είναι περιφρονητέα και ότι το τελικό ζητούμενο είναι ένας πολιτισμικός μετασχηματισμός, μια προσχώρηση σε μια δυτικόστροφη θεώρηση του κόσμου, μέσα από το φίλτρο του Συνόλου, και όχι από τον θρόνο του Προσώπου, κάτι που συνιστά την πεμπτουσία της ρωμιοβυζαντινής παρακαταθήκης.
Και εκεί τα χαλάμε.
Το ΟΧΙ, βέβαια, είναι η άρνηση του πεισμωμένου παιδιού. Την ίδια στιγμή, όμως, θυμώνει και η "άλλη πλευρά" για έναν και μόνο λόγο: Γιατί το Σύστημα (με τους από εδώ και τους από εκεί του) μας χώρισε σε Από Εδώδες και Από Εκείδες, και μας υποχρέωσε να κοιταζόμαστε σαν Οχτροί, αντί να μας αφήσει να βγάλουμε από μέσα μας ένα ΝΑΙ όμορφο, και περιποιημένο, με το Αλφα του σαν σπιτάκι Ανοιχτό στον Κόσμο, κόντρα στο Χ της διαγραφής και των αυτο-σταυρώσεων, μέσα από τις οποίες φαντασιωνόμαστε τους Αγίους, τους Οσίους, και τους αυτοθυματοποιημένους στόχους των ρωμαϊκών Διωγμών. Απόγονοι καλογέρων, σας καταλάβαμε.
Υπάρχει ένας καλύτερος Ελληνας. Εκείνος που θα έρθει. Δεν θα είναι Μεσσίας. Θα είναι, απλώς, ο Καλός Εαυτός μας. Θα πιάσει από το χεράκι τον 20αρη που λέγαμε, και θα του βάλει στη φούχτα όλα τα 20λεπτα του Κόσμου, που όλα τους θα είναι Χαρά για τη Ζωή και Αγάπη για το Ανήκειν.
Υστερα, θα έρθει ο Ποιητής και θα αφιερώσει στην πομπή του Χαμένου Καραβανιού, ένα τραγούδι που γράφτηκε πριν κάτι χρόνια, καθώς αφουγκραζόταν αυτό που θα ζούσαμε.



Δεν είχαμε τίποτα, δεν χάνουμε τίποτα ως εδώ
Το αίμα που χύσαμε, τα σκιάχτρα που ντύσαμε, παρατάμε
Βροχή μας λυπήθηκε, φιλί από σύννεφο απαλό
Οι μνήμες κουράστηκαν και όλα σκεπάστηκαν και ξεχνάμε
Επόμενους έρωτες, σ' ερήμους απέραντες, ίσως βρεις
Τα νέα μας ψέματα, τα τρύπια μας κέρματα θα μας σώσουν
Σωσίες του Ήλιου, Μεσσίες του Απρίλιου θα δεις
Και νέα ευαγγέλια, ελπίδες και γέλια θα δώσουν
Δεν είχαμε τίποτα, δεν χάσαμε τίποτα, τελικά
Κυλάει η άσφαλτος, ο χρόνος ο άθαφτος μεγαλώνει
Τρομπέτες ξεσκίζονται και τείχη γκρεμίζονται μαγικά
Και σύμπαν καλύτερο ζυμώνει η αρχαία η σκόνη
Δεν έχουμε τίποτα, δεν θα χουμε τίποτα, πουθενά
Ασήμαντη η τέφρα μας, η αγάπη κι η έχθρα μας θα χαθούνε
Μα κάθε ξεκίνημα, χαρούμενο Κίνημα στα τυφλά
Τα νέα μας Σόδομα, στο δρόμο μας σύντομα θα βρεθούνε
Κανείς δεν θέλει άκρη στο Λαβύρινθο
Να μην υπάρχει ούτε αρχή ούτε τέλος
Αιχμάλωτος να μένεις στην παγίδα του
Μακριά από του θάνατου το βέλος



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:58:02]