Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 08:36      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


..to βγει or Not to βγει? (μτφ. Να βγει κανείς ή να μη βγει;)

..to βγει or Not to βγει? (μτφ. Να βγει κανείς ή να μη βγει;)



Με την ευκαιρία της προοπτικής του δημοψηφίσματος, θα ήθελα να διατυπώσω μια κατά τη γνώμη μου ορθολογιστική συλλογιστική, με σκοπό να επιχειρηθεί μια βαθύτερη προσέγγιση και ανάλυση των γεγονότων. Τι πιθανές λύσεις μπορεί να δώσει και σε ποιές άγνωστες ατραπούς μπορεί να οδηγήσει. Στην περίπτωση που δε γίνει, τα πράγματα θα κυλίσουν όπως επιβάλλουν οι δανειστές μας, τουτέστιν εφαρμογή οριζόντιων μέτρων με στόχο τη μείωση των δημοσίων δαπανών και τη συρρίκνωση του υπερτραφούς Δημοσίου, με νέες απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Θα υπογραφεί λοιπόν μια νέα συμφωνία ή παράταση της ισχύουσας, που θα περιλαμβάνει περικοπές μισθών, συντάξεων, φοροεπιδρομές και τα γνωστά εκ των αποτελεσμάτων τους υφεσιακά τερτίπια. Τι να γίνει όμως? Η ευκαιρία μιας συμφερότερης ανακωχής φαίνεται να χάθηκε κάπου στο Φεβρουάριο, με τους λεονταρισμούς της κυβέρνησης που κατείχε τη νωπή λαϊκή εντολή και που δεν είχε προφανώς αντιληφθεί το μέγεθος της δύναμης των Γερμανών και την επιρροή τους στη Γερμανοεπικυριαρχούμενη Ένωση. Τότε μας άρεσε που για πρώτη φορά στην πενταετία της ταπείνωσης και του μαστιγώματος, η Ελλάδα σήκωσε κεφάλι και διεκδίκησε την ελευθερία της και τα χαμένα δικαιώματα των πολιτών της. Όμως η αντίπαλη πλευρά είχε φαίνεται καλά δεμένο το γάιδαρό της και απλά δοκίμαζε τα όριά της και το θάρρος ή θράσος της νέας Αριστερής Κυβέρνησης, των ερασιτεχνών της πολιτικής, όπως εκείνοι αποκάλεσαν μέλη της ελληνικής αντιπροσωπίας για τη διαπραγμάτευση. Ποιά διαπραγμάτευση όμως όταν ουσιαστικά είσαι δεμένος χειροπόδαρα με διεθνείς συμβάσεις, που υπόγραψαν οι προηγούμενες εκλεγμένες κυβερνήσεις? Τελικά χάσιμο χρόνου αποφάνθηκε πως ήταν όλη αυτή η αντίσταση και η παλληκαριά, εφόσον οι αποφάσεις των δανειστών για την τύχη μας ήταν καθορισμένες και σταθερές και άλλαξαν ελάχιστα ή καθόλου. Η ευκαιρία να διεκδικήσουμε κάτι ηπιότερο χάθηκε εν μέσω στιλιστικών υπερβάσεων- κόντρα στον συντηρητισμό των ευρωπαϊκών σαλονιών-και αμφίβολων παλινδρομήσεων, στη λογική της παραγωγικής ασάφειας. Τελικά, ασαφές αποκαλύπτεται το μέλλον της χώρας και αυτό όχι γιατί οι Έλληνες είναι δειλοί, αλλά διότι βρίσκονται φυλακισμένοι, αφενός στο ένοχο παρελθόν της δανεικής ευμάρειας και υπερκατανάλωσης- για τα οποία είναι τουλάχιστον συνυπεύθυνοι- και αφετέρου στην ταμειακή ανεπάρκεια της χώρας, η οποία αποτελεί μια σκληρή πραγματικότητα. Κακά τα ψέματα, χωρίς καύσιμα, πορεία δεν υπάρχει, και όταν χρωστάς σκύβεις και το κεφάλι, ειδάλλως κάνεις τη βουτιά θανάτου και όπου σε βγάλει. Προφανώς και θα μπορούσαμε να υπάρχουμε και εκτός ευρώ, όπως και πριν τον ερχομό του. Τώρα όμως που κακώς μπήκαμε στο χορό, κυρίως λόγω πολιτικής και οικονομικής ανωριμότητας, χορεύουμε εντός της ευρωπαϊκής πίστας και το κόστος εξόδου θα είναι πολύ βαρύ για αρκετά χρόνια, μέχρι να περιμαζέψουμε τη χαμένη μας αξιοπρέπεια, ατομική και εθνική και να στραφούμε ξανά στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Άρα σκούρα τα πράγματα, διότι οι συμφωνίες και οι παραχωρήσεις έχουν διασφαλίσεις υψηλού κύρους. Να υποθέσουμε τώρα ότι η χώρα πηγαίνει σε Δημοψήφισμα, οπότε και πάλι όπως έχουν τα πράγματα, πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Έστω λοιπόν ότι ο κυρίαρχος λαός δείχνει ότι δεν υπομένει άλλο και θέλει αλλαγή πλεύσης με κάθε κόστος (σημειωτέον ότι κανείς απλός πολίτης δε γνωρίζει ακριβώς το κόστος μιας τέτοιας ενέργειας, φοβούμαι ότι και αρκετοί πολιτικοί ταγοί επίσης...). Κάτι τέτοιο βέβαια έδειξε και όταν επέλεξε κυβέρνηση Σύριζα, την οποία θεωρούσε άρρηκτα δεμένη με τη ρήξη, ...αν παραστεί ανάγκη, όπερ και εγένετο. Μόνο που κατά την ενδεχόμενη ρήξη, την οποία προκάλεσαν εν πολλοίς οι χειρισμοί της κυβέρνησης, ο λαός καλείται πάλι να επιλέξει αντί των οργάνων που εξουσιοδότησε. Γιατί να γίνει κάτι τέτοιο? Μήπως ο ταλαίπωρος κοσμάκης γνωρίζει καλύτερα τι πρέπει να γίνει ή τι τέλος πάντων δεν πρέπει να γίνει στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα? Μήπως γνωρίζει ποιές λεπτές ισορροπίες διαταράσσονται ή αποκαθίστανται κάθε φορά που επιλέγεται η μια ή η άλλη λύση? Το μόνο που μετρά είναι τι του απέμεινε και πως θα βγάλει το ψωμάκι της αυριανής μέρας. Ότι και να επιλέξει, θα κληθεί να το πληρώσει και μάλιστα θα φαίνεται και υπεύθυνος, αφού η απόφαση θα είναι δική του τελικά. Αν πάλι με το Δημοψήφισμα κατοχυρωθεί για πολλοστή φορά η πλήρης υποταγή στα προσυμφωνημένα και χειρότερα ίσως σχέδια των ευρωπαίων, τότε και πάλι ο λαός θα πληρώσει το λογαριασμό, με μέτρα που θα αδειάσουν από την τσέπη και το τελευταίο λεπτό του ευρώ και θα μιλάμε για ευρώ χωρίς να έχουμε ούτε για δείγμα στις τσέπες μας, ...όσοι δηλαδή έχουν ακόμα. Άρα, εκ των πραγμάτων ο λαός είναι πλέον καταδικασμένος σε μια επιπλέον σφαγή των δικαιωμάτων και των απολαβών του. Και σίγουρα συμφωνούμε ότι σε αυτή τη χώρα πρέπει πολλά να αλλάξουν, και να μειωθεί το Δημόσιο και να υπάρξει αξιοκρατία και να γίνει μια δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και να μην ταΐζουν ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι, επτά εκατομμύρια συνταξιούχων και άλλα πολλά. Φοβούμαι όμως ότι εδώ που φτάσαμε γυρισμός δεν υπάρχει και απλά καλούμαστε να επιλέξουμε αν θα πεθάνουμε με το κεφάλι ψηλά η με την ουρά στα σκέλια. Το μόνο βέβαιο είναι ότι στον άλλο κόσμο θα πάμε άφραγκοι και με το παράπονο ότι δε μάθαμε ποτέ τι δε δούλεψε καλά. Αφού και κυβέρνηση αλλάξαμε και μέτρα σκληρά πήραμε και διαπραγμάτευση κάναμε και με το παραπάνω και τσαμπουκά κάναμε και νέους φίλους κάναμε στην Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή οικογένεια μας αγαπάει και μας θέλει …κατά βάθος στους κόλπους της. Μόνο που το βάθος θα είναι αμέτρητο και ο κόλπος είναι όπως φαίνεται κάποια τάφρος της Μεσογείου. Ο χαμένος, ...εδώ τα χάνει όλα (παραφράζοντας το Γιάννη Αγγελάκα). Τελικά τι φταίει και όλα πάνε στραβά? Πιστεύω ότι είναι θέμα κακού συγχρονισμού. Οι εταίροι, θα έπρεπε να πιεστούν λίγο, αμέσως μετά την ψυχρολουσία που υπέστησαν με την εκλογή μιας αριστερής κυβέρνησης, που τουλάχιστον ...θα προσπαθούσε να τους χαλάσει την ομαλή πορεία της προσαρμογής της χώρας μας στις ...επιταγές τους. Τώρα είναι πολύ αγριεμένοι, δύσπιστοι, ασυγκράτητοι, εκδικητικοί θα έλεγε κανείς... Γι αυτό λοιπόν κάθε πράγμα στον καιρό του και ο Κολιός τον Αύγουστο λέμε και ποτέ δεν το τηρούμε. Ας γίνει λοιπόν δημοψήφισμα ώστε να επιλεγεί ο τρόπος θανάτου, από τον ίδιο το λαό που επιλέγει και τους κυβερνήτες του. Τώρα πια μόνο θαύμα μπορεί να συγκρατήσει την κατρακύλα και είναι κρίμα, γιατί κάποιοι πίστεψαν (μεταξύ τους και αρκετοί δύσπιστοι) ότι κάτι μπορεί να γίνει τελικά και να σταθούμε αξιοπρεπώς στα πόδια μας, επωμιζόμενοι τις ευθύνες που μας ανήκουν και παράλληλα διερευνώντας τα Πως και Γιατί του πρόσφατου παρελθόντος. Τι να δεις όμως βυθισμένος στο σκοτάδι? Μόνο διάττοντες αστέρες...




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:36:40]