Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 19:20      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δύο φορές στην πλατεία Γεωργίου

Δύο φορές στην πλατεία Γεωργίου



Κακό σημάδι η επίθεση που εξαπολύθηκε στους διαδηλωτές του «Μένουμε Ευρώπη». Και απόδειξη ότι σ' αυτόν τον τόπο μυαλό δεν βάζουμε, όσα δεινά κι αν βρεθούν στον δρόμο μας.
Χθες βράδυ, στην πλατεία Γεωργίου, μισή ώρα πριν την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής, συγκεντρωμένος κόσμος επρόκειτο να διαδηλώσει υπέρ «της Ευρώπης των δημοκρατικών αξιών, του πλουραλισμού, του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα, της προόδου και της αλληλεγγύης των εθνών».
Εννοιες που, αν δεν κάνουμε λάθος, ενστερνίζονται και μάλιστα με ένθερμη ρητορική, πολλά στελέχη πρώτης γραμμής της κυβέρνησης, με πρώτο τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λέει σε πολλές ομιλίες και δηλώσεις του.
Τότε, πού το κακό; Ποια κοντόφθαλμη πολιτική οπτική «ετικετάρει» ως δεξιούς, νεοφιλελευθέρους, νοικοκυραίους, βολεμένους αστούς, συμφωνιολάγνους, μερκελιστές, μνημονιακούς, όσους τολμούν ανοικτά και με τη φυσική τους παρουσίαση σε μια διαδήλωση να πουν «Μένουμε Ευρώπη»;
Και αντίστροφα. Πως θα φαινόταν αν κάποιοι δημοσίως στρέφονταν με ειρωνικούς χαρακτηρισμούς και απαξιωτική διάθεση απέναντι σε όσους το βράδυ της Κυριακής, ξανά στην πλατεία Γεωργίου, διαδήλωναν κατά της λιτότητας;
Ενας παλιός Πρόεδρος της Δημοκρατίας (Σαρτζετάκης), στα μέσα της δεκαετίας του ' 80, είχε εισαγάγει στη δημόσια σφαίρα τον όρο «έθνος ανάδελφον». Και δεκαπέντε χρόνια μετά ένας πρώην πρωθυπουργός (Σημίτης) είχε πει απ' το βήμα της Βουλής, με σκωπτική διάθεση, τη φράση «Αυτή είναι η Ελλάδα».
Η Ελλάδα που αντί να συμπτύσσει τις δυνάμεις της, να συσπειρώνεται και να στοιχίζεται πίσω από στόχους κοινούς και διεκδικήσεις μ' εθνικό εκτόπισμα, βρίσκει κάθε φορά πιθανές και απίθανες αφορμές για να βουλιάζει στον διχασμό και, όχι σπάνια, στην μισαλλοδοξία.
«Εθνος ανάδελφον». Σοφή κουβέντα. Ασύμβατη με τις έννοιες της σύμπνοιας, της ομοψυχίας, της συνεννόησης, της ενότητας που θα έπρεπε, ως αυτονόητη και αυτόματη λειτουργία, να χαρακτηρίζει στις δύσκολες στιγμές -όταν δηλαδή το «σπίτι» μας καίγεται- πολιτικούς, κόμματα και κοινωνία.
Σύμπνοια, συνεννόηση και ομοψυχία. Θ' αποκτούσαν πραγματικό περιεχόμενο αν και στους δυο «τύπους» διαδηλώσεων έδινε το παρών σύσσωμη η κοινωνία. Οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, κάτω από τα ίδια πανό, φωνάζοντας τα ίδια συνθήματα, έστω κι αν ιδεολογικοπολιτικά οι μεταξύ τους διαφορές είναι χαώδεις και αγεφύρωτες.
Ποιος, αλήθεια, διαφωνεί με το αίτημα «στοπ στη λιτότητα»; Ποιος, αλήθεια, διαφωνεί με την «Ευρώπη της προόδου, της αλληλεγγύης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»;
Τότε γιατί όλη αυτή η ανεξήγητη φαγωμάρα; Προσωπικά γνωρίζω ανθρώπους που πήγαν και στις δυο διαδηλώσεις. Πιστεύοντας ότι μόνο έτσι θα έστελναν ένα καθαρό μήνυμα στους εταίρους- δανειστές. Οχι στην εξοντωτική λιτότητα, ναι στην ευρωπαϊκή οικογένεια, όχι στον κοινωνικό και οικονομικό εφιάλτη.
Λίγοι μεν, ικανοί ωστόσο να μας κάνουν να πούμε «Αυτή είναι η Ελλάδα»… Ή, αν θέλετε. «Αυτή θα έπρεπε να ήταν»…




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:20:01]