Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 02:10      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Και πώς να ρίξεις την σφαίρα;

Και πώς να ρίξεις την σφαίρα;



Μία από τις αθλήτριες της Πάτρας που διακρίθηκε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου παίδων - κορασίδων που έγινε στα Τρίκαλα το σαββατοκύριακο ήταν η Αριστέα Στουγιαννοπούλου της Παναχαϊκής που πήρε την 6η θέση στον τελικό της σφαιροβολίας.
Πέρα όμως από τη διάκριση, από το γεγονός πως πέτυχε ατομικό ρεκόρ, σημασία είχε πως αγωνίστηκε, όπως όλοι οι συναθλητές της, χωρίς να έχει στο πλευρό της την προπονήτριά της, την Αλέκα Σιούλη.
Αγχώνευτη ακόμα η είδηση, σίγουρα δεν πρόκειται να «ξεμάθουν» οι «κοκκινόμαυροι» αθλητές, να προσαρμοστούν στο ότι θα έχουν άλλον προπονητή ή για να ακριβολογούμε, δεν θα έχουν δίπλα τους την Αλέκα Σιούλη.
Η Αριστέα Στουγιαννοπούλου ήταν εκεί, στο «Ολύμπιο θεραπευτήριο» το βράδυ της περασμένης Τετάρτης όταν συνέβη το μοιραίο, ήταν εκεί, στον Αγιο Ανδρέα την Παρασκευή το απόγευμα για να αποχαιρετίσει την προπονήτριά της, αναβάλλοντας για αρκετές ώρες το ταξίδι στα Τρίκαλα.
Και με τι κουράγια να αγωνιστεί; Η εμπειρία δύσκολη, η κατάσταση αφόρητη για μια έφηβη. Που άνοιξε την καρδιά της και μας εξομολογήθηκε αυτή την τόσο δύσκολη εμπειρία.
«Τι να σας πω; Την Τετάρτη στις 8.10 ακριβως η παραμικρή ελπίδα μου για ένα θαύμα έσβησε. Η γυναίκα που με τόσο πάθος, όρεξη και μεράκι μάς έδωσε τόσα εφόδια, τόσο στον χώρο του στίβου όσο και έξω από αυτόν, έφυγε από κοντά μας. Χωρίς καν να καταλάβω πως πέρασαν οι ώρες έφτασε η Παρασκευή που θα την έβλεπα για τελευταία φορά και που όμως την ίδια μέρα έπρεπε να ταξιδέψω προς Τρίκαλα για το πρωτάθλημα. Οφειλα, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά της Παναχαϊκής, να την κάνουμε περήφανη για μια ακόμη φορά! Ολα έγιναν τόσο μηχανικά, ειλικρινά δεν θυμάμαι πότε ήμουν στην εκκλησία αντικρίζοντάς την και πότε φόρτωσα τις βαλίτσες στο πούλμαν για να φύγω. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει, ακόμα και τώρα που μιλάμε, δεν το χω συνειδητοποιήσει. Το πιο δύσκολο κομμάτι ύστερα από τον χαμό της όμως ήταν το ότι μπήκα στον γήπεδο και όσο πλησίαζε η ώρα για να αγωνιστώ η απουσία της γινόταν όλο και πιο έντονη. Δεν την είχα εκεί να μου λέει να τα δώσω όλα, να μου λέει ξανά και ξανά ότι είμαι «γκότζος», όπως συνήθιζε να με φωνάζει και ότι δεν μασάω. Δεν ήταν εκεί ούτε όταν παρόλο που το μυαλό μου και η ψυχή μου ήταν έτοιμα να δώσουν το 100% στο αγώνα, το σώμα μου δεν ακολούθησε λόγω των πολλών φέτος τραυματισμών καταφέρνοντας να επιβεβαιώσω μόνο το ρεκόρ που είχα και να καταλάβω την 6η θέση, δεν ήταν εκεί να με «χτυπήσει» στην πλάτη λέγοντας μου ότι δεν πειράζει και πως είναι περήφανη που δεν το έβαλα κάτω και που αγωνίστηκα. Ηταν σκληρό, είναι σκληρό να μην την έχω σαν παρουσία δίπλα μου γιατί στην καρδιά μου την είχα από την πρώτη μέρα που την γνώρισα. Η Σιούλη δεν θα φύγει ποτέ, μου λείπει και δεν θα πάψει ποτέ να μου λείπει».



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:10:40]