Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 01:10      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κείμενα υπέροχα, πάντοτε επίκαιρα

Κείμενα υπέροχα, πάντοτε επίκαιρα



Η ζωή του Σπύρου Παπουτσάκη ήταν και είναι μέχρι σήμερα και θα είναι ένα θαυμάσιο σύνολο προσφοράς. Υπέροχης προσφοράς σε κάθε τομέα. Στην οικογένειά του, στην ιατρική που διέπρεψε αναγνωρισμένος χειρουργός, στο κοινωνικό σύνολο, στην δημιουργία πνευματικών οργανώσεων. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης, προικισμένος με όλα τα θετικά γνωρίσματα του Ελληνα Κρητικού. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης ιατρική αριστεύοντας ως φοιτητής και ως πτυχιούχος και διδάκτωρ. Ειδικεύθηκε στη Γενική Χειρουργική στην Ελλάδα και στην Αγγλία και άρχισε τη σταδιοδρομία του, διαπρέποντας σε στρατιωτικά και πολιτικά Νοσοκομεία της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνδέθηκε αισθηματικά με την πανέμορφη, μορφωμένη και ικανή πατρινοπούλα δικηγόρο Τζένη Γούρα, κόρη του πρώτου συμβολαιογράφου της Πάτρας Α. Γούρα και συγκρότησαν μία θαυμάσια οικογένεια και απέκτησαν θαυμάσια παιδιά. Δυστυχώς, η Τζένη, πρόωρα έφυγε στο «απόλυτο μηδέν» του θανάτου, όπως τον χαρακτηρίζει ο Κ. Καρυωτάκης.
Εγκαταστάθηκε από το 1981 μόνιμα στην Πάτρα, άσκησε με υπευθυνότητα και επιτυχία τη χειρουργική, πρώτος στους πρώτους. Δημιουργικός πνευματικός άνθρωπος, δεν αρκέστηκε στην τόσο επιτυχημένη άσκηση του επαγγέλματος. Εγραψε εννέα βιβλία και εβδομήντα επιστημονικές εργασίες και μετέφρασε ιατρικά βιβλία και άρθρα.
Τώρα, επιστεγάζει επάξια την προσφορά του με το βιβλίο «Βαμμένα Κόκκινα… Αυγά - Ανένταχτα Κείμενα», που εκδόθηκε αυτές τις ημέρες. Γράφει ο ίδιος «Αντί Προλόγου»: Στον παρόντα τόμο συγκεντρώθηκαν ορισμένα κείμενα, όσα δεν είχαν συμπεριληφθεί σε προηγούμενα βιβλία μου. Έτσι εξηγείται και ο υπότιτλος: ανένταχτα κείμενα.
Τα είκοσι επτά θέματα, που έγραψε από το 1981 μέχρι το 2013, είναι ένας πραγματικός θησαυρός. Σε υπέροχη, πλούσια γλώσσα, με γνώσεις, βαθύτητα σκέψης, ορθές παρατηρήσεις, όλα, υπέροχα κείμενα, είναι πάντοτε επίκαιρα.
Από το «Βαμμένα Κόκκινα … Αυγά».
«Οσο γερνάμε η ζωή καλυτερεύει» είχα υποστηρίξει προ ετών στη φίλτατη ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ. Να συμπληρώσω σήμερα πως «όσο γερνάμε, όλο και πιο συχνά γυρνά η μνήμη προς τα πίσω», σε μία προσπάθεια να γεφυρώσει το τότε με το τώρα.
Πλησίαζε το Πάσχα του 1962 (αυτή κι αν είναι γερή βουτιά στο παρελθόν, 40 χρόνια πιο νέοι όλοι μας) κι εγώ βρισκόμουνα στη Βόρειο Αγγλία για ειδικότητα χειρουργικής, στο Γενικό Νοσοκομείο της Sunderland.
Στο ίδιο Νοσοκομείο, ανάμεσα στην πανσπερμία των έγχρωμων φυλών, με τους Ινδούς και τους Πακιστανούς να περισσεύουν, υπηρετούσε κι άλλος ένας Ελληνας, ο φίλος μου ο Αλέκος (διαπρέπει από ετών ως ΩΡΛ - ιατρός στην Καλαμάτα).
Το Πάσχα τώρα, όπως όλοι γνωρίζομε, το γιορτάζουν οι Δυτικοευρωπαίοι όσο πιο απλά γίνεται ή για να κυριολεκτούμε, δεν το γιορτάζουν καθόλου. Το πολύ ένα Happy Easter (Καλό Πάσχα) εύχονται αδιάφορα και ανόρεχτα, ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα (προηγείται συνήθως του δικού μας) κι αυτό είναι όλο. Ούτε γιορτές, ούτε νταούλια και χοροί, ούτε κοκορέτσι, ούτε βέβαια κόκκινα αυγά.
Το πρωινό λοιπόν εκείνης της Μεγάλης Παρασκευής (της δικής μας) ρωτώ τον Αλέκο, με έντονη τη νοσταλγία να καθρεπτίζεται στα μάτια μου:
''Αλέκο μου, πώς θα γιορτάσωμε το Πάσχα μόνοι μας, ανάμεσα σε τόσους αλλόθρησκους;''
Ο Αλέκος μού έριξε μία φονική ματιά, κάτι πήγε να πει (βρισιά το δίχως άλλο) προτίμησε τελικά να βουβαθεί.
''Εμείς πάντως θα τσουγκρίσωμε τα αυγά, έστω και… άσπρα΄΄, επέμενα εγώ ενοχλητικά, ρίχνοντας και μία ματιά στο πανέρι με τα βραστά αυγά του ρουτινιέρικου εγγλέζικου μπρέκφαστ.
Για κόκκινα αυγά βέβαια, ούτε σκέψη γινότανε. Πού να βρίσκαμε μπογιά εκεί στα ξένα και ποιος ήξερε να τα βάψει; Αλλά και πάλι, να τσουγκρίσεις άσπρα αυγά χρονιάρα πασχαλιάτικη μέρα, δεν υπάρχει πιο κρύο και σαχλό πράγμα, σκεφτόμουνα μελαγχολικά.
Ωσπου, ώσπου μία φαεινή ιδέα αυλάκωσε σαν αστραπή το μυαλό μου: Στο χειρουργείο! Μα βέβαια, στο χειρουργείο θα έβρισκα τη λύση.
''Προϊσταμένη μου, μία χάρη σού ζητώ'', απευθύνθηκα αργότερα στην προϊσταμένη του χειρουργείου, μία πανύψηλη ξερακιανή Εγγλέζα, μία αγέλαστη γεροντοκόρη που σκορπούσε τον τρόμο σε όλους εμάς τους γιατρούς, στους φτωχούς τους έγχρωμους ιδιαίτερα. Χωρίς την έγκρισή της θυμάμαι, ούτε νύχι δεν μπορούσαμε να βγάλωμε στο χειρουργείο.
Εμένα περιέργως με συμπαθούσε. Της θύμιζα, όπως έλεγε, ένα καλοκαίρι στην Κω, που το είχε περάσει φευ ανέραστα…
''Προϊσταμένη μου, σε παρακαλώ'', πήρα το πιο φιλικό μου χαμόγελο, «αύριο το πρωί (Μεγάλο Σάββατο πια) σε μία από τις εγχειρήσεις στην κοιλιά, φύλαξέ μου μία γάζα… αιματοβαμμένη. Τη θέλω»!
Με κοίταξε παράξενα η Εγγλέζα, το φλέγμα όμως κυριάρχησε και δεν με ρώτησε τα δύσκολα.
Την άλλη μέρα από τα ξημερώματα καραδοκούσα στο χειρουργείο. Και με την πρώτη ευκαιρία αρπάζω την αιματόβρεχτη γάζα (αφού προηγουμένως είχε μετρηθεί, απαράβατος κανόνας αυτός στις εγχειρήσεις κοιλίας) και τρέχω στο δωμάτιό μου.
Βουτώ δύο αυγά βρασμένα, που είχα την πρόνοια να φυλάξω από το πρωί και τα τρίβω με τη βρεγμένη γάζα, όσο μπορούσα πιο δυνατά.
Με λίγη φαντασία και πολύ καλή θέληση τα αυγά πήραν ένα ρόδινο χρώμα, λίγο προς το αχνό καφετί.
Δώδεκα και ένα λεπτό ακριβώς τα μεσάνυχτα της ίδιας ημέρας, ώρα που οι καμπάνες θα σήμαιναν το «Χριστός Ανέστη» πίσω στην πατρίδα, εισόρμησα στο σαλόνι των γιατρών, κρατώντας θριαμβευτικά στα χέρια τα δύο αυγά.
''Χρόνια πολλά Αλέκο μου! Χριστός Ανέστη! Ελα τώρα να τσουγκρίσωμε και τα αυγά μας''.
Το πρόσωπο του Αλέκου έλαμψε από αγαλλίαση, καθώς αντίκρυσε τα βαμμένα κόκκινα… αυγά.
Τελικά δεν γλυτώσαμε και το σχόλιο, χρωματισμένο με την ανάλογη ειρωνεία. Ηλθε από τον Μουσταφά, τον συνάδελφο ουρολόγο από το Κάιρο:
''Αμάν πια εσείς οι Ελληνες, με τους συναισθηματισμούς και τις νοσταλγίες σας''!
Χαρακτηριστικά δείγματα της ποιότητας όλων ανεξαίρετα των άλλων. Προσφορά που αυτές τις ημέρες της παρακμής, σε κάνει να ελπίζεις.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:10:37]