Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 05:44      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χθες ο Αιγιώτης, σήμερα ο Αγρινιώτης

Χθες ο Αιγιώτης, σήμερα ο Αγρινιώτης



Το Αγρίνιο ξεσηκώθηκε από την απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Πατρών να συζητήσει στην επικείμενη συνεδρίαση της το θέμα της μεταφοράς των τριών τμημάτων του που εδρεύουν στην προαναφερόμενη πόλη της Αιτωλοακαρνανίας.
Δεν θα σταθώ στους λόγους που οδηγούν το Πανεπιστήμιο Πατρών στην απόφαση για τη μεταφορά των συγκεκριμένων τμημάτων στην αχαϊκή πρωτεύουσα, παρότι φαίνεται ότι είναι καθαρά λειτουργικοί.
Δεν θα σχολιάσω επίσης εάν η απόφαση αυτή είναι ορθή ή λανθασμένη, εφόσον δεν είμαι και ειδικός επί του θέματος.
Ωστόσο, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι η τοπική κοινωνία του Αγρινίου ξεσηκώνεται σήμερα για τους ίδιους λόγους που ξεσηκώθηκε χθες το Αίγιο, ενώ αύριο θα βγει στα κεραμίδια κάποια άλλη πόλη.
Από την εποχή που καθιερώθηκε ανά την Ελλάδα, ως σχήμα λόγου, κυρίως λόγω σκοπιμοτήτων, η πρακτική «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ», οποιαδήποτε απόφαση αφορά την κατάργηση κάποιου πανεπιστημιακού τμήματος ή κάποιου τμήματος ΤΕΙ αντιμετωπίζεται ως αιτία πολέμου για τις τοπικές κοινωνίες που πλήττονται.
Σε κάθε τέτοια περίπτωση ηχούν τα τύμπανα του πολέμου, με κύριο επιχείρημα ότι το κλείσιμο ενός πανεπιστημιακού τμήματος συνεπάγεται και μείζον πλήγμα για την τοπική οικονομία.
Και αυτή είναι η αλήθεια, αν και αποφεύγεται να λέγονται, προφανώς για ευνόητους λόγους, τα πράγματα με το όνομά τους.
Στην πραγματικότητα, (και) σε ό,τι αφορά το Αγρίνιο, ο ξεσηκωμός γίνεται για τα συμφέροντα των ιδιοκτητών ακινήτων, που ενοικιάζουν γκαρσονιέρες και δυάρια στους φοιτητές, καθώς και για τα καταστήματα εστίασης και αναψυχής, που ζουν επίσης σε σημαντικό βαθμό από αυτούς.
Ασφαλώς και δεν πρέπει να υποτιμάται η συνεισφορά του φοιτητικού κόσμου στην τόνωση μιας τοπικής οικονομίας, ωστόσο αυτό δεν πρέπει να είναι το πρώτιστο ζητούμενο, γιατί έτσι βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.
Εν προκειμένω, το δάσος αποτελείται από διάσπαρτα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ στην ελληνική επικράτεια, αρκετά εκ των οποίων δεν έχουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης.
Συνεπώς, ο προβληματισμός μας πρέπει να επικεντρωθεί σε άλλα κρίσιμα ερωτήματα, όπως στο εάν η χώρα μπορεί να «σηκώσει» τόσα πανεπιστήμια και ΤΕΙ, καθώς και στο εάν οι τίτλοι σπουδών που δίνουν έχουν ουσιαστικό αντίκρισμα στην (ανύπαρκτη) ελληνική αγορά εργασίας, ιδίως μάλιστα όταν αυτοί δεν συνοδεύονται από επαρκείς μεταπτυχιακές σπουδές.
Αυτά πρέπει να μας απασχολούν και να μας πονάνε, γιατί μας αγγίζουν όλους. Για το τέλος, κρατώ τον τίτλο παρεμφερούς ρεπορτάζ της Μαρίνας Ριζογιάννη, που δημοσιεύτηκε χθες στη σελίδα 10, δίπλα απ' αυτό για τον… ξεσηκωμό του Αγρινίου, και το οποίο αναφέρεται στην οικτρή οικονομική κατάσταση του Πανεπιστημίου Πατρών: «Ούτε ένα ευρώ από 1ης Ιουλίου».
Κατά τα άλλα, τέτοια εποχή, οι τοπικιστικές διαμάχες μάς έλειπαν…



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:44:20]