Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 15:36      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αγώνας επιβίωσης στην αρένα των Πανελληνίων

Αγώνας επιβίωσης στην αρένα των Πανελληνίων



Ο Μάιος συνήθως για τους περισσότερους από εμάς είναι ο μήνας πριν το καλοκαίρι και την έναρξη των διακοπών. Για έναν μαθητή της Γ' Λυκείου, όμως, αποτελεί περίοδο συγκέντρωσης, αφοσίωσης και διαβάσματος, αφού είναι ο μήνας που ξεκινούν κάθε χρόνο οι πανελλαδικές εξετάσεις. Εχοντας φίλους που φέτος βρίσκονται σε αυτή τη θέση, αποφάσισα να επισκεφτώ το παλιό μου σχολείο και να τους εμψυχώσω, όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούσα, την πρώτη μέρα των εξετάσεών τους. Το κλίμα, όμως, που επικρατούσε εκεί με προβλημάτισε ιδιαίτερα για το κατά πόσο μπορεί να πιέζονται πλέον τα παιδιά και κυρίως αν τους αξίζει αυτό.
Το θέαμα που αντίκρισα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως αξιοθρήνητο. Μαθητές-φαντάσματα, μόλις 17 χρονών, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και έναν καφέ στο χέρι, χλωμοί και σκυμμένοι πάνω από ένα βιβλίο, ψάχνοντας πανικόβλητοι ακόμα και την τελευταία στιγμή τις σελίδες, μήπως και τους έχει ξεφύγει κάτι. Ακόμα και οι φίλοι μου, μου φάνηκαν τόσο «ξένοι». Δεν τους αναγνώριζα και κυρίως δεν είχα καταλάβει πότε πρόλαβε το άγχος τους να τους φέρει σε αυτή την κατάσταση. Ισως κάποια στιγμή να έπιασα τον εαυτό μου να με κατηγορεί κιόλας που δεν έκανα κάτι εγώ να τους βοηθήσω... Ισως μια κουβέντα ή μια μικρή πράξη να τους βοηθούσε... Ισως πάλι όχι, και η προσπάθειά μου να έπεφτε στο κενό...
Βυθισμένη όπως ήμουν στις σκέψεις μου, γυρίζω το κεφάλι και αντικρίζω τις πιο τραγικές φιγούρες της ημέρας έξω από το σχολείο. Τους γονείς! Υποτίθεται βρίσκονταν εκεί για υποστήριξη, αλλά στα μάτια τους καθρεφτίζονταν το άγχος και ο πανικός. Ετρεμαν στην ιδέα πιθανής αποτυχίας του παιδιού τους, ύστερα από ένα χρόνο ατέλειωτου διαβάσματος και πληρωμών στα καλύτερα φροντιστήρια. Προσπαθούσαν με το ζόρι να το κρύψουν, αλλά δεν τα κατάφεραν μεταδίδοντας τον φόβο τους στα ίδια τους τα παιδιά.
Και τότε ακριβώς κατάλαβα πού βρισκόταν το λάθος. Δίνουμε υπερβολική σημασία σε πράγματα που έχουμε θεοποιήσει, νομίζοντας ότι θα μας κάνουν ευτυχισμένους και αγνοούμε άλλα σημαντικότερα. Στον δρόμο για την επιτυχία στις Πανελλαδικές, γονείς και μαθητές αφήνουν πίσω τους βασικές ανάγκες, όπως τον ύπνο και την καλή ψυχική υγεία και φορώντας τις αόρατες παρωπίδες τους, κοιτάνε τον μοναδικό στόχο που λάθος τους έχει θέσει το ίδιο το σχολείο. Από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού, μοναδικός σκοπός του είναι να προετοιμάζει τους μαθητές για τις Πανελλήνιες και ουσιαστικά χάνει τον πραγματικό του ρόλο. Το σχολείο θα έπρεπε να είναι μια απολαυστική 12ετής διαδρομή με μια πορεία μάθησης, εκπαίδευσης και οικοδόμησης προσωπικοτήτων. Αντιθέτως όμως έχει λάβει τη θέση του «προπονητή» σε έναν βαθμοθυρικό και καθόλου αξιοκρατικό αγώνα.
Εννοείται πως εκείνη την ημέρα κράτησα τις σκέψεις μου για μένα. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να πω πια κάτι, προσθέτοντας κι άλλο βάρος στην ατμόσφαιρα. Φόρεσα ένα χαμόγελο και ευχήθηκα ειλικρινά στους υποψηφίους καλή επιτυχία. Φτάνοντας στην πόρτα, όμως, γύρισα πίσω το κεφάλι μου και τους κοίταξα για μια τελευταία φορά. Ηθελα να αποτυπωθεί στη μνήμη μου η εικόνα των πανικόβλητων προσώπων την στιγμή που χτύπησε το κουδούνι για την έναρξη των εξετάσεων. Γύρισα την πλάτη και έφυγα, υποσχόμενη στον εαυτό μου πως δεν θα ξεχάσω αυτή τη μέρα όταν θα κληθώ να προσφέρω τη σωστή υποστήριξη στην αδελφή μου, που την επόμενη χρόνια θα είναι κι αυτή μαθήτρια της Γ' Λυκείου.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:36:02]