Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 15:34      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το τραγούδι που θέλει

Το τραγούδι που θέλει



Το θέμα δεν είναι ότι "την πέσαμε στον Πορτοκάλογλου" και "του ασκήσαμε μπούλινγκ". Επί μια πενταετία τώρα, τόσο στα μέσα "κοινωνικής δικτύωσης" αλλά και στους τόπους συνάθροισης των νεοελλήνων, επικρατεί μια τάση αλληλοσιχτίρωσης που μπορεί να ξεπεράσει το στάδιο του προπηλακισμού και να κανιβαλίσει. Αφ' ενός δεν έχουμε αίσθηση ορίων- το βλέπεις και στην οδική κυκλοφορία αυτό- εφ' ετέρου μας έχει διαποτίσει ένα πνεύμα αλοτριωμένης "δημοκρατικότητας" και "ελευθερίας".
Σύμφωνα με αυτό, καθένας μας μπορεί να λέει (και να κάνει;) ό, τι θέλει και να πει ό, τι θέλει. Αλλωστε πολιτικοί, καλλιτέχνες, σχολιαστές, επαγγελματίες, εκτίθενται στην κρίση του κοινού, επομένως πρέπει να μάθουν να ζουν μ' αυτή, είτε αυτή εκφέρεται ως Ωσαννά, είτε ως Σταύρωσον. Με απόσταση μιας εβδομάδας, αν δεν έχουμε καταλάβει την Ειρωνεία του Ευαγγελίου.
Η δε κρίση του κοινού, στο πλαίσιο της δημοκρατικότητας που λέγαμε, έχει ίδιο βάρος και εκτόπισμα με την ψήφο του. Ετσι, η γνώμη μου για την κλασική μουσική ή για ένα φάρμακο έχει την ίδια αξία με τη γνώμη ενός καθηγητή του Ωδείου ή ενός πανεπιστημιακού.
@Το "έχω δικαίωμα να έχω γνώμη", αφ' ενός μετετράπη σε "έχω υποχρέωση να έχω γνώμη και να την εκφράσω όπως θέλω".
@Αφ' ετέρου σε "η γνώμη μου έχει την ίδια βαρύτητα με τη γνώμη των άλλων" ακόμα και αν έχω πλήρη ή μερική άγνοια όχι μόνο επί ενός αντικειμένου, αλλά και επί αυτού του ίδιου του επίμαχου ζητήματος. Μπορεί να μιλάω για τους στίχους του Πορτοκάλογλου χωρίς να ακούσω το τραγούδι στο σύνολό του.
Από εκεί και πέρα, δεν μας κάνει εντύπωση που ο Πορτοκάλογλου κράχτηκε επειδή οι στίχοι του δεν κινήθηκαν πάνω στην αίσθηση των καταστάσεων η οποία είναι του συρμού στη χώρα. Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα είναι αναγκαστική μια ορισμένη ερμηνεία των πραγμάτων, και μας κάνει εντύπωση που αυτή δεν έχει ακόμα κυρωθεί με νόμο, έτσι που ο κάθε Πορτοκάλογλου να διώκεται αυτεπαγγέλτως ή να ακρωτηριάζεται προληπτικώς.
Αν βέβαια μπει κανείς στη βάσανο να ακούσει το τετράλεπτο τραγούδι του θα δει ότι ο καλλιτέχνης δεν επιχειρεί να κάνει ανάγνωση της Κρίσης ως προς τα αίτιά της. Τον αναστατώνει συνειδησιακά και ψυχικά η διαιρετική της επίπτωση στο έθνος.
Η μεγάλη παρεξήγηση (ως εύλογη συνέπεια μιας αχαρακτήριστης σπουδής, που είναι βασικό χαρακτηριστικό του διαδικτυακού ανακλαστικού και της αγχωτικής ανάγκης να εκδηλωθείς λάχα λάχα σαν πιράνχα, ώστε να τον προσέξει έγκαιρα ο περίγυρος) προήλθε από τη φαινομενική αναίρεση Πορτοκάλογλου της διαφοράς ανάμεσα σε "κερδισμένους" και "ηττημένους".
@Ο ποιητής λέει ότι αμφότεροι "έχασαν μαζί". Αλλά δεν εννοεί την υλική ήττα. Εννοεί το ψυχικό ρήμαγμα μιας χώρας που χωρίστηκε στα δυο και υπέστη καίρια και αιματηρή πληγή στη συνοχή της.
@Ο ποιητής σχολιάζει πληγωμένος, και με όρους αναδρομικότητας, αυτή τη διαίρεση, γιατί τον κατευθύνει μια ενστικτώδης αναγωγή της σε παλιότερα εμφυλιοπολεμικά σχίσματα. Που δεν ανάγονται μόνο σε περασμένες δεκαετίες αλλά σε περασμένους αιώνες, για όσους καταλαβαίνουν.
@Ο ποιητής θέλει να μιλήσει γι' αυτή την ήττα. Και για την ανάγκη του, σαν Ρωμιός της Σύνθεσης και της Υπέρβασης, να μην παίξει σ' αυτή την αρένα, αλλά να διαφυλάξει τη συνείδησή του, για να μπορεί να τραγουδάει για το ενιαίο των κοινών μας καταβολών αλλά και την προσωπική του ανάγκη να μην άγεται από τα ρεύματα, αλλά πεισματικά να αντιτάσσει την ακριτική, αγέρωχη ψυχή του ανθρώπου που φτιάχνει πολιτισμό γιατί μπορεί να ενσωματώνει και όχι να φτύνει.
Αλλά το μαζικό κοινό θέλει τραγούδια κατά του Αδωνη, της Παναρίτη, του Πάγκαλου, των "Τριακοσίων" και τα λοιπά. Αλλά ο Πορτοκάλογλου δεν είναι τζουκ μποξ των πανηγύρεων και των βολικών αγανακτήσεων. Θα πει το τραγούδι που θέλει.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:34:26]