Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 08:19      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αλλά βλέπεις άγρια ζώα

Αλλά βλέπεις άγρια ζώα



Είστε εκδρομή και το τελευταίο που θέλετε να διαβάσετε είναι για την οικονομία και την κρίση. Μην ανησυχείτε: Είμαστε ανίδεοι και για τα δύο. Ανεπίδεκτοι μαθήσεως, μετά από πέντε χρόνια εμπλοκής στη δίνη της κατάρρευσης. Αρα, όσα γράφουμε, έχουν αύρα ελαφρότητας. Οι σοβαροί και οι επαϊόντες έχουν αναλάβει το σχέδιο εξόδου. Ακολουθήστε τους. Πληρώνεις κάτι παραπάνω, αλλά βλέπεις ωραία άγρια ζώα. Δαγκώνουν, αλλά κι εμείς δεν δαγκώνουμε; Ακου λέει; Δεν έχεις δει τον Λαφαζάνη πως αγριεύει άμα του δείξεις ευρώ; (ξένο)
Τα πράγματα είναι ευχάριστα. Σωζόμαστε. Με μέσα, όμως που θα μας καταστρέψουν και πάλι.
Οι σωτήρες μας επιμένουν να θέτουν ζητήματα που δεν μας αρέσουν. Εγέρθηκε ξανά θέμα "δημόσιας διοίκησης" στη διαπραγμάτευση. Τι θα πεί αυτό; Ο,τι έλεγε και πάντα. Άλλο αν "εμείς" (τα εισαγωγικά επιβάλλονται, διότι η ταύτιση οιουδήποτε εξ ημών με την εκάστοτε εξουσία μπορεί και να είναι αυθαίρετη) νομίζουμε ότι έχουμε περιθώριο να παίρνουμε θεμελιακές αποφάσεις στη χώρα, χωρίς να ρωτάμε κανέναν.
Με την απόφαση (όχι για όλους αναγκαστική, άλλο αν κατέστη αναγκαστική, λόγω διστακτικότητας) για προσφυγή σε "μηχανισμό στήριξης", παραχωρήθηκε το βασικό κάστρο. Της εθνικής κυριαρχίας. Ακριβέστερα, το συνταγματικά προστατευόμενο αυτό καθεστώς σχετικοποιήθηκε με έναν ιδόρρυθμο τρόπο: Διατηρούμε την εθνική κυριαρχία, και αυτό σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να την ακυρώνουμε ή να τη μετριάζουμε στην έκταση που θέλουμε. Αν θέλουμε να την ανακτήσουμε πλήρως, μπορούμε να το κάνουμε. Σαν το ανέκδοτο, που λέει: Σηκώνω το ένα πόδι. Σηκώνω και το άλλο. Και πέφτω.
Πέντε χρόνια μετά την παραδοχή της κρίσης και τέσσερα μετά το Καστελόριζο και την ακάνθινη μνημονιακή κάλυψη, η χώρα δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει τις συνθήκες ανάκτησης της κυριαρχίας χωρίς να θέσει εν αμφιβόλω τη βιωσιμότητά της.
Αυτό είναι το ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα. Την ευθύνη για την αδυναμία αυτή την έχει εξ ολοκλήρου το πολιτικό προσωπικό. Οφειλε να έχει συνθέσει τους όρους ταχείας εξόδου από το πλέγμα της Καλωσύνης των Ξένων, αλλά δεν το έκανε. Αντίθετα, συνέπλευσε με το τυφλό κοινωνικό ρεύμα που βαυκαλιζόταν ότι η κρίση δημιουργήθηκε από το σχέδιο σωτηρίας και όχι από τις αδυναμίες του ελληνικού μοντέλου. Και νομιμοποίησε την πλάνη αυτή, στην οποία είναι παγιδευμένο το ίδιο, αλλά αυτές οι παγίδες έχουν ισχύ όταν αυτός που πιάνεται στο δόκανό τους φοβάται να πονέσει και να αποσπαστεί.
Το δεύτερο πολιτικό ζήτημα είναι ότι αρνούμαστε να δούμε τα προβλήματά μας χωρίς διαμεσολαβήσεις Θεσμών και σερίφηδων. Δηλαδή, τι καταλαβαίνουμε; Θα αφήσουμε το Ασφαλιστικό έτσι όπως είναι; Χρειάζεται να μας πεί ο Ντάισελμπλουμ ότι κατι πρέπει να γινει με τις πρόωρες συντάξεις; Τι πετυχαίνουμε με την αδράνεια; Δύο πράγματα: Αφενός πειθουμε τους ξένους ότι δεν σκοπεύουμε να δράσουμε σοβαρά, άρα τους κρατάμε μέσα στα πόδια μας καχύποπτους και νευρικούς, αφ' ετέρου επιδεινώνουμε το πρόβλημα, επομένως θέτουμε τις συντάξεις σε κατάσταση απειλής, και μετά εξαγριωνόμαστε, θεωρώντας ότι "αυτό ήταν το σχέδιο εξ αρχής", η μείωση, δηλαδή των συντάξεων.
Δημιουργούμε δηλαδή μόνοι μας την απόδειξη των ισχυρισμών μας, κατορθώνοντας το αβάσιμό τους να εμφανίζεται ως βάσιμο.
Αυτό είναι παραλογισμός. Αλλά αυτή είναι μια Επιλογή, πιο θεμελιώδης από την Κυριαρχία. Ο Ελληνας μπορεί να χάσει τα πάντα εκτός από το κατακτημένο δικαίωμά του να παραλογίζεται.
Καλό μπάνιο. Στα ρηχά. Πάντα στα ρηχά. Να λέει ο αχινός, προσοχή, έχει λουόμενους εδώ, θα μας πατήσει κανένας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:20:00]