Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 09:12      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τηλεόραση; Α πα- Παπα

Τηλεόραση; Α πα- Παπα



Δεν γίνεται πάπας ο καθένας. Και σίγουρα κάθε μία, αυτό κι αν αποκλείεται. Ο σημερινός Πάπας εξομολογήθηκε ότι το 1990 πήρε την απόφαση να μην ξαναδεί τηλεόραση. Και για να δέσει την απόφαση αυτή με ένα τρόπο βαρύ και πιο υποχρεωτικό, ανέλαβε την υπόσχεση ενώπιον της Παναγίας. Παναγία μου, είπε, δεν θα ξαναδώ τηλεόραση. Αλλά δεν διευκρίνισε αν αυτό σήμαινε ότι πως, σε περίπτωση που αποδεικνυόταν κατώτερος της δεσμεύσεώς του και ενέδιδε στις τηλεοπτικές σειρήνες, εξουσιοδοτούσε την Παναγία να προβεί σε κυρώσεις σε βάρος του. Δεν είμαστε δυνατοί περί τα θεολογικά, αλλά η Παναγία δεν εμφανίζεται γενικά να ασκεί πειθαρχικό- τιμωρητικό ρόλο κατά των πιστών. Της αναγνωρίζεται άλλη αποστολή, παρηγορητική, συμπονετική, θαυματουργή. Οχι σαν τη μαμά μας, αλλά σαν αυτό που θα θέλαμε να είναι η μαμά μας. Για τις τιμωρίες υπάρχει άλλη πρόβλεψη. Ας μη τη μελετάμε. Εχετε δει εικόνα του Ιώβ στα τελευταία του;
Φαίνεται ότι ο Πάπας ανέλαβε τη δέσμευση απέναντι στην Παναγία προκειμένου να μετατρέψει τη διαδικασία σε δοκιμασία μέσω της οποίας θα κρινόταν η πίστη του, αλλά και για να πείσει τον εαυτό του να βάλει τα δυνατά του. Μπορούμε να αποδομήσουμε τη διεργασία με λόγια: Παναγία μου, αν δεν τηρήσω την υπόσχεσή μου, δεν είμαι άξιος να έχω την αρωγή σου, δεν είμαι άξιος να σου αναφέρομαι. Είμαι κατώτερος των υψηλών απαιτήσεων που προϋποθέτουν οι μεγάλοι στόχοι. Δεν μπορώ να είμαι συγκρίσιμος των αγίων: Εκείνοι χάλασαν το σώμα τους και τους εαυτούς τους για την πίστη τους, και εγώ δεν μπορώ ούτε από μια οθόνη να αποστρέψω το βλέμμα; Οχι όταν έχει Σεφερλή, αλλά τις άλλες τις φορές;
Αλλά γιατί τέτοιο πάθος κατά της τιβι; Σύμφωνοι, πολλά από τα προγράμματά της δεν βλέπονται, αν και το καμ μπακ που γίνεται μέσω των τηλεοπτικών παραγωγών της Ζωής Κωνσταντοπούλου κολάζει ακόμα και άγιο, αλλά δεν παύει (η τιβι, όχι η Ζωή) να είναι ένα χρήσιμο μέσο, ένα παράθυρο στον κόσμο, ένα εργαλείο που με σωστή χρήση μπορεί να σου προσφέρει και καλώς νοούμενη πληροφόρηση και αξιοπρεπή ψυχαγωγία και τροφή για σκέψη;
Για έναν νέο ανθρωπο- και φανταζόμαστε ότι το 1990 ακόμα και ο Πάπας θα ήταν νέος- εφόσον προορίζει τον εαυτό του για καθήκοντα που απαιτούν μεγάλη αυταπάρνηση και εγκαρτέρηση, η τηλεόραση είναι το σύμβολο των εγκόσμιων στοιχείων που μπορούν να προκαλέσουν εκτραχηλισμό, περίσπαση, φιληδονισμό, πρωτίστως όμως εξοικείωση με τη ρηχότητα.
Ενας άνθρωπος αποφασισμένος να διαθέσει τη ζωή του στο ουσιώδες, χαράσσει χασματώδεις γραμμές ανάμεσα στον εαυτό του και τον "άλλο κόσμο". Αυτό δεν είναι ζήτημα πίστης και προσήλωσης στο θείο. Δεν είναι κάτι θεολογικό. Είναι ένα κομψό αυτομαστίγωμα, σαν των παλιών των καλογέρων στα μεσαιωνικά τα μοναστήρια, μια ανάγκη να μιμηθείς τον άγιο, όχι γιατί στο επιβάλλει η ηθική σου, όσο γιατί απορρέει, πολύ φυσιολογικά, μέσα από την αίσθησή σου για τον εαυτό σου.
Μια απόφαση "να μην ξαναδείς τηλεόραση" δεν την παίρνει ο καθένας. Δεν γίνεται Πάπας ο καθένας, άλλωστε. Οπως και δεν γίνεται Πρόεδρος, Πρωθυπουργός, Στρατηλάτης, Ηγέτης. Ή το έχεις, ή δεν το έχεις. Αν δεν το έχεις, δεν πειράζει. Απλώς, θα δεις κάμποση τηλεόραση.
Το δυστύχημα είναι να μην το έχεις, αλλά να ήθελες τόσο τυρρανικά να μπορούσες να το έχεις. Αυτό που συμβαίνει στο "Αμαντέους" (Μίλος Φόρμαν) στο πρόσωπο του Σαλιέρι.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [09:12:52]