Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 01:44      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εγκλημα στην οδό Μειλίχου

Εγκλημα στην οδό Μειλίχου



Ο δημοσιογράφος Πάνος Σόμπολος, στο βιβλίο του «Τα εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα» αναπαριστά, με την ψύχραιμη απόσταση του χρόνου, μερικές απ' τις πιο ειδεχθείς δολοφονίες που κατεγράφησαν στο αστυνομικό δελτίο, «όπως ο ίδιος τις έζησε», μέσα από το ρεπορτάζ.
Ο παρατηρητικός αναγνώστης του βιβλίου θα διαπιστώσει ότι, έστω και ακροθιγώς, ο Σόμπολος επιχειρεί κάθε φορά να φωτίσει ή να ερμηνεύσει την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι δράστες πριν φτάσουν στο σημείο ν' αφαιρέσουν μια ζωή.
Κατάσταση που σαφώς παραπέμπει σε βαριές περιπτώσεις ψυχοπαθολογίας, άλλες ευδιάκριτες και ίσως ομολογημένες, άλλες καλά κρυμμένες μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον και, μερικές φορές, ούτε εκεί.
Το έγκλημα στην οδό Μειλίχου, την νύχτα του Σαββάτου, σόκαρε την κοινή γνώμη της Πάτρας. Και είναι από τις λίγες φορές που η φράση ξεφεύγει απ' τη ρύμη της δημοσιογραφικής υπερβολής και ακουμπά την πραγματικότητα.
Το διαπιστώνει κανείς από την αντίδραση του κόσμου. Κατακλύστηκαν χθες τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από σχόλια χρηστών που θέλησαν να πουν μια κουβέντα για το γεγονός. Αλλοι για να ζητήσουν την παραδειγματική τιμωρία του 45χρονου, άλλοι για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους.
Και κάποιοι τρίτοι για να θυμίσουν ότι τα κίνητρα μιας δολοφονίας, πέρα απ' τον οποιοδήποτε βρασμό, δεν είναι ποτέ ξένα στην ψυχοπαθολογία του δράστη.
Ας αφήσουμε στην άκρη το έγκλημα της οδού Μειλίχου. Και ας δούμε κάτι βαθύτερο. Οι εγκληματολόγοι λένε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των δολοφονιών που εξιχνιάζονται, έχουν ως δράστες πρόσωπα του οικογενειακού περιβάλλοντος του θύματος. Με τα εγκλήματα πάθους να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Ολέθριες σχέσεις, οικογενειακά δράματα, ένα υπόβαθρο που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την «κακιά στιγμή».
Ανθρωποι βίαιοι, χωρίς ισορροπία, που δεν μπορούν να ελέγξουν την επιθετικότητα τους και που ποτέ δεν σκέφτηκαν και ίσως κανείς δεν τους παρακίνησε, να ζητήσουν βοήθεια.
Ν' αποταθούν σε κάποια δημόσια ή ιδιωτική δομή ψυχικής υγείας, με επαρκές επιστημονικό φορτίο, με τεκμηριωμένη γνώση της ψυχιατρικής. Σε δομές που μπορούν να χειριστούν, να καθοδηγήσουν, ν' αμβλύνουν κάθε ψυχοπαθολογική περίπτωση και όχι σε «πρακτικούς» που υπεροπτικά εμφανίζονται, μια φορά την εβδομάδα στις παρέες μας, ως «ειδικοί».
Στην Ελλάδα θεωρούμε μια επίσκεψη στον ψυχίατρο ή στον επιστήμονα ψυχολόγο ως στίγμα. Σαν αυτοταπείνωση, σαν ομολογία προσωπικής αποτυχίας. Κάτι σαν διαπόμπευση. Κίνηση μειωτική στον χαρακτήρα μας, στην προσωπικότητα μας. Αρνούμαστε ν' αναγνωρίσουμε το πρόβλημα μας, αρνούμαστε πεισματικά και την λύση του.
Και το πρόβλημα, όποια κι αν είναι η αιτία και η «καταγωγή» του, διογκώνεται κάτω απ' την μύτη μας. Και όταν ξεσπά, οι πρώτοι που την πληρώνουν είναι όσοι μας περιβάλλουν. Η οικογένεια, οι φίλοι, ο σύντροφος ή η σύντροφός μας.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:44:17]