Τρίτη 19 Δεκεμβρίου 00:21      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πριν από την Αλωση της Πόλης - Το μόνο στήριγμα των πιστών

Πριν από την Αλωση της Πόλης - Το μόνο στήριγμα των πιστών



Το μόνο στήριγμα που είχε απομείνει στους δυστυχείς αυτούς ήταν η πίστη στον Θεό και η καταφυγή στην προσευχή.
Αυτή η αξιοπρεπής και άκαμπτη εμμονή του αυτοκράτορα, να αντισταθεί μέχρις εσχάτων, ήσαν εκείνα τα ηθικά εφόδια που αναπτέρωναν τις ελπίδες των πολιορκημένων και τους ενίσχυαν το θάρρος να συνεχίσουν την αντίσταση. «Και δεν είχανε τι κάνει μόνε εβάλανε την ελπίδα τους στον Θεό και τον επαρακαλούσανε ημέρα και νύχτα», σημειώνει ο χρονογράφος του Βαρβερινού κώδικα.
Η πίστη και η προσευχή, όχι μόνο δεν εμείωνε την ενεργητικότητα των υπερασπιστών του Βυζαντίου, αλλά ήταν η δύναμη εκείνη η μυστική, η οποία μέσα σε μια απελπιστική ατμόσφαιρα ερχόταν να ενδυναμώσει τα νεύρα τους και να στεριώσει το πεσμένο ηθικό τους. Να τους βοηθήσει, ώστε από τον αυτ/ρα μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη να φανούν αντάξιοι των μεγάλων τους υποχρεώσεων και της τεράστιας ευθύνης τους έναντι της ιστορίας του έθνους.
Οι τελευταίες ημέρες πλησίαζαν. Στις 26 Μαΐου, ο Μωάμεθ συνεκάλεσε τους συμβούλους του. Συσκέφθηκαν τι πρέπει να κάνουν, κατόπιν των αποτυχιών που είχαν μέχρι εκείνη την ημέρα. Οι γνώμες ήσαν διχασμένες.
Ο Χαλήλ-πασάς-φίλος των Ελλήνων ετάχθη με το μέρος εκείνων που δεν πίστευαν στην άλωση και συνεπώς έπρεπε να λύσουν την πολιορκία.
Αλλά ο αντίπαλός του Ζαγανός-πασάς υποστήριζε την άποψη, ότι η επίθεση έπρεπε να γίνει γενική. Από την ξηρά και από την θάλασσα και αμέσως.
Την γνώμη αυτή φυσικά υιοθέτησε και ο Σουλτάνος. Και στις 27 Μαϊου εξέδωκε ημερησία διαταγή προς το στρατόπεδό του.
Σ'αυτή τους κέντριζε τον θρησκευτικό φανατισμό τους. Και αφού τους επαίνεσε ως πολεμιστές, απευθύνθηκε και προς τα κατώτερα ένστικτά τους.
Τους θύμισε τον πλούτο, τις ωραίες γυναίκες και όμορφα κορίτσια που υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη. Με όρκους μεγάλους και φρικτούς τους υποσχέθηκε ότι θα παραδώσει σ'αυτούς επί τριήμερο την πόλη, για να τη λεηλατήσουν.
Την ημερήσια αυτή διαταγή την υποδέχθηκαν όλοι με επευφημίες και αλαλαγμούς χαράς. Ενώ ακράτητος ενθουσιασμός ξεχύθηκε σ'ολόκληρο το τουρκικό στρατόπεδο και στα πλοία.
Ο Μωάμεθ, για να τους κρατήσει άσβεστο τον ενθουσιασμό και να τους ενισχύσει ακόμη περισσότερο, διέταξε προσευχές, καθαρμούς και τριήμερη νηστεία. Αυτή, όμως, διεκόπτετο κάθε βράδυ με ολονύχτια φωτοχυσία και διασκεδάσεις. Μέγιστο, ασφαλώς, το είδος προσευχών και καθαρμού!
Στην Κωνσταντινούπολη, ωστόσο, τα νέα του τουρκικού στρατοπέδου μεταδόθηκαν αστραπιαία. Υπήρχε άριστο σύστημα κατασκοπείας στην Πόλη.
Οι αμυνόμενοι, στην αρχή, εξέλαβον τη φωτοχυσία, ότι εξερράγη μεγάλη πυρκαγιά στο εχθρικό στρατόπεδο.
Ταυτόχρονα τυμπανοκρουσίες και φωνές ακούονταν από τους χιλιάδες Δερβίσηδες που χόρευαν τους έξαλλους άγριους χορούς τους και γέμιζαν τις ψυχές των Ελλήνων με θλίψη και αγωνία.
Ακολούθησαν: Το τελευταίο πολεμικό συμβούλιο, η τελευταία λειτουργία (οι τελευταίες ώρες), η έφοδος, ο τραυματισμός του φρουράρχου. Φονεύεται και ο αυτοκράτορας. Εν συνεχεία η λεηλασία της πόλεως και διαρπαγή των ναών.
Είναι γνωστός ο αντίκτυπος από την πτώση της πόλεως, ο οποίος απεικονίζεται κατά τον καλύτερο τρόπο στους θρήνους της αλώσεως. Αφού με γλώσσα απλή αλλά εύγλωττη εκφράζεται ο πόνος του Ελληνικού Λαού, όπως θρηνεί ο Δούκας:
«Ω πόλις, πόλις, πόλεων πασών κεφαλή!/ Ω πόλις, πόλις κέντρον των τεσσάρων του κόσμου μερών!/ Ω πόλις των χριστιανών καύχημα και βαρβάρων αφανισμός!/ που σου το κάλλος παράδεισε;».
Και ο Ιωάννης Καρυοφίλλης, θρηνών την πτώση της Βασιλίδας αναφέρει, μεταξύ των άλλων, τους στίχους:
«Τις θρήνος εξισώσει σου, φευ, την πανωλεθρίαν; Η μήτηρ η εκθρέψασα πάσαν/ φιλοσοφίαν, την επιστήμην ήμειψεν/ εις πλείστην αμαθίαν; Τα σκήπτρα της ρωμαϊκής έλαβε βασιλείας/και νυν ζυγώ υπόκειται ω τ η ς θ ε ο μ η ν ί α ς!




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:21:44]