Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 12:24      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ήρωες κατά Λάνθος

Ήρωες κατά Λάνθος



Η ζωή είναι μια αναποδιά σκέτη. Παλεύουμε να διακριθούμε στη Γιούρο Βίζιον, με σκληρό τρόπο: Καλέσματα στο σπίτι, μαζικές παραγγελίες πίτσας και πίτας με γύρο, να σκοτώνονται οι ντελιβεράδες για να μας προφτάσουνε, και εν τέλει να μας ψηφίζει μόνο η Κύπρος, η Μαρμελάνδη, η Υπερσουβλακία και τα νησιά Φερεμπίρες.
Και εκεί που δεν παλεύουμε να διακριθούμε στο σινεμά καθόλου, πάμε στις Κάνες και ερχόμαστε πρώτοι-δεύτεροι. Τη μια με τον "Κυνόδοντα", την άλλη με τον "Αστακό", παλιότερα με τις Αιωνιότητες, τους Πελαργούς και τις Σκόνες του Χρόνου, του Αγγελόπουλου. Που αν πιάσεις δέκα έλληνες να σου πουν σωστά τον τίτλο τριών ταινιών του, θα είναι ζήτημα.
Πώς είναι; Η Σκόνη του Χρόνου; Ο Χρόνος της Σκόνης; Το μετέωρο βλέμμα του Πελαργού;
Οχι, του Οδυσσέα και δεν είναι μετέωρο.
Και ο Πελαργός; Τι μετέωρο έχει; Βήμα.
Α. Ασε μας καημένε, με τις αηδίες. Τοπία στην ομίχλη και ομίχλη στα τοπία και σκόνες στα χαλιά.
Από τον καιρό που θεσπίστηκε ο όρος "ελληνικός", μέχρι τις μέρες μας, δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα. Και τούτο γιατί μεταλλάχθηκε η σημασία της "ελληνικότητας".
Σήμερα, ο "ελληνικός" αναφέρεται, πλέον, σε μια στενή, περίκλειστη κοινωνία που τρέμει ότι την αφανίζουν με ψεκασμούς και αφελληνισμούς, ενώ αυτορημάζεται.
Συνεπώς, ο "ελληνικός" στη σημερινή του εκδοχή είναι περιορισμένος, αντίθετα με την παλιά, όπου σήμαινε εκείνον που εμφορείτο από το ελληνικό πνεύμα, ήταν ανοιχτός σε αλληλεπιδράσεις, όπου και κατάφερνε να παίρνει το πάνω χέρι, να ενσωματώνει ξένα στοιχεία και να διεκδικεί σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση αντιλήψεων και πνεύματος εκτός των ελλαδικών ορίων.
Πάει καιρός που δεν είμαστε αυτό. Σύμφωνοι, υπάρχουν έλληνες που διαπρέπουν έξω, αλλά πρέπει να γίνουν αμερικανικοί έλληνες ή γερμανικοί ή γαλλικοί.
Και αυτό είναι μια ήττα.
Αλλα είναι χειρότερη ήττα ότι δεν το αντιλαμβανόμαστε ως ήττα.
Ετσι, ζούμε ένα παράδοξο: Δημιουργοί σαν τον Λάνθιμο και τον Αγγελόπουλο, αν και περιχαρακωμένοι, αυτονομημένοι και μοναχικοί, να είναι πιο "ελληνικοί" με την κλασική έννοια, από όσοι οι "ελληνικοί" με τη σύγχρονη. "Ελληνικός" με τη σύγχρονη είναι εκείνος που εκφράζεται μόνο μέσα από δημιουργήματα μιας εποχής που συμπυκνώνεται, σχηματικά, μεταξύ της προπολεμικής και της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου. Αυτά τα στοιχεία, που έπαιξαν πολύ ισχυρό βιωματικό ρόλο στην κοινωνία, "κλείδωσαν" ως τα πλέον αποδεκτά στοιχεία της νεοελληνικής ταυτότητας, αν και στην πραγματικότητα η ταυτότητα αυτή ξεχείλωσε ώστε να νομιμοποιήσει και να χωρέσει πλείστα άλλα στοιχεία χαμηλότερης στάθμης, αλλά μαζικότερης επενέργειας.
Ο Λάνθιμος και ο Αγγελόπουλος δεν έχουν θέση σε όλα αυτά. Ούτε θέλουν να έχουν. Ούτε μπορούν. Αν και "ελληνικοί", με την έννοια των ανοιχτών συνόρων, είναι κλειστοί στα νοήματά τους και στον τρόπο της λειτουργίας τους. Εν μέρει λόγω χαρακτήρα και αντιλήψεως, εν μέρει για λόγους αυτοπροστασίας.
Το σινεμά τους είναι ένα δύσκολο σινεμά. Κάθε απαιτητική τέχνη είναι δύσκολη. Θέλει πειθαρχία, θέλει αυτοδιάθεση να διδαχθείς και να επικοινωνήσεις. Θέλει προπαίδεια.
Δικαίωμά μας να μην έχουμε τίποτε από όλα αυτά, και να μη θέλουμε να τα αποκτήσουμε. Μόνο που στη χώρα μας αυτού του τύπου τα δικαιώματα τα ασκήσαμε στο έπακρο, αδελφάκι μου. Δεν ξέρουμε άλλη εποχή όπου η άγνοια και το πνευματικό έλλειμμα να δηλώνεται με μια τέτοια καυχησιά. Ομολογεί ο άλλος "δεν πάω στο θέατρο" και το φωνάζει γιατί ξέρει ότι δίπλα του υπάρχουν πολλοί που είναι έτοιμοι να επικροτήσουν με αλαλαγμό.
Αλλωστε, Λάνθιμοι και Αγγελόπουλοι, αλλά και Κούνδουροι, και Τσώληδες, και Νικολαϊδηδες, δεν χρειάζονται. Είναι μια ομάδα επαρμένοι σνομπάκηδες της ψευτοδιανόησης. Για πολλούς από εμάς, το "ελληνικό σινεμά" σταματάει, φυσικά, στο "Της Κακομοίρας". Τον Ζήκο, ντε. Βλέπεις ούτε τον τίτλο της ταινίας δεν φροντίσαμε να μάθουμε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:24:22]