Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 16:08      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αφιέρωμα στην «Π» για τον σπουδαίο άνθρωπο Κώστα Δαβουρλή

Αφιέρωμα στην «Π» για τον σπουδαίο άνθρωπο Κώστα Δαβουρλή



Σαν χθες Σάββατο πριν από 23 χρόνια έφυγε από τη ζωή ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε το Πατραϊκό ποδόσφαιρο και ένας από τους σημαντικότερους Ελληνες παίκτες, ο Κώστας Δαβουρλής.
Ηταν Σάββατο 23 Μαΐου 1992. Ο Κώστας, έφυγε πρωί από το σπίτι του για να πάει στο καφενείο της γειτονιάς του στην Αγυιά, να δει τα φιλαράκια του, να περάσει λίγη ώρα με την παλιοπαρέα, γιατί το απόγευμα θα έφευγε με την Παναχαϊκή για τη Λάρισα (οι «κοκκινόμαυροι» είχαν παιχνίδι την επόμενη ημέρα στη Λάρισα για το πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής, ο Κώστας ήταν γενικός αρχηγός με πολλές αρμοδιότητες, ήταν η ψυχή της ομάδας).
Εμεινε για λίγο στο καφενείο, δεν αισθανόταν καλά, αποφάσισε να γυρίσει στο σπίτι του. Επέλεξε να επιστρέψει μόνος του στο σπίτι του (οδήγησε ο ίδιος το αυτοκίνητό του), πρώτα, όμως, πήγε στο σπίτι του φίλου και γείτονά του γιατρού (καρδιολόγος), Ανδρέα Σκαναβή.
Η σύζυγος του μεγάλου ποδοσφαιριστή και σπουδαίου ανθρώπου, Ελένη Δαβουρλή, θυμάται εκείνες τις τραγικές για την ίδια και για την κόρη της Τζίνα, στιγμές: «Λίγα λεπτά αφότου είχε φύγει από το σπίτι ο Κώστας, είχα ένα προαίσθημα και ενώ είχα προγραμματίσει να βγω για ψώνια, τελικά έμεινα. Δεν πέρασε πολύ ώρα και βλέπω τον Κώστα να έρχεται πάλι, να περνάει την πόρτα. Μια ξύλινη πόρτα, εδώ ήταν (συζητούσαμε με την κ. Δαβουρλή στο καθιστικό του σπιτιού της). Τα θυμάμαι όλα, έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα στο μυαλό και στην καρδιά μου. Μπαίνει ο Κώστας στο σπίτι, ξεκουμπώνει το πουκάμισό του και μου λέει «δεν αισθάνομαι καλά, η καρδιά μου. Πάω να ξαπλώσω. Φώναξε τον Σωκράτη (αδελφός της κ. Ελένης)». Ετρεξα, ειδοποίησα να έρθει ασθενοφόρο. Ηρθαν δικοί μου άνθρωποι, ήρθε και ο γιατρός, ο Ανδρέας Σκαναβής, που εκτός από γείτονας ήταν και συγγενής, πρώτος εξάδελφος του πατέρα μου. Θυμάμαι μετά από μερικά λεπτά τα λόγια του γιατρού και φίλου «Ελένη μου ο Κώστας μας έφυγε…». Εκεί έχασα το χρόνο, τα έχασα όλα…».
Τρομερές στιγμές για την κ. Δαβουρλή, που δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυα της, που γίνονται ποταμός όταν περιγράφει και πως η Τζίνα έμαθε για το θάνατο του πατέρα της: «Το παιδί μας ήταν στην Αθήνα. Σπούδαζε Αγγλική Φιλολογία. Εμαθε για το χαμό του Κώστα ακούγοντας την είδηση από την τηλεόραση. Πήρε τηλέφωνο έναν οικογενειακό μας φίλο στην Αθήνα τον Στέφανο Σεράφη, που τον είχαμε γνωρίσει, όπως και τη γυναίκα του και την κόρη του, όταν έπαιζε ο Κώστας στον Ολυμπιακό. Ο Κώστας, που έχει φύγει από τη ζωή, πήγε με το αυτοκίνητό του πήρε τη Τζίνα μου και ήρθαν στην Πάτρα. Όταν έφτασαν στο σπίτι, ο Στέφανος δεν μπήκε μέσα. Μου είπε: «Ελένη δεν θα το αντέξω. Θα φύγω, θα γυρίσω στην Αθήνα. Δεν μπορώ να δω τον Κώστα. Εφυγε αμέσως. Δεν ήπιε ούτε ένα ποτήρι νερό. Τα θυμάμαι όλα σαν να είναι τώρα».
Μεγάλος παίκτης ο Κώστας Δαβουρλής, τόμοι έχουν γραφτεί για την ποδοσφαιρική του αξία, για την προσωπικότητα του μέσα στο γήπεδο, πολλοί ακόμα τόμοι μπορούν να γραφτούν.
Ο Κώστας Δαβουρλής ήταν σπουδαίος άνθρωπος, που έκανε μεγάλες τις μικρές καθημερινές στιγμές, όπως μία βόλτα πολύ πρωί στο κτήμα κάτω από το σπίτι του (οδός Λάμπρου Πορφύρα, στην Αγυιά), ή να φυτέψει και να περιποιηθεί τις λεμονιές του.
«Ξυπνούσε πρωί, έφτιαχνε καφέ και πήγαινε στο κτήμα να συναντήσει τον πατέρα μου. Με τον πατέρα μου (Περικλής το όνομά του, έχει φύγει από τη ζωή) ο Κώστας δεν είχε τη σχέση του γαμπρού με τον πεθερό, ήταν φίλοι. Αυτά τα πρωινά για τον Κώστα ήταν ζωή. Οπως ζωή ήταν οι λεμονιές στο κτήμα. Ηρθε μια μέρα με ολόκληρο το πρόσωπό του ένα μεγάλο χαμόγελο και μου λέει: «Θα βάλω λεμονιές». Ασχολήθηκε πολλές ημέρες για να τις φυτέψει. Εφερε γνωστό μας με ειδικό μηχάνημα. Μετά, όσο μεγαλώνανε, τις καμάρωνε. Τις πότιζε, τις κλάδευε…».
Ο Κώστας Δαβουρλής δεν μιλούσε πολύ. Κρατούσε πολλά για τον ίδιο. Ηταν ένα μεγάλο παιδί με χρυσή καρδιά. Η κ. Δαβουρλή λέει: «Δεν μιλούσε εύκολα ο Κώστας για δικά του θέματα και προβλήματα. Δεν ήθελε να φορτώνει τους άλλους με τα δύσκολα. Θα σα πω αυτό μόνο για να καταλάβετε: Οταν έχανε η Παναχαϊκή ήταν πάντα στενοχωρημένος. Εγώ το ήξερα. Μάθαινα το αποτέλεσμα και τον περίμενα στο σπίτι. Ποτέ δεν ερχόταν νευριασμένος, ποτέ δεν φώναξε επηρεασμένος από το αποτέλεσμα που δεν ήταν καλό. Ηταν στενοχωρημένος, προσπαθούσε να μην το δείχνει. Αργότερα, που γέμισε τα ζωή μας το παιδί μας, τη στενοχώρια του Κώστα μετά από τις ήττες την έσβηνε το χαμόγελο της Τζίνας μας».
Ποτέ δεν μιλούσε ο Κώστας Δαβουρλής για νεώτερα παιδιά που είχε βοηθήσει και στην Παναχαϊκή και στον Ολυμπιακό και σε άλλες ομάδες που έπαιξε ή αργότερα όταν ήταν προπονητής ή συνδετικός κρίκος της διοίκησης με το ποδοσφαιρικό τμήμα.
«Ξέρω ότι βοηθούσε νέα παιδιά να ξεπεράσουν δυσκολίες μέσα στο γήπεδο. Ηταν ευαίσθητος, βοηθούσε κόσμο. Να μην πούμε περισσότερα. Δεν το θέλει», λέει η κ. Δαβουρλή. Δεν θα το ήθελε, σκέφτηκα και η κ. Ελένη με δάκρυα… διόρθωσε: «Οχι δεν το ήθελε. Δεν το θέλει»!
Η κ. Δαβουρλή μας έλυσε και μια απορία. Δεν πήγαινε στο γήπεδο να δει τον Κώστα να παίζει. Ούτε στην Παναχαϊκή, ούτε στον Ολυμπιακό. «Δεν ήθελε ο Κώστας να πηγαίνω στο γήπεδο. Δεν ήθελε να είμαι στην κερκίδα και να ακούω ότι μπορούσε να πει κάθε οπαδός. Δύο μόνο φορές είχα πάει στο γήπεδο και είχα δει τον Κώστα να παίζει. Η μία ήταν σε αγώνα της Παναχαϊκής και η άλλη σε παιχνίδι της Εθνικής. Με την Παναχαϊκή ήταν στην Πάτρα στο γήπεδο στην Αγυιά. Ημασταν αρραβωνιασμένοι, πρέπει να ήταν προς το τέλος του 1969. Η ομάδα έπαιζε με το Αιγάλεω. Τον είχα χιλιοπαρακαλέσει και τελικά είχα πάει στο γήπεδο. Με την Εθνική ήταν σε αγώνα στον Πειραιά, στο στάδιο Καραϊσκάκη. Ηταν με εθνική ομάδα μικρής χώρας, μάλλον το 1971. Είχα πάει στον Πειραιά με οικογενειακούς φίλους». Ηταν το ματς της Εθνικής με τη Μάλτα στις 18 Ιουνίου 1971 για τα προκριματικά του Πρωταθλήματος Ευρώπης, όπως θυμήθηκε λίγο αργότερα η κ. Δαβουρλή. Η Εθνική είχε νικήσει 2-0, ο Κώστας είχα παίξει σε όλο το ματς και είχε επιτύχει το πρώτο γκολ στο 60ο λεπτό, ενώ το δεύτερο γκολ είχε σημειώσει ο Αϊδινίου στο 80ο λεπτό.
Συζητώντας για εκείνο το παιχνίδι και για τον Κώστα Αϊδινίου, έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή που έπαιξε στον Ηρακλή και στον Ολυμπιακό, η κ. Δαβουρλή είπε: «Ο Κώστας εκτιμούσε πολύ ως παίκτη και ως άνθρωπο τον Κώστα Αϊδινίου. Κάναμε παρέα όταν έπαιζαν μαζί στον Ολυμπιακό. Και τον Κώστα και τον Αϊδινίου τους υπεραγαπούσε ο αείμνηστος Νίκος Γουλανδρής. Ηταν ο πρόεδρος του Ολυμπιακού που είχε προσωπικά ενεργήσει για να πάει ο Κώστας στον Ολυμπιακό. Για την μεταγραφή είχε τρέξει πολύ ο Λαναράς, που ήταν το δεξί χέρι του Γουλανδρή στον Ολυμπιακό (Περικλής Λαναράς, α΄ αντιπρόεδρος στον Ολυμπιακό)».
Ο Κώστας Δαβουρλής αγαπούσε πολύ τη θάλασσα. Οποτε οι υποχρεώσεις του στο ποδόσφαιρο του το επέτρεπαν πήγαινε διακοπές σε νησί. Η κ. Δαβουρλή λέει: «Ο Κώστας αγαπούσε τη θάλασσα. Το νησί που ήθελε να πηγαίνουμε ήταν η Κέρκυρα. Είχαμε κάνει αξέχαστες διακοπές και στην Κέρκυρα και σε άλλα νησιά».
Αρεσε στον Κώστα Δαβουρλή να περνάει όμορφες στιγμές με φίλους στα μπουζούκια, ένας από τους αγαπημένους του τραγουδιστές ήταν ο Δημήτρης Μητροπάνος. «Ξεχωριστός άνθρωπος και τραγουδιστής ο Δημήτρης Μητροπάνος» λέει η κ. Δαβουρλή και προσθέτει: «Ο Κώστας είχε μεγάλη εκτίμηση στον Μητροπάνο. Και μαζί είχαμε περάσει όμορφες βραδιές». Ο Κώστας Δαβουρλής πήγαινε στα μπουζούκια, διασκέδαζε, αλλά ποτέ δεν χόρευε. Ηταν χαρά του να βλέπει φίλους του να χορεύουν λεβέντικα ζεϊμπέκικο. Πολλές φορές είχε απολαύσει το ξεχωριστό ζεϊμπέκικο του Ανδρέα Μιχαλόπουλου.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ «Π» ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:08:13]