Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 21:19      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το Γήπεδο της μνήμης

Το Γήπεδο της μνήμης



Κώστας Δαβουρλής. Ο μεγαλύτερος άσος που ανέδειξε το πατραϊκό ποδόσφαιρο. Ακόμα κι αν ο Πάρις Γεωργακόπουλος και ο Γρηγόρης Γεωργάτος είχαν εξαιρετικό ταλέντο, επάρκεια και ευφυία, όπως και ανεπανάληπτες ειδικές δεξιότητες (ή να τις λέμε "αριστερότητες" αφού μοχλός τους ήταν το αριστερό πόδι;), ο Δαβουρλής λογίζεται ως ανώτερος.
Αφενός, ως σκαπανέας και πρωτοπόρος. Αφ' ετέρου γιατί πέτυχε να γίνει σημαιοφόρος μιας ομάδας που εξέφρασε καημούς και περηφάνεια μιας ολόκληρης πόλης. Αλλά και επειδή ο ίδιος δεν είχε τις προσλαμβάνουσες που είχαν οι άλλοι δύο. Εγινε παικταράς μέσα στην αλάνα και παίζοντας με τους άλλους παίκτες της σειράς του. Δεν είχε τηλε-επαφή με τους θρύλους μέσα από τις οθόνες.
Ελένη Δαβουρλή, η σύζυγος, Μίλησε στον Κ. Θεοδωρόπουλο και την "Πελοπόννησο", με αυθορμητισμό και ειλικρίνεια. Ηταν όμορφο που δεν αισθάνθηκε να την περιορίζει η ιδιωτικότητα. Θεώρησε ότι ο Κ. Δαβουρλής ανήκει, με κάποιον τρόπο, στην τοπική ιστορία, στην τοπική κοινωνία, είναι ένα κεφάλαιο της πατραϊκής ζωής, είναι ένα ανεξίτηλο έμβλημα μιας εποχής. Είναι δικός της, αλλά και και όλων.
Η συνεντευξη είναι συγκινητική. Σε αγγίζει το συναίσθημα του ανθρώπου που μνημονεύει τον σύντροφο που σφράγισε τη ζωή της. Σε τρομάζει η διαπίστωση ότι πέρασαν ήδη 23 χρόνια από αυτόν τον αναπάντεχο θάνατο που είχε πέσει σαν οβίδα στην τοπική ζωή. Σε γλυκαίνει, αλλά και σε ιντριγκάρει η ξενάγηση σε έναν κόσμο που είχε αποτελέσει "ζωηφόρος σύνθεση" σε μια ολόκληρη εποχή, στον παρθενώνα της συλλογικής μνήμης, σε κάποια χρόνια μιας ορισμένης αθωότητας. Ο Δαβουρλής και η Παναχαϊκή, κι ο Λεβεντάκος, κι ο Στραβοπόδης. Κι ο Αϊδινίου με τον Κελεσίδη και τον Κρητικόπουλο. Και ο Γαλάκος. Και όλοι αυτοί, και όλα εκείνα. Που προλάβαμε να τα ζήσουμε, τότε που "Το Γήπεδο", ήταν μια υπόθεση φοβερή, κοχλάζουσα, καθηλωτική, συναρπαστική, μεγαλειώδης και που στο "και τώρα οι συνθέσεις των ομάδων" έπεφτε εκείνη η σσσσσσ, σσσσσ, σιγή, γιατί ο πολύς ο κόσμος, ακόμα και τους παίκτες του Παναθηναικού δεν ήξερε καλά καλά στο πρόσωπο, μια που οι ζωντανές μεταδόσεις σπάνιζαν και οι εφημερίδες δεν έδιναν πάνω από μια σελίδα για τα αθλητικά τους. Πώς να ξεχωρίσεις τον Βουρδαμή και τον Γκλέζο, από τον Σπετσαρία και τον Μπέση; Να ο Κούδας. Να και ο Χατζηιωάνογλου. Ωχ, μας το έβαλε. Να και ο Σταυρόπουλος, που τον θέλει ο Ολυμπιακός. Ναι, ε; Δύο- μηδέν στο Αιγάλεω, με καδρονιά του Κώστα.
Κώστας Δαβουρλής. Εκείνος ο περίεργος τρόπος να κοιτάει τον αγώνα, σαν να πλήττει ή σαν να αποδοκιμάζει όσα δεν γίνονταν σωστα, μέχρι που ερχόταν η στιγμή που θα γινόταν αυτό, και μετά εκείνο, και μετά η μπάλα θα έφευγε με γδούπο και θα τράνταζε τα δίχτυα, το τράνταγμά τους είχε εκείνον τον ήχο που έκανε "γκοοοολ".
Εντάξει, τώρα βλέπουμε τριακόσια γκολ την εβδομάδα. Τότε βλέπαμε μέσον όρο δύο. Το ένα θα ήταν του Δαβουρλή, του Ρήγα ή του Μιχαλόπουλου. Εκείνο το κόκκινο, το αιματηρό, της φανέλας που έσπαζε το μαύρο, το απειλητικό. Σαν να έχουν μπει στο γήπεδο οι φιγούρες της τράπουλας, μαζί με τα καρό, τα σπαθιά, τα μπαστούνια και να γοητεύουν τις κούπες, τις καρδιές.
Και μετά, λες, σε πειράζει που η ομάδα έχει πάει στην Κόρινθο; Απάντηση: Για κάποιους "εμάς", η ζωή κάνει κύκλους που κλείνουν, γιατί μόνο έτσι ορίζεις τον εαυτό σου. Κοιτάτε οι "εσείς" να κάνετε τους δικούς σας κύκλους, κι αφήστε μας "εμάς", να μιλάμε στις φωτογραφίες.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [21:19:23]