Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 00:36      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η μία και η άλλη

Η μία και η άλλη



Η μία εξυπηρετούσε την άλλη, ως πωλήτρια και ως πελάτισσα, αντίστοιχα. Ταυτόχρονα μιλούσαν "για τα δικά τους", ήταν γνωστές, δύο κορίτσια ανάμεσα στα 17 και στα 19, και τα "δικά τους" ήταν η επαγγελματική αποκατάσταση.
Ως αποκατάσταση εννοείτο "το ζήτημα της δουλειάς", με την έννοια της τακτοποίησης.
Η μία ήξερε αρκετά ένα πεδίο του δημόσιου τομέα, στο οποίο δούλεψε και δουλεύει η μαμά της, τρεις δεκαετίες, σκληρή υπόθεση, άχαρος κόσμος, αλλοτρίωση, υπηρεσιακή λογική, περικοπές, χαμηλοί μισθοί. Δεν αξίζει τον κόπο. Να επιδιώξει να αντιγράψει την καριέρα αυτή; Δεν τη γοητεύει, καθόλου δεν τη γοητεύει. Τι άλλο να κάνει; Δεν ξέρει κάτι άλλο. Δεν φαίνεται να πιστεύει πως έχει τα φόντα για κάτι άλλο. Σπουδές και καριέρα υψηλής κλάσης δείχνουν να είναι μια άλλη συμπαντική κατάσταση για αυτήν. Είναι ένα κορίτσι του ταπεινόφρονος Πραγματισμού, ένα από τα χιλιάδες παιδιά της εποχής της κρίσης, συμβιβασμένο στην πρακτική ιδέα της αναζήτησης μιας δουλειά που υπόσχεται ένα κάποιο εφτακοσάρι, το οποίο της δίνει τα περιθώρια να ζήσει σε μια "ανώτερη κατάσταση" γιατί σήμερα δεν έχει ούτε αυτό, ενώ φαίνεται ότι το περιβάλλον της αποτελείται από κόσμο που είναι εκπαιδευμένος να ζει με χαμηλούς μισθούς και μηδέν προοπτική για κάτι παραπάνω. Προς το παρόν, πίνει έναν καφέ με κρέμα.
Η άλλη: Η άλλη δείχνει πιο προσανατολισμένη. Θα ήθελε να κινηθεί σε μια συγκεκριμένη δημόσια οδό, καλά ιεραρχημένη, συγυρισμένη, η οποία σου υπαγορεύει σε μεγάλο βαθμό τόπο εγκατάστασης, σχεδόν και την προσωπική ζωή. Δεν εξηγεί γιατί δεν το κάνει. Ισως δεν έχει προσόντα. Προς το παρόν εξυπηρετεί. Είναι προσεκτική. Δεν εκφράζεται κατά της δουλειάς της. Τα μάτια της λένε ότι δεν θα ήθελε να είναι για καιρό αυτή η δουλειά της.
Και μιλάνε.
Αν υπήρχε προφήτης κάπου εκεί κοντά, θα πρόβλεπε πως και οι δύο "θα πάρουν έναν δρόμο", συμβατό προς τους ορίζοντές τους. Ρεαλιστικά πράγματα. Προσαρμογή "στις δυνατότητες". Θα εξοικειωθούν με την ιδέα να θεωρούν τη μετριότητα αγαπημένο κόσμο. Παράθυρό τους, η τηλεόραση. Και κάποιες ιστοσελίδες που σταλάζουν στη ζωή μας εικόνες και σχήματα από ανώτερες σφαίρες, με όρους κοσμικότητας, μόδας, κατανάλωσης.
Είναι κάποιες χιλιάδες παιδιά σ' αυτή τη χώρα που μεγάλωσαν έτσι, που μεγαλώνουν έτσι και που θα κάνουν παιδιά που θα μεγαλώνουν έτσι. Χωρίς καθοδήγηση, θέμα, ελπίδα, διαθέσιμο μηχανισμό που θα τους ανέπτυσσε δεξιότητες και ταλέντα και που θα γινόταν στα χέρια τους κοντάρι για μια εκτόξευση σε ένα δώμα ζωής ψηλότερο. Χιλιάδες παιδιά που έμαθαν να πιστεύουν πως "αυτή είναι η ζωή" και "πως αυτή είναι και η δική τους θέση" στον κόσμο. Χιλιάδες παιδιά που γίνονται θύματα μιας χώρας που δεν παράγει ευκαιρίες, μιας χώρας αφόρητα στατικής, ελώδους, κλειστής, αυτοαναφορικής και δεσμευτικής, μιας χώρας- μαμάς τυραννικής, που απαιτεί από όλους μας, και κυρίως από αυτά τα παιδιά, να τη λατρεύουν, να τη θεωρούν θύμα, να βγαίνουν στους δρόμους με σημαίες όταν κερδίζουμε κύπελλα και πρωτιές Γιουροβίζιον και να κορνάρουν με χαρά για τη δικαίωσή μας.
Αλλά τώρα αυτόν τον καιρό δεν έχει πρωτιά Γιουροβίζιον και άλλα τέτοια. Η μια πίνει καφέ με κρέμα. Και η άλλη εξυπηρετεί.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:36:46]