Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 12:18      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φάκελος Πάτρα: Αθώες ψυχές από τη Μικρά Ασία στην Πάτρα

Φάκελος Πάτρα: Αθώες ψυχές από τη Μικρά Ασία στην Πάτρα



Ηταν αρχές Οκτωβρίου 1922, όταν η Μικρασιατική καταστροφή έφτανε στην Πάτρα. Ενα πλήθος εξαθλιωμένων προσφύγων αποβιβάζεται διαρκώς στο λιμάνι της πόλης. Οι πιο πολλοί από αυτούς κατάγονται από τη Σμύρνη, τον Πόντο, την Κύζικο και την Κωνσταντινούπολη. Οι περισσότεροι κοιμούνται τις νύχτες στις στοές των κεντρικών δρόμων. Αλλοι στο Αθανασοπούλειο δημοτικό σχολείο, άλλοι στου Καρανικολού και άλλοι στο 1ο Γυμνάσιο. Είναι άνθρωποι κυνηγημένοι και απελπισμένοι. Εφυγαν από την γη τους χωρίς να πάρουν μαζί τους τίποτα.
Το Μάιο του 1923, σύμφωνα με έκθεση του Νομάρχη, σε ολόκληρο το Νομό Αχαϊοήλιδας βρίσκονται περίπου 20.000 πρόσφυγες. Από αυτούς έχουν βρει εργασία μόνο οι 4.000. Ανάμεσά τους 6.500 παιδιά και 2.500 γέροντες. Θα καταλάβουμε καλύτερα τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί, αν αναλογιστούμε ότι η Πάτρα, πριν από τον ερχομό των προσφύγων ήταν μια πόλη που αριθμούσε κάτι περισσότερο από 50.000 κατοίκους.
Το 1925, σύμφωνα με άλλη αναφορά, βρίσκονταν στην Πάτρα 12.000 πρόσφυγες. Εκείνη την περίοδο οι περισσότεροι ζούσαν σε παλιές σταφιδαποθήκες. Από αυτούς οι 3000 κατοικούσαν στις αποθήκες του σταφιδέμπορου Σολλάρι, οι 77 στην αποθήκη του Τασσόπουλου, οι 142 στις δυο αποθήκες του Βουρλούμη, οι 49 στου Θωμόπουλου, οι 73 στου Αθανασίου, οι 128 στου Καρανικολού, οι 167 στου Ζωγιόπουλου, οι 32 στου Αλεξόπουλου, οι 30 στου Τσικλητήρα, οι 119 στου Σαρατσόπουλου, οι 40 στου Μικρούτσικου, οι 59 στου Κατσούλη και οι 104 στου Τοπάλη. Αρκετοί είχαν εγκατασταθεί και σε σχολεία, ενώ 442 πρόσφυγες βρίσκονταν σε καταυλισμό στο Πτωχοκομείο.
Οπως αναφέρει και σχετικό θέμα στα «Μεγάλα ρεπορτάζ της Πάτρας», που κυκλοφόρησαν το 2006, με αφορμή τα 120 χρόνια ζωής της «Πελοποννήσου»: «Η προσαρμογή των προσφύγων στο νέο τους περιβάλλον δεν ήταν εύκολη. Τον πρώτο καιρό, μάλιστα, ήταν εντελώς αποκομμένοι από τον ντόπιο πληθυσμό. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν φανατικοί Βενιζελικοί και σύντομα άρχισαν να τροφοδοτούν με εργατικά χέρια την τοπική οικονομία. Η άθλια οικονομική τους κατάσταση τους ανάγκασε να δουλεύουν σκληρά και, συχνά, χωρίς ικανοποιητική αμοιβή. Πάντως, από το 1926 και μετά άρχισαν να εγκαθίστανται, τουλάχιστον ο κύριος όγκος τους, στους συνοικισμούς των Προσφυγικών, εκεί που άλλοτε ήταν τα κτήματα του Πετρομανιάτη. Και σύντομα, πολύ σύντομα, έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην οικονομική και κοινωνική ζωή της πόλης, τροφοδοτώντας την τοπική κοινωνία με το δικό τους δυναμισμό».
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1922 συγκροτήθηκε και Κεντρική Επιτροπή Περιθάλψεως των εκ Μικράς Ασίας προσφύγων που αποτελείτο από τους Σωτήρη Δογάνη, Μιχαήλ Κόκλα, Δημήτρη Χαραλαμπόπουλο, Βλάση Αντωνόπουλο, Σπύρο Σταυρουλόπουλο, Αναστάσιο Αναστασόπουλο, Βασίλη Μαραγκόπουλο, Τάκη Στεφανόπουλο, Ανδρέα Αργυρόπουλο, Ιωάννη Μουστάκη, Κωνσταντίνο Δρούλια, Περικλή Χ. Κρητικό και τον γιατρό Χρήστο Γεωργακόπουλο.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ «ΠτΚ»



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:18:43]