Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 17:15      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πλαστική μνήμη

Πλαστική μνήμη



Κάπου τα πρώτα χρόνια του '70, μια πολυπληθής παρέα, μικροί και μεγάλοι, καλοκαίρι, σε νησί του Βόρειου Αιγαίου. Οι μικροί ήξεραν από αέρηδες του Πατραϊκού, αλλά δεν ήξεραν από μελτέμια Αυγουστιάτικα στα πελάγη. Ο μικρός, πολύ μικρός Μιχάλης, καμαρώνει, του έχουν χαρίσει ένα βαρκάκι πλαστικό, πολύ μεγάλο για το μπόι του, στα μάτια των μικρών φάνταζε σαν προϊόν ναυπηγείου, χωρούσε άνθρωπο μέσα, καταλαβαίνεις; Εντάξει, μικρό άνθρωπο, πολύ μικρό, αλλά οι μικροί για τους μικρούς μιλούσανε.
Ο Μιχάλης καμαρώνει, αλλά καμαρώνει και το μελτέμι, ερχόταν ύπουλα στη ράχη της παρέας, και έπαιρνε τη θάλασσα "μέσα", στα ανάποδα του όρμου, ο όρμος έσπαγε το κύμα, αλλά ο αέρας έκανε τη δουλειά του θυμωμένα και λεβέντικα.
Ο Μιχάλης δεν μπορεί να τα βάλει με το βαρκάκι, πόσο μάλλον με το μελτέμι που του παίρνει το βαρκάκι και το σπρώχνει στο νερό, και μέχρι να σκούξει ο Μιχάλης από την έκπληξη, το βαρκάκι έχει ήδη φτάσει στα πέντε μέτρα, και μετά στα δέκα, και ο Μιχάλης βαράει συναγερμό, βαράει συναγερμό και το μελτέμι, και το βαρκάκι παίρνει την άγουσα για το Πολύ Αιγαίο.
Και ξεσηκώνονται οι πατεράδες, οι κολυμβηταράδες, σούπερμαν χωρίς τη μπέρτα, μιλάμε για σαράντα χρόνων ο καθένας, για τέτοιες βαριές ηλικίες, και πέφτουν στο νερό, αλλά το βαρκάκι έχει φύγει και πλέον είναι και για τους μεγάλους επικίνδυνη αυτή η καταδίωξη, γιατί το ρεύμα πάει ανάποδα.
Γυρίστε πίσω, φωνάζουν οι μαμάδες, ήδη δεν υπάρχει νόημα, η σκηνή είναι τραγική και κωμική, το βαρκάκι χάνεται, αλλά είναι πλαστικό, αλλά είναι θηριώδες, αλλά είναι ακριβό, αλλά είναι ένα παιχνίδι, αλλά είναι μια απώλεια, ένας θάνατος, και ο Μιχάλης σταματάει το κλάμα, τον καταλαμβάνει η ανάγκη να απαντήσει με μια υπέρβαση, ζητάει να σταματήσει η καταδίωξη, αφήστε το να χαθεί, δεν πειράζει, είναι πολύ πολύ μικρός αλλά ξέρει ένα ένα βαρκάκι είναι κάτι όχι και τόσο σημαντικό από έναν πατέρα. Εντάξει, είναι σημαντικό και το βαρκάκι, αλλά ας μην έχουμε δύο κηδείες σε μια μέρα.
Και τα χρόνια περνάνε, και η παρέα των μικρών ξεπερνάει τα σαράντα, αφήνει πίσω και τα πενήντα, και κάποιοι από αυτούς ξαναβρίσκονται σε μια ακτή. Αρχές Μαϊου, παγωμένο το νερό, κάποιοι βουτάνε. Μια παρέα πιτσιρίκια καταφθάνουν με μια μπαλίτσα, δώσε του μια, δώσε του δυο, νάσου η μπάλα στο νερό. "Κύριε!" φωνάζουν τα παιδάκια σε έναν από τους μπαμπάδες που τον είδαν νωρίτερα να βουτάει, άρα τεκμηριωμένα αντέχει, εκείνος θυμάται εκείνη την παλιά ιστορία, δεν θέλει να ζήσει και δεύτερο θάνατο πλαστικού παιχνιδιού από το ανάποδο ρεύμα, βουτάει στο νερό, φτάνει τη μπάλα πριν χαθεί, πάρτε την παιδιά.
Και λίγο αργότερα, βέβαια, η μπάλα ξαναπέφτει στο νερό, και την ξαναπαίρνει το βοριαδάκι, αλλά τώρα ο μεγάλος που λέγαμε δεν ξαναπέφτει, γιατί, τον ρωτάνε οι φίλοι του. Γιατί δεν μου είπαν ένα ευχαριστώ, ούτε τα παιδιά, ούτε οι γονείς τους, γιατί θεώρησαν φυσιολογική και αυτονόητη την εξυπηρέτηση αυτή.
Και η μπάλα θα φύγει, θα μικρύνει, θα γίνει κουκίδια, θα σβηστεί, όπως το βαρκάκι εκείνο. Αλλά τώρα δεν υπάρχει παιδί να κλαίει, ούτε μεγάλος να συγκλονιστεί. Μια μπάλα ήταν, θα πάρουν άλλη. Πολλές μπάλες. Αναρίθμητες. Θα γεμίσουμε τις απώλειες, δεν θα αισθανθούμε καμία. Τα χρόνια θα περνάνε χωρίς καμία τέτοια μνήμη. Ούτε για την κουκίδα που σβήστηκε, ούτε για το ευχαριστώ που δεν μάθαμε στα παιδιά μας να το λένε, γιατί θεωρούν τα πάντα εύκολα, τα πάντα δικά τους, όπως και τον κόσμο όλον, με τους μπαμπάδες των άλλων μαζί.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:15:13]