Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 06:28      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το σπασμένο τακούνι

Το σπασμένο τακούνι



Δεν τη συμπαθούσαμε τη Λίλυ Παπαγιάννη. Σαν άνθρωπο, φυσικά, δεν την ξέραμε καθόλου. Ούτε σαν καλλιτέχνη μπορούσαμε να την αξιολογήσουμε, πιτσιρίκοι πράγματα, καθόσον άλλωστε είμαστε με την πλευρά των καλών του έργου, πάει να πει την Καρέζη, τη Βουγιουκλάκη και όποιας άλλης πρωταγωνίστριας έπεφτε θύμα καταστάσεων, στις οποίες η Παπαγιάννη μετείχε ως δολοπλόκος, ως αντίζηλος, ή απλά ως είρων φίλη, σνομπαρία "του καλού κόσμου".
Ολα αυτά στο σινεμά. Και στην τηλεόραση.
Καταναλώνοντας, σαν παιδάκια, άπειρα μέτρα από εκείνα τα ασπρόμαυρα φιλμ, στα οποία μετείχε σε πανομοιότυπους, κατά τα μέτρα του φυσικού της τύπου, ρόλους η ηθοποιός, που έφυγε από τη ζωή αυτή την εβδομάδα, δεν είμαστε σε θέση να ζυγίσουμε την Παπαγιάννη από τη σκοπιά του φυσικού χαρίσματος. Ο ερωτισμός του βλέμματος, της φωνής, της λεπτής αλλά πολύ γυναικείας κίνησης και πόζας, ήταν μια ξένη γλώσσα για μια νηπιακή ηλικία που ως έρωτα αντιλαμβανόταν την υποχρεωτική σύζευξη των καλών του έργου, μέσα από τους κανόνες της συμβατικότητας και της κανονικότητας, που απέληγαν στα σκαλιά της εκκλησίας, και φυσικά στη δημιουργία οικογένειας.
Κάπου εκεί, ωστόσο, τελείωνε όχι μόνο το έργο, αλλά και η ικανότητα των καλών του φιλμ να μας δελεάζουν ως τέτοιοι. Μετά τον γάμο, δεν θέλουμε να τους ξέρουμε. Αν ο σκηνοθέτης έχει την έμπνευση να τους εμφανίσει με καρότσια και μωρά (ή με μωρά και καρότσια- αλλά πρώτα τα καρότσια φαίνονται), ο αγνότητά τους τους αίρεται και εκεί το έργο πρέπει να τελείωσει με τα κατάλληλα, πελώρια γράμματα, με τα οποία σηματοδοτείται και το άδειασμα της σακούλας με τους πασατέμπους.
Ο Μίκυ και η Μινι, ο Ντόναλντ και η Νταίζη. Αρραβωνιασμένοι για μια αιωνιότητα. Δεν παντρεύονται. Δεν έχουν παιδιά, έχουν ανίψια. Τα ανίψια δεν έχουν γονείς. Κανείς δεν έχει περάσει από μαιευτήριο ούτε σκοπεύει να περάσει.
Η Λίλυ Παπαγιάννη ήταν μεγάλη για μας, σκοτεινή για μας, απειλητική, ακατανόητη, εχθρική. Σήμερα, διαβάζοντας τα νέα του Θανάτου, στους τίτλους του τέλους επάνω, εισπνέεις αναδρομικά τους χυμούς και το πάθος της πραγματικής, γήινης ύπαρξης, που ο σεναριογράφος την θέλει να ηττάται και που μετατρέπει τη φινέτσα της σε κατάρα, σαν μάγισσα Κίρκη που χάνει το παιχνίδι με τον λεβέντη Οδυσσέα και επιστρέφει στον πύργο της με σπασμένο το τακούνι της κορμοστασιάς της.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση αυτοί οι τύποι γυναικών. Προτιμάς τον αφορισμό από την αναμέτρηση. Ασφαλέστερη είναι η γυναίκα που θα γινόταν η μαμά σου, αν και ποτέ δεν ξέρεις ποιά Παπαγιάννη έκρυβε και η μαμά σου μέσα της, αλλά προτίμησε να γίνει Βουγιουκλάκη, να την αγαπάει ένα αγόρι, να τραγουδάει μέσα στη βάρκα της, να γίνεται τάμα για τα αδέλφια της, να βουτάει τον Παπαμιχαήλ και να πέφτουνε μαζί στη θάλασσα της ρηχής ζωής τους.
Η Παπαγιάννη δεν πέφτει ποτέ της στο νερό με τα φορέματα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:28:53]