Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 16:59      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μεγάλη οθόνη, μικρή πλατεία

Μεγάλη οθόνη, μικρή πλατεία



Γράφαμε τις προάλλες ότι από την πόλη του Διακοπτού Αιγιαλείας, φημισμένη κυρίως ως κομβική στάση του σιδηροδρόμου αλλά και του θρυλικού Οδοντωτού, κατάγονται, είτε από πρώτη είτε από δεύτερη γενιά, δύο άνθρωποι που έκαναν καριέρα στον κινηματογράφο.
Καθένας στη δική του κλίμακα.
Ο ένας είναι διάσημος στο εξωτερικό αλλά μάλλον άγνωστος στην Αιγιάλεια, αντίθετα με τον δεύτερον, που δεν απασχόλησε των εκτός συνόρων κόσμο, όμως στην πατρίδα του λατρεύτηκε ως μεγάλη διασημότητα και μικρή θεότητα.
@Ο ένας, ο σκηνοθέτης Αλεξάντερ Πέιν (ποιός;), έρχεται την Παρασκευή, για να τιμηθεί στο Αίγιο, έστω κι αν οι ταινίες του δεν έχουν σαρώσει εισπρακτικά στα μέρη, και μας δίνει την αφορμή γι' αυτό το σημείωμα.
@Ο άλλος, ο ηθοποιός Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, μετρ της κινηματογραφικής και θεατρικής ηθογραφίας, λατρεύτηκε από το ευρύ κοινό για ρόλους μάλλον εύπεπτους και πολύ βατούς για την ερμηνευτική του δεινότητα, όπως η στατική και επαναλαμβανόμενη, σηριαλική περίπτωση του "Κυρ Γιώργη του Λούνα Παρκ".
Ηδη ήταν πασίγνωστος και δημοφιλής, χάρη στον προγενέστερο ελληνικό κινηματογράφο, αλλά το "Λουνα Παρκ", συνδεδεμένο με την εποχή που η τηλεόραση άρχισε να αποσβολώνει το μεταδικτατορικό κοινό, σου έδινε την ψευδαίσθηση ότι "ο Κυρ Γιώργης" ήταν ένας συγγενής σου, που μπορούσες να τον αγγίξεις.
Πέρα όμως από αυτό, ο Παπαγιαννόπουλος, κατά ομολογία ακόμα και των πολύ απαιτητικών δημιουργών και κριτών, είχε δώσει ερμηνείες που πρόδιδαν σπάνιο ταλέντο, ένστικτο και καλλιτεχνική ευφυΐα, όπως και πλούτο ερμηνευτικών μέσων, που στριφογύριζαν γύρω από την ασυνήθιστη φυσιογνωμία του, που "έγραφε" σε κάθε πόζα, αλλά και την ιδιοφυή οικονομία στον χειρισμό των χεριών.
Ο Αλεξάντερ Πέιν, αν δεν είχε γεννηθεί στις ΗΠΑ αλλά στο Διακοπτό Αιγιαλείας, δεν ήταν και πολύ πιθανό να γίνει σκηνοθέτης παγκόσμιας εμβελείας, ενδεχομένως να μην είχε ασχοληθεί με το σινεμά καν.
Είτε επειδή δεν θα είχε τα ερεθίσματα, είτε επειδή δεν θα είχε τις αφορμές να αυτοσυνειδητοποιηθεί ως καλλιτεχνική φυσιογνωμία, είτε επειδή δεν θα είχε τις ευκαιρίες, είτε επειδή η ανάγκη του βιοπορισμού θα τον ανάγκαζε να σπουδάσει ένα αδιάφορο αντικείμενο, όπως μυριάδες άλλα παιδιά σ' αυτή τη χώρα, ακαθοδήγητα, βουλιαγμένα στον επίμονο συντηρητισμό που διατρέχει μια δήθεν ελευθεριάζουσα κοινωνία, παρασυρμένα από το φοβερό ρεύμα που δεσμεύει την εφηβεία στο φροντιστηριομάνι και το άρμα των πανελληνίων εξετάσεων, υποχρεώνοντάς την να κάνει επιλογές σπουδών και ζωής γνωρίζοντας ένα τίποτα από τον πραγματικό κόσμο, καταδικάζοντάς την να αναπαράγει αυτό το τίποτα ως εθνική ζωή.
Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος δεν είχε την ανάγκη να ρισκάρει μια εκτός συνόρων περιπέτεια. Ούτως ή άλλως, η ελληνική κοινωνική και καλλιτεχνική πραγματικότητα στις μέρες του ήταν ένα χαρούμενο χωριό, σε σχέση με την οργιώδη εξέλιξη της τέχνης στον έξω κόσμο. Ετσι, ο Παπαγιαννόπουλος έκανε μεν την καριέρα του, ως πρώτος στο χωριό, αλλά δεν μπόρεσε να φτάσει μέχρι εκεί όπου θα του άξιζε, με βάση τα προσόντα και την εργατικότητά του.
Ο Αλεξάντερ Πέιν έρχεται για να βραβευτεί. Δεν μπορεί να μας ξεκλειδώσει καμία πόρτα προς τον έξω κόσμο. Θες να πετύχεις κάτι; Ακολούθησέ τον. Η ιδέα του να μεταναστεύεις για να γίνεσαι κάποιος, είναι μεν ατομικά επαρκής για τους αξιόλογους, αλλά δεν παύει να αποτελεί πικρή προοπτική για τα παιδιά μιας κοινωνίας, που έχει βάλει σε εντελώς άσχετο σημείο τις Κόκκινες Γραμμές της, από εκεί που βρίσκονται οι πραγματικές της ανάγκες και οι πραγματικές της παθογένειες.
Και εκεί που πήρε το τιμόνι της χώρας μια Νέα Αριστερά, που έλπιζες ότι θα έκανε έναν νέο άνεμο να φυσήξει, εισήγαγε στη παιδεία "αλλαγές" που ήρθαν να προστατεύσουν μια αδιάφορη, ασήμαντη ποσότητα που λέγεται Αιώνιος Φοιτητής, να αποκαταστήσει κάτι ελληνικά χούγια στη διοίκηση των τομέων της παιδείας, και κάτι οπισθοδρομικές ρηχότητες που αποκαλύπτουν κουτσαβακισμό, παρωχημένη αντίληψη και πάμφτωχους ορίζοντες.
Θα μπορούσε να τους παραστήσει ο Παπαγιαννόπουλος. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα τον έβαζε ο Δαλιανίδης να λέει στο "Λούνα Παρκ", που ήδη κατήγγελλε μια μόλις 3-4 χρόνων εγχώρια μεταπολιτευτική πραγματικότητα. Θα μπορούσε να τους σατιρίσει ο Πέιν με τίποτα "Νεμπράσκα κι Αστα", αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα βραβευτεί και θα φύγει, και θα αφήσει έντεκα εκατομμύρια συμπατριώτες του στην γραφική μοναξιά τους. Τι να τον κάνουμε; Αν έζηγε στη Γερμανία, μπορεί και να έλεγε καμία κουβέντα για τις αποζημιώσεις που μας χρωστάνε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:59:28]