Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 15:25      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Λένα Κιτσοπούλου: «Ανήκω στον ουρανό και στη γη»

Λένα Κιτσοπούλου: «Ανήκω στον ουρανό και στη γη»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Ηθοποιός, σκηνοθέτης, τραγουδίστρια και συγγραφέας. Πολυτάλαντη και σαφώς ενδιαφέρουσα, με αφορμή το «Μάτι του Ψαριού» -τρίτη της συλλογή διηγημάτων-, η Λένα Κιτσοπούλου μάς δίνει την ευκαιρία να τη γνωρίσουμε καλύτερα.
Οπως λέει η ίδια «μου αρέσει η μικρή φόρμα γι' αυτό και γράφω διηγήματα. Είμαι γρήγορη και δεν είμαι πολύ αναλυτική και επίσης εμπιστεύομαι ώρες-ώρες τον αυθορμητισμό και το ακατέργαστο ύφος της γρηγοράδας. Θαυμάζω πολύ το μυθιστόρημα, αλλά ξέρω ότι απαιτεί άλλου είδους οργάνωση και έρευνα, σίγουρα πολύ περισσότερο χρόνο και αφοσίωση. Ολα αυτά, εγώ μέχρι τώρα δεν τα διαθέτω, ίσως επειδή ασχολούμαι με πολλά πράγματα ταυτόχρονα».
Χαρακτηριστικά ανθρώπων που την ιντριγκάρουν, ώστε να τα δανείσει στους ήρωές της είναι, όπως εξηγεί «το ανείπωτο, το καταπιεσμένο, το θαμμένο στοιχείο του κάθε ανθρώπου. Μια αίθουσα αναμονής ή ο κόσμος μέσα σε ένα λεωφορείο, όλη αυτή η αγέλη τις ώρες που δεν μιλάει και κοιτάζει σιωπηλά έξω από ένα τζάμι. Με ιντριγκάρουν τα ανθρώπινα πρόσωπα που κουβαλάνε ιστορίες τρελές, ιστορίες απλές, με ιντριγκάρει και με συγκινεί η ανθρώπινη αδυναμία και όταν εκφράζεται και όταν δεν εκφράζεται».
Οι ήρωες της συλλογής της ωθούνται σε ακραίες συμπεριφορές, ερχόμενοι αντιμέτωποι με καταστάσεις που τους τσακίζουν. Πόσο κοντά βρισκόμαστε όλοι σε τέτοιες αντιδράσεις; ρωτάμε τη συγγραφέα. «Νομίζω πολύ κοντά, νομίζω ότι όλοι έχουμε να παλέψουμε με την τρέλα. Ακόμα κι εμείς, που δεν φτάνουμε μέχρι το έγκλημα, εμείς οι πιο ''κανονικοί'', παλεύουμε καθημερινά να κατευνάσουμε αυτό το τέρας μέσα μας που ζηλεύει, που είναι γεμάτο ανασφάλειες, που κακιώνει για όλα αυτά που δεν έχει. Αλλος πίνει, άλλος καπνίζει, άλλος γίνεται βετζετέριαν, άλλος είναι φιλόζωος, ο καθένας μας ψάχνει τρόπους να ξεχνιέται από το βάσανό του να υπάρχει» απαντά.
Με αφορμή τον «Τραπεζικό λογαριασμό», ένα εκ των διηγημάτων της, όπου θριαμβεύει ο ουσιαστικός πλούτος -«Αισθήματα, ομορφιά, αξιοπρέπεια και αυτάρκεια»- θεωρεί ότι «σίγουρα υπάρχει φως στην αγάπη. Υπάρχει τουλάχιστον παρηγοριά, όταν βρίσκουμε κάποιον που μας μοιάζει και έχουμε την εγκεφαλική ικανότητα να καταλάβουμε ότι αν του φανερώσουμε τον φοβισμένο και ευάλωτο εαυτό μας, τότε μπορεί και να πούμε πως ευτυχώς που γεννηθήκαμε. Γεννηθήκαμε για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον. Αλλά, δυστυχώς, οι άνθρωποι τρέμουν τις αδυναμίες τους και έχουν ανάγκη να προβάλλουν διαρκώς μία ανύπαρκτη αυτάρκεια και δύναμη, παριστάνοντας τους δυνατούς, αλλά εντέλει αυτό που προβάλλουν είναι η απύθμενη βλακεία τους, νομίζοντας ότι αυτή η εικόνα της ανεξαρτησίας και της μη ευαισθησίας που περιφέρουν, είναι πειστική».
Καθώς βασικό ρόλο στις ιστορίες της κρατούν ο έρωτας και ο θάνατος, η συζήτηση πηγαίνει στα κοινά τους στοιχεία. Εχουν άραγε; «Ο έρωτας νομίζω είναι πρόβα θανάτου. Ο έρωτας, έτσι όπως εγώ τον εννοώ, είναι η διαδικασία κατάκτησης του άπιαστου, του αδιανόητου. Του θαύματος. Μία θλιβερή ανάγκη αθανασίας. Η εγωιστική μανία να κάνουμε κάποιον να μας ερωτευτεί. Αυτό ερωτευόμαστε. Οχι τον άλλον. Ερωτευόμαστε τον εαυτό μας που βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ, επειδή αυτή η κατάσταση διαλύει τους φόβους μας. Ο έρωτας δεν έχει ποτέ αίσιο τέλος, έχεις όμως πάντα τέλος, κατά τη γνώμη μου χειρότερο από τον πραγματικό θάνατο, γιατί με τον έρωτα πεθαίνεις, παραμένοντας ζωντανός. Και, επίσης, ο έρωτας παίρνει μορφή ανθρώπινη, προσωποποιείται συνήθως και γίνεται ένας άλλος άνθρωπος που εμείς επιμένουμε να νομίζουμε ότι έχει κάποια σχέση με τον δικό μας έρωτα. Ενώ ο άλλος που του αποδίδουμε αυτόν τον ρόλο, ουδεμία σχέση έχει» εξηγεί η Λένα Κιτσοπούλου.


Μάχη στη σκηνή, νταλκάς στο πάλκο
Μια νουβέλα και δύο διηγήματά σας έχουν γίνει θεατρικά έργα. Οι «Μεγάλοι δρόμοι» δε, παρουσιάστηκαν το περασμένο 3ήμερο στην Πάτρα. Οι εντυπώσεις σας;
Εχω ευτυχήσει με όλες τις μεταφορές διηγημάτων μου στη σκηνή. Εγώ ποτέ μου δεν έχω σκεφτεί διήγημά μου να μεταφερθεί στο θέατρο, μάλλον επειδή ως διήγημα θεωρώ ότι έχει πάρει πια την τελική του μορφή πάνω στο χαρτί. Εχει γραφτεί για να είναι διήγημα και μόνο διήγημα. Απ' την άλλη μεριά, έχω σταθεί πολύ τυχερή, γιατί όσοι έκαναν τα διηγήματά μου παραστάσεις, κατά τη γνώμη μου πέτυχαν. Κατάφεραν να αναδείξουν τη γλώσσα και να φωτίσουν τις ιστορίες με τον τρόπο που θα το έκανα κι εγώ. Μπήκαν στο μυαλό μου απόλυτα κι από κει και πέρα, η προσωπική τους ματιά μόνο καλό μού έκανε. Εκτός από τους T.d.S. και τη σκηνοθεσία της Ειρήνης Φαναριώτη, και ο Δημήτρης Μπίτος με τις «Νυχτερίδες» και ο Παντελής Δεντάκης με το διήγημα «Ο Μουνής» πρόσθεσαν στα διηγήματά μου κι άλλη ορμή κι άλλες δυναμικές και λεπτομέρειες απ' όσες θα φανταζόμουνα, μαζί με υπέροχες ερμηνείες ηθοποιών. Θέλω πολύ να ξεχωρίσω και την περυσινή σκηνοθεσία της Αννίτας Καπουσίδη στο διήγημά μου «Μεγάλοι Δρόμοι» με τη συγκλονιστική ερμηνεία της Εύας Λαμπάρα.

Στα έργα σας χρησιμοποιείτε γλώσσα σκληρή αλλά και σκηνές βίας. Γιατί πιστεύετε ότι κάποιοι ενοχλούνται, διαβάζοντας ή βλέποντάς τα;
Πιστεύω ότι κάποιοι ενοχλούνται, γιατί έχουν πειστεί, ή έχουν γαλουχηθεί με τέτοιον τρόπο, ώστε να νομίζουν ότι η ενόχληση στην τέχνη είναι κάτι κακό. Αντιδρούν στην αμεσότητα όσοι δεν την έχουν στη ζωή τους. Οσοι κυκλοφορούν με πέπλα, φίλτρα και φορεμένες συμπεριφορές. Οσοι δεν είναι ανοιχτοί και ευάλωτοι.

Γράφετε, σκηνοθετείτε, παίζετε αλλά και τραγουδάτε. Τι (επιπλέον) «βγάζει» από μέσα σας το τραγούδι;
Το τραγούδι είναι αυτό που πραγματικά είμαι, χωρίς καμία σκηνοθεσία, χωρίς καμία «ιδέα» για το πώς πρέπει να παρουσιαστεί. Δεν παίζω κάποιο ρόλο, ούτε υπηρετώ μία παράσταση. Είμαι ο εαυτός μου σε νταλκά. Με πολύ συναίσθημα και με την ελευθερία να σκέφτομαι εκείνη την ώρα όλα όσα τις υπόλοιπες ώρες απαγορεύω στον εαυτό μου. Οτι είμαι καταραμένη, πονεμένη, ερωτευμένη, όμορφη, όλα τα ναρκισσιστικά κλισέ από τα οποία αποτελούμαι.

Τα τελευταία χρόνια πορευόμαστε, ως λαός, εν μέσω ομίχλης. Πυξίδα σας στο θολό τοπίο;
Η πίστη ότι δεν ανήκω ούτε σε λαό, ούτε σε παράταξη, ούτε σε ιδεολογία, ούτε σε θρησκεία. Ανήκω στον ουρανό και στη γη και θα γλεντάω όσο αντέξω. Θα πηγαίνω μόνο εκεί που μου αρέσει, με αυτούς που μου αρέσει και θα ζήσω αυτό το εφήμερο, μάταιο, ανούσιο, μαγικό, μικρό ταξιδάκι που μου χαρίστηκε με όλες μου τις αισθήσεις σε υπερδιέγερση.

«Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ ή Η ανουσιότητα του να ζεις». Το φετινό σας έργο επί σκηνής Θεάτρου Τέχνης. Η γεύση που σας άφησε;
Εντονη, έτσι όπως θέλω να είναι η ζωή μου. Κάθε φορά που βγαίνουμε στη σκηνή, νιώθω ότι θα βγούμε σε μία μάχη. Οτι κάτι θα βιώσουμε. Οτι θα βιώσουμε και εμείς και οι θεατές μία εμπειρία και όχι ότι θα παρουσιάσουμε μία έτοιμη κατασκευή.

Τα σχέδιά σας για τους επόμενους μήνες;
Περιμένω να έρθει η ώρα να πάω στο λιμάνι του Πειραιά και να μπω στο πλοίο για τη Σαντορίνη. Εκεί θα ζωγραφίζω και θα τραγουδάω.


ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ
ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΨΑΡΙΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2015, ΣΕΛ. 248, ΤΙΜΗ 12,20 ΕΥΡΩ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:25:01]