Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 15:39      9°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η δικαίωση του Σπράου

Η δικαίωση του Σπράου



Για αρχή θα το παραδεχθώ, θα το ομολογήσω. Ημουν κι εγώ από εκείνους (τους πολλούς) που κατέβηκαν πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια στους δρόμους για να διαδηλώσουν κατά των σχεδίων Γιαννίτση για την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού.
Ηταν το 2001, αν δεν κάνω λάθος, την εποχή που ακόμη και ο… πολύς Πάγκαλος αναγνώριζε δημοσίως μια «ώριμη στάση της κοινωνίας», απέναντι στο Ασφαλιστικό.
Πίστεψα τότε κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, ότι ο «κακός» Γιαννίτσης ερχόταν με φόρα να μου στερήσει τα συνταξιοδοτικά μου δικαιώματα.
Να μου πάρει ότι δικαιούμουν, γιατί η αφεντιά μου είχε θεωρήσει (δικαίως ή αδίκως) τότε ως δεδομένα αυτά που σήμερα είναι απολύτως ζητούμενα, όπως την εργασία και εν προκειμένω την ασφαλισμένη εργασία.
Ασε που είχαμε δαιμονοποιήσει τον «βολεμένο» και «βελζεβούλ» Σπράο που ήθελε κι αυτός, ο καλοαναθρεμμένος αστός της Κατοχής, να μας καταστρέψει.
Δεν βρέθηκε τότε κάποιος να μου πει (ή να μου εξηγήσει με πειστικό τρόπο για την ακρίβεια) πώς και γιατί έβγαζα εκείνες στις μέρες με τη στάση μου τα μάτια μου.
Δεν βρέθηκε κάποιος να μου εξηγήσει ότι το Ασφαλιστικό είναι επί της ουσίας ένας κουμπαράς στον οποίο συνεισφέρουν όλοι όσοι εργάζονται σήμερα για να έχουν τη σύνταξή τους στο μέλλον, τόσο αυτοί όσο και οι επόμενες γενιές.
Και σε τελική ανάλυση, δεν βρέθηκε κάποιος να μου εξηγήσει πώς και γιατί αυτός ο κουμπαράς μικραίνει και στενεύει όσο ανεβαίνει το προσδόκιμο ζωής και σε σχέση με αυτό ο πληθυσμός γερνάει όλο και περισσότερο. Αρα, ότι θα πρέπει να διαμορφώνουμε αναλόγως και τον κουμπαρά και να τον προσαρμόζουμε στα νέα δεδομένα.
Να μου δώσει να καταλάβω με απλά Ελληνικά ότι η σύνταξη είναι ένα εισόδημα για να ζει κάποιος στα στερνά του της ζωής του με σχετική αξιοπρέπεια, όταν δεν μπορεί πια να εργαστεί, και όχι για να ζει εις βάρος των κορόιδων, στην πιο παραγωγική ηλικία, από τα 45 του (ίσως και λιγότερο) χρόνια.
Και, εν τέλει, να με κάνει να κάνει να συνειδητοποιήσω ότι όλους αυτούς, αργά ή γρήγορα, θα τους πληρώσω από την τσέπη μου, με κίνδυνο να μην πάρω εγώ σύνταξη στα βαθιά γεράματά μου, αν ζω.
Δεν το κρύβω ότι έχω πολλούς γνωστούς και φίλους που κάθονται συνταξιοδοτημένοι από τα 45 και τα 50 τους, και μάλιστα πολλοί από αυτούς (αν όχι όλοι) διαμαρτύρονται για τις περικοπές στις συντάξεις τους!
Αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν φταίνε αυτοί όταν ένας αχαιός βουλευτής, παλιά καραβάνα, ο οποίος από δεξιός εσχάτως μας προέκυψε… αντιμνημονιακός και στηρίζει τη σημερινή κυβέρνηση της Αριστεράς ως «Ανεξάρτητος Ελληνας», μου έλεγε επί λέξει πριν από χρόνια ότι «ένα πρόβλημα σαν το Ασφαλιστικό, αν δεν μπορείς να το λύσεις, το αφήνεις στο ράφι».
Κάπως έτσι και με τέτοιες «λογικές» και συμπεριφορές φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, με την «εγχείρηση» στο Ασφαλιστικό είναι πια αναπόφευκτη, και με τις επιπτώσεις της να τις πληρώνουν οι σημερινοί εργαζόμενοι, με βαρύτερο το τίμημα για τις επόμενες γενιές, που είτε δεν θα πάρουν μια αξιοπρεπή σύνταξη είτε δεν θα πάρουν καθόλου σύνταξη.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:39:00]