Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 04:30      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πατάει τσιμέντο

Πατάει τσιμέντο



Μια από τις ατελείωτες κουβέντες όλων των εποχών είναι ποιός μπορεί να θεωρηθεί "καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο". Κατά μία εκδοχή, ο Μέσι την έληξε, διότι η πλειονότητα των παρατηρητών έσπευσε να αναγορεύσει ως καλύτερον παίκτη του ποδοσφαίρου, από καταβολής του αθλήματος, εκείνον. Δεν άρκεσαν τα δύο γκολ του κόντρα στη Μπάγερν, αλλά ήρθαν σαν τελειωτικό χτύπημα στον ζαλισμένο πυγμάχο. Αν υπήρχαν αμφιβολίες, στη βάση διάφορων κριτηρίων και επιφυλάξεων (ναι, αλλά ο Πελέ είχε διάρκεια, ναι, αλλά ο Μαραντόνα έπαιρνε παγκόσμια κύπελλα μόνος του, ναι, αλλά δεν είχαμε δει τον Ντι Στέφανο), ήρθε το παιχνίδι της Τετάρτης για να σωριάσει τους επιφυλακτικούς και τους αμφισβητίες, οι οποίοι πολύ συχνά, όπως συμβαίνει σ' αυτές τις κουβέντες, ενίστανται με κίνητρο να προκαλέσουν την προσοχή ή από έναν ανώριμο οπαδισμό: Οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα ή της Λίβερπουλ θεωρούν τον Κριστιάνο Ρονάλντο άθλιο παίκτη. Και μόνο ότι παίζει στη Ρεάλ και νωρίτερα ήταν στη Μάντσεστερ, τον έχει καταδικάσει αναπολόγητα.
Ο Πάρις Γεωργακόπουλος, σε παλιότερες συζητήσεις τέτοιου ενδιαφέροντος, συνήθιζε να μνημονεύει μια ατάκα του Δαβουρλή: "Πατάει τσιμέντο;".
Προικισμένος με μια ευφυΐα που τον έκανε ενστικτωδώς να απομονώνει το "χρήσιμο" μέσα στη φλυαρία, ο Δαβουρλής έθετε αυτό ως κριτήριο για την ανωτερότητα ενός παίκτη. Το τσιμέντο, ήταν η ουσία που χρησιμοποιείτο για να χρωματίζεται η γραμμή της περιοχής. Αρα, μη μιλάτε του Δαβουρλη για καλό παίκτη, αν δεν πατούσε τσιμέντο, αν δεν ήταν δηλαδή ικανός να μπει με τη μπάλα στην περιοχή του αντιπάλου και να σκοράρει. Διότι αυτή η λειτουργία είναι, αφ' ενός, η ουσία στο ποδόσφαιρο, αφ' ετέρου προϋποθέτει τσαγανό, ταχύτητα, μυαλό, επινοητικότητα, αντοχές και ανοχή στο ξύλο.
Ο Μέσι όχι απλώς πατάει, αλλά παρα-πατάει τσιμέντο. Η περίπτωσή του, σου θέτει ένα επόμενο ερώτημα: Οι ζαβολιές της φύσης, πιάνονται όταν δικάζουμε μεταξύ ποδοσφαιριστών, για να βγάλουμε τον καλύτερο; Τυχαίνει ο Μέσι, όπως με έναν τρόπο ο Μαραντόνα, ο Γκαρίντσα και ο Χατζηπαναγής, να είναι κατασκευασμένοι με μυοσκελετική διαρρύθμιση που τους επιτρέπει να υποδέχονται και να μεταφέρουν τη μπάλα με την παραπλάνηση να εγκυμονεί σε κάθε κίνηση. Βαθμιαία μαθαίνουν να χειραγωγούν και να τελειοποιούν αυτή την ικανότητα, έτσι που η ντρίμπλα τους να προκύπτει σατανικά ασαφώς. Ο Δαβουρλής, ας πούμε, πέταγε τη μπάλα από τη μια και έβγαινε από την άλλη, ξέροντας ότι ο αντίπαλος είχε χάσει βηματισμό, άρα ένα καταδικαστικό δέκατο του δευτερολεπτου. Ο Μέσι δεν κάνει αυτό. Απλώς, δεν ξέρεις ποτέ πού ακριβώς θα βρεθούν πόδι και μπάλα στο επόμενο "κλικ". Τρέχοντας ανάποδα ένας φιλότιμος, ψηλός αμυντικός, φυσιολογικό είναι να πέσει στην προσπάθειά του να ελέγξει κάθε ενδεχόμενο σενάριο. Οπως ο Μπόατενγκ.
Μπορεί μια φυσική ταχυδακτυλουργία να αποτελέσει όπλο που κλίνει στη ζυγαριά της κρίσης; Γιατί να μην γίνει σεβαστό το επιχείρημα ότι οι πραγματικά μεγάλοι- μεγάλοι είναι αυτοί που μπορούν να δώσουν νέα κατεύθυνση στην ποδοσφαιρική τέχνη, όπως ο Κρόιφ ή ο Μαραντόνα;
Αυτό που όμως γίνεται τελικός κριτής, είναι η Ιαχή του Κοινού. Είναι η κερκίδα που ψηφίζει, με γνώμονα το ένστικτο και τη διάθεση που δημιουργούν τα κατορθώματα αυτού του δαιμόνιου τύπου. Η βοή σκεπάζει τη συζήτηση και καταβρέχει τα διανοουμενίστικα επιχειρήματα και τις ενστάσεις που μένουν λαχανιασμένες πίσω, καθώς ο παίκτης, ενόσω προσπαθείς να ζυγίσεις την περίπτωσή του, σε έχει περάσει, σε έχει σωριάσει, έχει σκοράρει και τρέχει προς τη μάζα που παραληρεί, σε μια αξιολάτρευτη ασχημομουροκατάσταση, η οποία ίσως δίνει μια εξήγηση. Αυτός ο τύπος, είναι η Νίκη. Και αυτή είναι η ουσία στο όλο πράγμα. Είναι το πάτημα του τσιμέντου, που λέγαμε. Με το που τον βλέπεις να ζεσταίνεται, λες, αυτό έχει στο μυαλό και τίποτε άλλο. Μα τίποτε;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:30:15]