Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 12:23      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οταν υπάρχει φλόγα στην ψυχή...

Οταν υπάρχει φλόγα στην ψυχή...



Τίς παρακάτω σκέψεις χαράσσω, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἀδελφοποιήσεως δύο Σχολείων, τοῦ Προτύπου Πειραματικοῦ Λυκείου τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν καί τοῦ Γενικοῦ Λυκείου Κύκκου Β' Λευκωσίας, πού πραγματοποιήθηκε στό ἱστορικό καί Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν.
Ἡ ἐκδήλωση τελοῦσε ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν. Δέν ἦτο ἐξ' ἂλλου δυνατόν νά μή συμβῇ κάτι τέτοιο, ἀπό τήν στιγμή πού ἦλθαν στό Γραφεῖο μου, ἡ Διευθύντρια τοῦ Πειραματικοῦ Λυκείου Πανεπιστημίου τῶν Πατρῶν μέ τούς ὑπευθύνους γιά τήν ἐκδήλωση Καθηγητάς καί μοῦ ἀνεκοίνωσαν τήν ὂντως συγκινητική πρότασή τους. Ὃσα ἐλαβαν χώρα καί ἀκούστηκαν στήν ἑορταστική ἐκδήλωση γιά τήν ἀδελφοποίηση, ἒδειξαν μέ τόν ἐναργέστερο τρόπο τήν φλόγα πού κρύβεται στίς ψυχές τῶν διδασκόντων καί τῶν δύο Σχολείων, ἀλλά καί τῶν παιδιῶν, τά ὁποῖα ἀπέδειξαν ὃτι εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι ἡρώων καί μαρτύρων τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος.
Πολλάκις σκεπτόμεθα, ὃτι ἂν ἓνεκα τοῦ ὀρυμαγδοῦ τῆς σύγχρονης ἐποχῆς ἐξέλιπε τό πνευματικό βάθος καί τά ὑψηλά ἐνδιαφέροντα γιά τά παιδιά μας, θά εἲμασταν μέσα σέ ἓνα πυκνό στοτάδι, μέσα σέ μιά ἀπαίσια κόλαση. Κατά τήν τελετή τῆς ἀδελφοποιήσεως τῶν Σχολείων, φάνηκε ἡ βάση πάνω στήν ὁποία ἐργάζονται οἱ συγκεκριμένοι Καθηγηταί, ὡς ὑπεύθυνοι γιά τήν διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν. Αὐτή ἡ βάση εἶναι ἰσχυρή καί σταθερή, γιατί εἶναι ποτισμένη ἀπό τήν ἀγάπη στίς ἀξίες πού κρατοῦν ὂρθιο τόν ἂνθρωπο καί ἐν προκειμένῳ αὐτό τό ἒθνος, τό δικό μας Ἒθνος.
Οἱ ἐργασίες πού παρουσιάστηκαν τόσο ἀπό τήν μεριά τῶν παιδιῶν τῆς Κύπρου, ὃσο καί ἀπό τήν μεριά τῶν παιδιῶν τῆς Πάτρας, ἦταν ἐξαιρετικά ὡραῖες καί ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρουσες καί γιά τόν λόγο αὐτό προξένησαν βαθειά συγκίνηση.
Τά παιδιά ἀπό τήν Κύπρο, ἑστίασαν στόν Ἃγιο Ἀπόστολο Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Ἃγιος τῆς Πάτρας καί τῆς Κύπρου καί μᾶς μετέφεραν στά μαρτυρικά κατεχόμενα μέρη καί εἰδικά στήν πονεμένη Καρπασία, ὃπου εὑρίσκεται ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου. Μᾶς ξενάγησαν καί στό Σχολεῖο τους, στό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τοῦ Κύκκου καί σέ ἂλλα μέρη τῆς Ἑλληνικοτάτης Κύπρου μας. Φαινόταν, ἀπό τήν φωνή, τήν ἒκφραση, τό βλέμμα τῶν μαθητῶν, ὃτι μετέφεραν τόν πόνο καί τήν δόξα, τόν ἡρωϊσμό καί τούς ἀγῶνες, τήν ἐλπίδα καί τήν ἀπόφαση γιά τήν λευτεριά ἑνός Λαοῦ, ὁ ὁποῖος τόσο ταλαιπωρήθηκε καί ταλαιπωρεῖται στό διάβα τοῦ χρόνου. Ἒδειξαν τήν ἀγωνία τους γιά τό πρόβλημα πού ταλανίζει ὂχι μόνο τήν Κύπρο, ἀλλά καί τόν κόσμο ὁλόκληρο, ἀφοῦ τό θέμα αὐτό δέν ἀφορᾶ μόνο τούς Κυπρίους Ἓλληνες ἢ τούς Ἓλληνες τῆς Μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος, ἀλλά εἶναι θέμα καί ζήτημα παγκόσμιο. Σέρνεται, χρόνια τώρα, ἓνα μαρτύριο καί τό ποτάμι μέ τό αἷμα καί τό δάκρυ δέν στέρεψε, ἀλλά αὐλακώνει τά μαρτυρικά χώματα καί πληγώνει τά παιδιά, τούς ἀπογόνους ὃσων χάθηκαν στίς μάχες ἢ ἀγνοοῦνται ἐξ' αἰτίας τῆς ἀδικίας καί τῆς ἀδιαφορίας τῶν μεγάλων, ἀπέναντι στή Μεγαλόνησο.
Πῶς νά μή θαυμάσῃς αὐτά τά παιδιά; Πῶς νά μή τά ἐπαινέσῃς; Γεννήθηκαν μετά τήν καταστροφή. Ὃμως εἶναι σάν νά τήν ἒζησαν. Θυμοῦνται ἀπό τό "παρελθόν", πού τούς κληρονόμησε ἀκούσματα καί θεάματα, τόπους καί μνήματα μαρτύρων, ὁδοφράγματα καί συρματοπλέγματα, δάκρυα καί θρήνους, μά πάνω ἀπ' ὃλα ἀπόφαση γιά τήν νίκη, γιά τήν λευτεριά, γιά τήν καταξίωση, τήν δικαιοσύνη, τήν τιμή, τήν ἀνδρεία, τήν πίστη στόν Θεό, τήν ἀγάπη στήν Πατρίδα, τήν παραμονή στήν παράδοση τόσων αἰώνων πού κουβαλάει μέσα της μιά ξεχωριστή καί ἒνδοξη φυλή.
Καί τά δικά μας παιδιά τά Πατρινόπουλα, ἒδειξαν τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τους, τήν εὐφυΐα, τήν εὐαισθησία, τήν ἐργατικότητα, τήν ἀγάπη στόν τόπο μας, τήν φιλοξενία, τήν ἀγάπη στούς ἀδελφούς μας Κυπρίους, στά παιδιά τῆς Μεγαλονήσου, μέ τά ὁποῖα τούς ἑνώνουν κοινά ἐνδιαφέροντα, κοινή παράδοση, κοινοί ἀγῶνες, κοινοί πόθοι καί ὁράματα. Ἐξ ἂλλου, ἡ Πάτρα, ἰδιαίτερα ἡ νεολαία τῆς Πάτρας, ἒχει ἓνα ἰδιαίτερο σύνδεσμο μέ τήν Κύπρο, μέ τά Ἑλληνόπουλα τῆς μαρτυρικῆς νήσου, ἀπό τότε, ἀπό τό 1955 ὃταν τά νειᾶτα τῆς Πάτρας κατά χιλιάδες, συμπαρασύροντας ὃλο τόν Πατραϊκό Λαό, ξεχύθηκαν στούς δρόμους τῆς Ἀχαϊκῆς πρωτευούσης σέ μιά μεγαλειώδη διαδήλωση καί πορεία, σέ ἓνα πρωτόγνωρο ξεσηκωμό, γιά συμπαράσταση στόν ἀγῶνα τῆς Κύπρου γιά τήν λευτεριά καί τήν ἓνωση μέ τήν μητέρα Ἑλλάδα. Τά Πατρινόπουλα εἶχαν ἑτοιμάσει ἐπίσης ἓνα ὡραῖο video ἀφιερωμένο στόν Ἃγιο Ἀπόστολο Ἀνδρέα καί στούς δύο Ναούς του στήν Πάτρα, ὃπου φυλάσσονται ὁ τάφος του, ἡ Ἁγία Κάρα του καί ὁ Σταυρός τοῦ Μαρτυρίου του. Εἶχαν ὃμως ἑτοιμάσει καί ἓνα πολύ συγκινητικό video μέ τούς ἀγῶνες καί τά μαρτύρια τῶν Κυπρίων Ἑλλήνων ἀδελφῶν μας, μέ τήν εἰσβολή τῶν Τούρκων στήν Κύπρο τό 1974, μιά πράξη ἂδικη καί ἐγκληματική, συνοδευομένη ἀπό γεγονότα πού ἀμαυρώνουν τόν ἀνθρώπινο πολιτισμό καί κηλιδώνουν τήν ἀνθρώπινη ἱστορία. Καί ἦταν τόσο ζωντανό, τόσο ἂμεσο, ὃπως καί ἡ ζέση τῆς καρδιᾶς, ἡ φλόγα γιά τήν ἀνθρωπιά, τήν δικαιοσύνη, τήν εἰρήνη πού καίει μέσα στίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας. Πῶς νά μη καμαρώνῃς γιά αὐτά τά παιδιά; Πῶς νά μή τά θεωρῇς δῶρα τοῦ Θεοῦ καί φῶτα καί ἐλπίδα καί χαρά, μέσα στό ζόφο τῶν σημερινῶν καιρῶν; Τούς ἀξίζει κάθε ἒπαινος γιά ὃ, τι εἶναι, γιά ὃ, τι ἒχουν στήν καρδιά τους ὡς θησαυρό πολύτιμο.
Θά σταθῶ, κατά χρέος, καί στούς Καθηγητάς ἀμφοτέρων τῶν Σχολείων. Πολλές φορές στενοχωρούμεθα, καί δικαίως, γιά τήν κατάντια τοῦ παιδαγωγικοῦ συστήματος. Ἀνησυχοῦμε, ἐκφράζομε τούς φόβους μας γιά τόν πνευματικό κατήφορο, γιά τήν πενία τῆς γλώσσας μας, γιά τήν πτωχεία γενικῶς στό χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης. Ὃμως εὐτυχῶς, ἒχομε ἀνθρώπους πού ἐμπνέουν, πού εἶναι φῶτα μέσα στήν κοινωνία, πού ἀγαποῦν τό λειτούργημά τους, πού βλέπουν τό παιδί ὡς εἰκόνα Θεοῦ καί γνωρίζουν ποιό εἶναι τό χρέος τους ἒναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ἒχομε Δασκάλους πού πορεύονται μέ τό χέρι στήν καρδιά, μέ συνείδηση εὐθύνης ἒναντι τοῦ παρελθόντος, τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος αὐτοῦ τοῦ τόπου. Ἒναντι τῆς χρυσῆς ἐλπίδος μας, πού εἶναι τά παιδιά μας. Ἒχομε Δασκάλους πού δέν ζοῦν στήν πεζότητα, στό πνεῦμα τοῦ ὠχαδελφισμοῦ, ἢ δέν κοιτάζουν τό ρολόϊ γιά νά ἐγκαταλείψουν τήν αἲθουσα. Ἒχομε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι πονᾶνε γι' αυτό τόν τόπο, τόν ἀγαπᾶνε, θέλουν νά ἒχῃ διάρκεια, συνέχεια... Αὐτοί εἶναι οἱ μεγάλοι εὐεργέτες αὐτοῦ τοῦ τόπου, μαζί μέ ὃλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέν συμβιβάζονται μέ τά πρόσκαιρα, τά φθηνά, τά ξενόφερτα, τά καθοδηγούμενα, τά καταστροφικά γιά τήν ἰδιοπροσωπία μας καί τήν πνευματική μας ταυτότητα. Τούς συγχαίρομε καί τούς εὐχαριστοῦμε καί τούς παρακαλοῦμε νά συνεχίσουν, παρά τόν κόπο, παρά τίς δυσκολίες, παρά τά ἐμπόδια, νά ἐργάζωνται μέ τόν ἲδιο πόθο καί φλόγα ψυχῆς, γιατί αὐτός ὁ τόπος, τά παιδιά μας, τό ἒχουν ἀνάγκη καί τό ἀξίζουν.
Θά ἢθελα νά σταθῶ καί στόν κεντρικό ὁμιλητή, τόν καθηγητή κ. Reinhard Jung, ἐρευνητή τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς Βιέννης, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε ό θέμα: «Κύπρος- Ἀχαΐα- Ἰταλία, τὴν ἐποχὴ τῶν λαῶν τῆς θάλασσας.». Ἐκεῖνο πού μᾶς συγκίνησε ἰδιαιτέρως ἐκτός ἀπό τά ὃσα ἐνδιαφέροντα εἶπε, ἦτο ἡ θαυμάσια ἀπόδοση τῆς ὁμιλίας του σέ ἂπταιστα Ἑλληνικά. Ἓνας μή Ἓλληνας, μίλησε μέ τόση ἂνεση στά Ἑλληνικά πού προξένησε τόν θαυμασμό ὃλων. Τί κρῖμα σκέφτηκα νά μή μποροῦν οἱ δικοί μας ὁμιληταί, κάποιες φορές, νά ἀρθρώσουν λόγο, νά μή μποροῦν νά ἀποδώσουν τά νοήματα, γιατί δέν ἒμαθαν ὂχι ἁπλῶς σωστά, γιατί δέν ἒμαθαν τήν Ἑλληνική γλῶσσα. Σκέφτηκα τά παιδιά μας τά ὁποῖα ἀποφοιτοῦν ἀπό τά Σχολεῖα ὃλων τῶν βαθμίδων, τίς τελευταῖες δεκαετίες καί πού δέν γνωρίζουν βασικούς κανόνες τῆς γραμματικῆς καί τοῦ συντακτικοῦ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης. Μέγα τό ἒγκλημα τό ὁποῖο συνετελέσθη τά τελευταῖα χρόνια μέ τήν πτωχεία, ἢ τί λέγω τήν καταστροφή τῆς γλώσσας μας... Ποιός θά ἀναπληρώσῃ αὐτό τό κενό; Ποιός θά ἀνορθώσῃ αὐτά τά ἐρείπια; Γιατί ἀφήσαμε μέ περισσή ἀδιαφορία νά φτάσουν τά πράγματα ἓως ἐδῶ;
Ἐθεώρησα ἀπαραίτητο νά ἐκφράσω αὐτές τίς σκέψεις μου, αύτά τά συναισθήματά μου, ὃπως τά ἐβίωσα κατά τήν τελετή τῆς ἀδελφοποιήσεως τῶν δύο Σχολείων καί γιά τόν ἒπαινο τῶν Μαθητῶν καί τῶν Καθηγητῶν καί γιά τήν εὐθύνη ὃλων μας γιά τήν περαιτέρω πορεία τοῦ τόπου μας καί τήν πνευματική του ἀναγέννηση.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:23:16]