Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 14:18      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Και θα τρέχει

Και θα τρέχει



Ο Φάνης Τσιμιγκάτος δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν γίνεται να είσαι δρομέας μαραθωνίου και να είσαι συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν γίνεται να είσαι αθλητής των υψηλών στόχων, των μεγάλων επιδόσεων, των επαναληπτικών επιτυχιών και των δεσμευτικών, τυρρανικών πεισμάτων και να έχεις ψυχισμό και σκέψη ενός μέσου ανθρώπου.
Οταν ήταν στα ντουζένια του, στην πλέμπα που παρακολουθούσε στίβο διακινείτο η πληροφορία ότι "ο Τσιμιγκάτος πηγαίνει τρέχοντας στο Αίγιο και μετά ξαναγυρίζει". Δεν ξέρουμε αν ήταν έτσι ή κάπως έτσι, αλλά δεν πρέπει να ήταν και πολύ διαφορετικά. Τον έβλεπες ακόμα και με τα πολιτικά του, σαν να ήταν έτοιμος να φύγει τρέχοντας. Αν σταματούσε, το έκανε για να πολυβολήσει φίλους και γνωστούς με εκείνη την αχαλίνωτη, νευρώδη ρητορική του, που, αντίθετα με τον ρυθμό του δρομέα αντοχής, είχε παλμό σπρίντερ. Με τη μορφή ενός σπάνιου ανακατέματος από αφήγηση, γκρίνια, αναπόδιασμα, με στοιχεία ράπερ. Και μετά, τρέξιμο.
Το τέλος της ζωής του ήταν πρόωρο, αλλά του επιφύλαξε μια τιμή σπάνια. Ανθρωποι όλων των στίβων, αθλητικών και κοινωνικών, άνθρωποι όλων των χώρων και των τάξεων, πατρινοί πασών των ρωσιών, υποκλίθηκαν μπροστά στο φαινόμενο, την αξία, την επίδοση, την υπόσταση του Μαραθωνοδρόμου.
Οπως και να έχει, στη συνείδηση της κοινωνίας, στο συλλογικό μας γονιδίωμα, αθλητές ήσαν και θα παραμένουν εκείνοι που τρέχουν γρήγορα, εκείνοι που έχουν αντοχή και εκείνοι που σηκώνουν τα μεγάλα βάρη.
Κρατάει από την εποχή του Λούη η νωπή η μνήμη. Αλλά οι καταβολές της σε πάνε μακρύτερα, στην βαθειά αρχαιότητα, όταν ο αθλητής ήταν το σύμβολο της πολεμικής αρετής, ο φύλακας της φυλής, το υπόδειγμα για τους νέους, το φόβητρο για τους εχθρούς, η απόδειξη της γονιδιακής υπεροχής.
Και τα πεδία όπου κρινόταν ο "Υπείροχος", ήταν απλά και μετρημένα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο θρίαμβος του Μαραθώνα πυροδότησε και τον θρύλο του δρομέα που διατρέχει τον κάμπο για να αναγγείλει τη νίκη.
Οι θρύλοι των κοινωνιών είναι οι αθλητές που αναμετρώνται μαζί της σαν ο ψαράς του Μόμπι Ντικ με τη φάλαινά του, που έγινε στόχος του και καταστροφή του.
Ανθρωποι σαν τον Τσιμιγκάτο έχουν στη φύση τους το ζιζάνιο να νικάνε τη φύση. Ή έστω να ξοδεύουν μια ολόκληρη ζωή κι ένα κορμί στον αγώνα να βιώσουν την ψευδαίσθηση.
Και γι' αυτό το πέρασμά τους από μπροστά μας, επιβάλλει μια μακρά, σεβαστική σιωπή. Είναι ο δρομέας, ο αγωνιστής, ο κυνηγός της χίμαιρας, ο άνθρωπος που θα καεί από την ίδια του τη φλόγα.
Κανένας άνθρωπος δεν είναι συνηθισμένος. Ο Τσιμιγκάτος ήξερε αυτή του την αλήθεια και την υπερασπίστηκε όσο άντεξαν τα πόδια του, με όσο οξυγόνο του πρόσφεραν οι θεοί για να τον δοκιμάσουν.
Εχει ο Ολυμπος παράδεισο; Εκεί θα πάει τώρα. Και θα τρέχει.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [14:18:52]