Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 23:11      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ευαίσθητες χορδές και εξελικτικά απόβλητα…

Ευαίσθητες χορδές και εξελικτικά απόβλητα…



Μπορεί η ψυχή μου να πλανιέται στο σκοτάδι,
θα αναδυθεί όμως σε άπλετο φώς·
αγάπησα τα αστέρια πάρα πολύ
που η νύχτα δε με φοβίζει.
Γαλιλαίος
Και να, έπεσε πάλι η τελευταία εκείνη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τόσο πολύ κακό σε τούτη τη χώρα… είμαστε περίπου τόσοι, όσα και τα ελαττώματά μας. Αντριλίκι και καζούρα, βγαλμένα από βιντεοκωμωδίες του ΄80, έγιναν τραγωδία. Αλλο ένα νέο παιδί φεύγει, επειδή δεν άντεξε τα βάρβαρα παιχνίδια ενηλικίωσης. Το νταηλίκι του ψευτόμαγκα, του αλανιού - αντάρτη της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά. - έκανε πάλι κακό, μεγάλο κακό και ζημιά αδιόρθωτη. Βύθισε μια οικογένεια στη θλίψη και πολλούς από εμάς σε αγανάκτηση και αηδία. Και θωρούμε σαστισμένοι το κακό που ευλογήσαμε, που επιτρέψαμε να γιγαντωθεί, μέσα στα ίδια μας τα σπίτια.
Ο σπόρος του κακού ριζώνει στον οίκο μας, ποτίζεται από την αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό μας, γιγαντώνεται στο περιθώριο μιας οικογένειας που παραπαίει, χτυπημένης από την ανθρώπινη ατέλεια, την συναισθηματική ένδεια, τη ρηχή φιλοσοφία μιας καταναλωτικής κουλτούρας, την έλλειψη αγάπης, επαφής, επικοινωνίας, τα καταπιεσμένα απωθημένα μας και από την κρίση βέβαια, την οικονομική και την κρίση αξιών, ηθών και προτύπων. Ο μειονεκτούν καταπιεσμένος, θεριό ανήμερο, ξεπηδά από το κλουβί του μόλις βρει ευκαιρία και διψασμένος για αίμα αρχίζει να αναζητά τα θύματά του. Το θύμα γίνεται θύτης και ψάχνει τον αδύναμο, τον ευαίσθητο, εκείνον που νιώθει άνθρωπος και κοιτάζει λίγο παραπέρα και λίγο παραπάνω από τα όρια που του θέτουν τα όργανα και οι αισθήσεις του. Ο καταπιεσμένος νταής με την αγριάδα του πρωτόγονου θηρευτή και τη ρηχή ψυχή του ύπουλου δοσίλογου, προσπαθεί να αμβλύνει τις διαφορές, να εξαφανίσει κάθε τι που του θυμίζει αυτό που εκείνος δεν έχει, που του το στέρησε είτε η φύση είτε το οικογενειακό του περιβάλλον. Ετσι, ικανοποιεί τα πρωτόγονα ένστικτά του ταπεινώνοντας όπως ταπεινώθηκε, εκφοβίζοντας όπως τρομοκρατήθηκε, χτυπώντας όπως χτυπήθηκε, αγαπώντας όπως δεν αγαπήθηκε. Και το εξιλαστήριο θύμα είναι πάντα ο αδύναμος κρίκος, ο φύσιν ευγενικός, ο συνεσταλμένος, αυτός που ζει στον δικό του κόσμο, όμως χωρίς να ενοχλεί κανέναν, ο ήπιος, ο μαζεμένος, το καλό παιδί που θα έλεγαν κάποιοι. Την πληρώνει πάντα εκείνος που οι θρασύδειλοι μισάνθρωποι, λαθρεπιβάτες στο πλοίο της Αγάπης, θεωρούν του χεριού τους, αυτός που τους χαλάει τη φτηνή τους σούπα, εκείνος που του αρέσει να κοιτάει χαμηλά, ονειρευόμενος τ' αστέρια. Και ναι, αυτοί τον βλέπουν και θέλουν να τον βγάλουν από τη μέση, επιθυμούν να διατηρήσουν την άσχημη ομοιομορφία του υποείδους τους. Είναι τα αλαζονικά αρπακτικά, με τον αέρα που τους δίνει η βλακεία τους, τη σιδερένια γροθιά που ενδυναμώνεται από το τσούρμο που φωνάζει λόγια ακατάληπτα. Είναι το καλοσμιλεμένο σαρκίο, που το «ρετιρέ» του κατακλύζεται από νευρωνικές συνάψεις κατώτερου πρωτεύοντος και φαντασιώνεται ότι θα κατευθύνει την εξέλιξη. Ομως δε γνωρίζει πως η εξέλιξη τρέφεται από το διαφορετικό, το ιδιαίτερο, το ξεχωριστό και μοναδικό παραμερίζοντας το επαναλαμβανόμενο, εκείνο που δεν έχει να δώσει ουσιαστικά τίποτα. Εξάλλου, το είδος μας παρέκλινε των λοιπών πρωτευόντων, όσον αφορά τη συμπεριφορά και την κοινωνική του διάσταση χιλιάδες χρόνια πριν.
Το ζητούμενο είναι πως θα προστατεύσουμε τους υγιείς νέους, τα φιλήσυχα παιδιά, το καλό δηλαδή υλικό, από τη διάβρωση του συγχρωτισμού τους με τους θιασώτες της ζωής εν σπηλαίω, τα ψυχοπνευματικά κατακάθια κάθε ηλικίας και προέλευσης, που ζουν τη ζωή τους μέσα από τις ζωές των άλλων, που αμβλύνουν τις ανασφάλειές τους και αποκτούν υπόσταση και στίγμα, κάνοντας την ζωή των διαφορετικών κόλαση. Χρόνιο το απόστημα, διαχρονικό το πρόβλημα, αιώνιο το ερώτημα. Κάθε σχολείο, κάθε γειτονιά, κάθε μικρόκοσμος είχε, έχει και θα έχει το νταή του, εκείνον ή εκείνους που νομίζουν ότι διαφεντεύουν τους υπόλοιπους και μετά από κάποια χρόνια τους βλέπεις και τους λυπάσαι, που ακόμα δεν διαμόρφωσαν ταυτότητα, που σύρονται ασήμαντοι, ανεξέλικτοι, στατικοί, πακτωμένοι στην αφάνεια και την ασημαντότητά τους. Αυτοί οι νταήδες, αδύναμοι συνήθως στον λόγο, κενοί επιχειρημάτων, μα ικανοί στην αγριάδα και τη χειροδικία, είναι συνεχώς μπροστά σου. Στην ουρά της εφορίας, προσπαθώντας να σε προσπεράσουν, στο φανάρι που για κείνους είναι πάντα πράσινο, στην παραλία που υπάρχει μόνο για την πάρτη τους, σε κάποια δημόσια καρέκλα να παριστάνουν ότι υπάρχουν, σε κανένα συνεργείο να βλασφημούν επειδή καθυστερεί το ανταλλακτικό της σακαράκας τους, στο γυμναστήριο να διαφημίζουν την κενότητα που είναι πρόχειρα κρυμμένη κάτω από χημικής προέλευσης μούσκουλα.
Δεν ξέρω τι πραγματικά να πω. Η λύση είναι μέσα στον οίκο μας, σε αυτό το εκκολαπτήριο, που τροφοδοτεί την κοινωνία με υλικό διαφόρων ποιοτήτων. Εκεί πρέπει να γίνει πολλή δουλειά, ατομική και συλλογική. Ο ρόλος του γονέα είναι δύσκολος, διότι πρέπει να λαξέψει μια άμορφη πέτρα και να τη μεταμορφώσει σε άνθρωπο με συνείδηση, ελεύθερη σκέψη, όν κοινωνικό, που θα αγαπά και θα μοιράζεται, θα συνυπάρχει και θα αναδεικνύεται δημιουργώντας και όχι ισοπεδώνοντας ότι φαντάζει αδύναμο. Γονείς, προσπαθήστε να είστε απλόχεροι σε συναισθήματα… το κακό γυρίζει πάντα στην πηγή του. Αγαπήστε και μη δηλητηριάζετε τις παιδικές ψυχές με τα προβλήματά σας. Η ορθή και ισορροπημένη ψυχοπνευματική ανάπτυξη των παιδιών είναι αποκλειστικά δική Μας ευθύνη.
…Αφιερωμένο στη μνήμη του Ευ-Αγγελου




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:11:15]