Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 20:54      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Από τον Ανένδοτο στα ανέκδοτα

Από τον Ανένδοτο στα ανέκδοτα



Η 21η Απριλίου του 1967 είναι μια μέρα που δεν λέει τίποτα στους νεότερους. Και είναι φυσιολογικό. Απέχουμε 48 χρόνια από το γεγονός.
Η νεότερη γενιά έμαθε να θεωρεί τον κοινοβουλευτισμό, τις εκλογές, τις δημοκρατικές ελευθερίες, ως αυτονόητη κατάσταση.
Επιπλέον, δεν έζησε ποτέ ένα κλίμα κατά το οποίο ο αφόρητος μιλιταριστικός εθνοπατριωτισμός και αδελφός του, ο αυταρχισμός σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ελληνικής ζωής, ακόμα και της οικογενειακής, ήταν μια καθημερινότητα, που αφορούσε το μήκος των μαλλιών σου ή και τη διαγωγή σου στο λεωφορείο.
Κάτω από ένα πλέγμα τέτοιων αντιλήψεων, φιλοσοφίας, κανονισμών και σχέσεων, η ανυπαρξία ελευθεριών ήταν κάτι το φυσιολογικό.
Η 21η Απριλίου του 1967 είναι μια μέρα που σε αρκετούς παλιότερους λέει λάθος πράγματα. Διδάσκουμε και αναπαράγουμε ιστορίες και πληροφορίες γύρω από την περίοδο της δικτατορίας, σαν να ήταν μια φάση συλλογικού ηρωισμού και μεγαλείου.
Στην πραγματικότητα ήταν μια φάση συμβιβασμού για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Αντίσταση δεν γίνεται με ανέκδοτα, άσε που τα περισσότερα οι περισσότεροι άρχισαν να τα διηγούνται όταν βεβαιώθηκαν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος.
Αν οι Έλληνες είχαν αντιταχθεί στη χούντα με το πάθος που είχαν επιδείξει στους ανενδότους, οι δικτάτορες θα είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στην ανώφελη αιματοχυσία και την άτακτη αναθεώρηση της επέμβασής τους.
Ομως ο λαός υποδέχθηκε τη δικτατορία με μούδιασμα και αφοπλισμένο φρόνημα.
Μια εξήγηση ήταν ότι η χούντα συνέλαβε και εκτόπισε την ηγεσία, παραλλήλως δε έλεγξε τις επικοινωνίες, και ο κόσμος έμεινε ακαθοδήγητος.
Μια άλλη εκδοχή, που δεν αποκλείει την πρώτη, λέει ότι αρκετός κόσμος είχε μέσα του την αίσθηση ότι το πράγμα είχε γενικά εκτραχυνθεί και ότι έπρεπε να μαζευτούμε. Αν ο παράγων του συμμαζέματος ήταν ο στρατός, ίσως και "να ήταν καλύτερα", διότι ο πολιτικός κόσμος την είχε χάσει τη μπάλα. Μην ξεχνάμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις, στη συνείδηση του λαού, δεν ήταν ενοχοποιημένες, αντίθετα ήταν πιστωμένες με τις επικές σελίδες της Πίνδου.
Ο ίδιος ο ελληνικός κόσμος δεν ήταν και πολύ καλά εκπαιδευμένος στην κουλτούρα του κοινοβουλευτισμού, ο οποίος δεν είχε προσφέρει και πολύ ειδυλλιακές καταστάσεις, ούτε κάποια ζηλευτή θεσμική ανθεκτικότητα και αξιοπιστία. Σχεδόν όλος ο 20ος αιώνας ήταν γεμάτος μεταπτώσεις, αναταράξεις, κινήματα, έναν εμφύλιο, μια μαζική εκτέλεση πολιτικών και στρατιωτικών- από την οποία η εθνική συλλογική μνήμη δεν έχει συνέλθει ακόμα- μια χρεοκοπία, και μια καταστροφή.
Ανεξάρτητα τι βρισκόταν πίσω από τη χούντα, μια "ανάγνωσή" της, την υποδέχεται ως νομοτέλεια, αν την εξετάσουμε παράλληλα με την λαϊκή συνθηκολόγηση.
Αλλά τι προκάλεσε τη χούντα; Η θεωρία της υποκίνησης νομιμοποιείται ως προφανής εξήγηση που αποδεικνυει τον εαυτό της ("συνέφερε τους αμερικάνους μια χούντα, άρα εκείνοι την έκαναν- θέλει και τεκμήρια αυτό;"), αλλά είναι λειψή. Είναι πασίγνωστο ότι οι συνωμοτικές δομές στο στράτευμα και την στελεχιακή ελίτ τελούσαν υπό την οργανωτική φροντίδα και την καθοδήγηση του αμερικάνικου "βαθέος κράτους", αλλά καμία χούντα δεν θα ξεκινούσε και δεν θα επιβαλλόταν εάν δεν παρουσίαζε το μόρφωμα αυτό τάση αυτονόμησης.
Καταλύτης ήταν, αφενός, η επεισοδιακή προσωπικότητα του Γεωργίου Παπαδόπουλου, ενός ανθρώπου με τρομερά συμπλέγματα, που απέκτησε το σύνδρομο του σωτήρος, μεθυσμένος από την λατρευόμενη στρατιωτική αρετή των Ελλήνων και από τη απαρέσκεια κατά του πολιτικού δυναμικού, αφετέρου το τρόπαιον του Νάσερ, ο οποίος έκανε ξένες δυνάμεις να γονατίσουν στο Σουέζ και μυθοποιήθηκε στα μάτια των ελλήνων μαθητευόμενων μάγων.
Μπορεί, εκ των υστέρων, η φρικαλέα επίδραση και η αυτογελοιοποίηση της χούντας να αποτέλεσαν λίπασμα πάνω στο οποίο φύτρωσε και έδεσε ο ανθεκτικός κοινοβουλευτισμός, δεν παύει όμως να ήταν μεγάλη τραγωδία για τη χώρα ότι ακριβώς σε φάση όπου είχε ωριμάσει η συνθήκη για έναν ελληνικό μετασχηματισμό, βρεθήκαμε στα χέρια ημιμαθών, οπισθοδρομικών φανφαρόνων αντί για πεφωτισμένους πολιτικούς και τεχνοκράτες.
Είχαμε τέτοιους;
Είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση αν μια χώρα που βρέθηκε στην τριβή πελώριων λιθοσφαιρικών πλακών (Α' Παγκόσμιος, Β΄Παγκόσμιος, Δυτικό- Ανατολικό Μπλοκ, Ελεγχος Πετρελαίων, Ψυχρός Πόλεμος) σε συνδυασμό με ατελείς δομές, μιας άτσαλης μετάβασης από την οθωμανική επικυριαρχία στη βαυαροκρατία και τον κοτζαμπάσικο καπιταλισμό, ήταν σε θέση να αναπτύξει δυνάμεις ικανές να της δώσουν την ώθηση.
Ετσι, ενώ οι άλλες χώρες έτρεχαν με αεριωθούμενα, εμείς τρέχαμε να προκαλέσουμε τον Αττίλα.
Η Ελλάδα, στην πραγματικότητα, είναι ένα κράτος 50 ετών. Με πολύ κακές γιαγιάδες όμως, που έχουν βαλθεί να μας αποπροσανατολίζουν με θρύλους και μύθους του παρελθόντος και μας αφήνουν να χειραφετηθούμε και να αντιμετωπίσουε το μέλλοντος.
Από χούντα δεν κινδυνεύουμε σήμερα. Δεν μπορείς να ικετέψεις τα παιδιά σου να κλείσουν τα άι παντ και όλα αυτά, άντε να βρεις τρόπο να απαγορεύσεις τον Θεοδωράκη. Παρά την προσπάθειά του να απαγορευτεί μόνος του.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [20:54:16]