Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 18:13      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ένα σκληρό μάθημα Πατριδογνωσίας

Ένα σκληρό μάθημα Πατριδογνωσίας



ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΕΣΙΣΚΛΗ
emesiskli@pelop.gr

Μέσα από μία σύνθεση κειμένων, την οποία πολύ εύστοχα ο ίδιος ο Γεράσιμος Γεννατάς είχε χαρακτηρίσει ως «συμπαράταξη» κειμένων (Γεννατά, Γαλίτη, Ξενοφώντα, Θουκυδίδη, Λειβαδίτη, Μπρέχτ κ.ά.) έναντι οποιασδήποτε μορφής εξουσίας, ο καλλιτέχνης δίνει μια καθ' όλα ζωντανή, γεμάτη και ενίοτε διαδραστική παράσταση προκαλώντας ανάμικτες αντιδράσεις. Αλλοτε έντονου προβληματισμού και άλλοτε αστείρευτου γέλιου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η εκφορά της παράστασης, σε ύφος επιθεώρησης, με τις μουσικές παρεκβάσεις του εξαιρετικά ταλαντούχου Βασίλη Μπαμπούνη να συμπληρώνουν ή μάλλον να υπερθεματίζουν τους μονολόγους του ηθοποιού. Ο Γερ. Γεννατάς αναλαμβάνει κάθε φορά να αναπαραστήσει έναν διαφορετικό ρόλο, προκειμένου να αποτυπώσει τα πρόσωπα του σύγχρονου Ελληνα, είτε από τη σκοπιά του απλού πολίτη θύματος του συστήματος είτε από εκείνη των οργάνων του κράτους που επιβάλλουν τους δικούς τους, αυταρχικούς, και απάνθρωπους νόμους. Ξεκινώντας από εννοιολογική προσέγγιση του κοριού, περνάει από πολλά στάδια της ελληνικής ιστορίας με χρήση έξυπνων αναπαραστατικών εργαλείων (ημερολόγιο, φωτογραφίες του βασιλιά κ.ο.κ), σατιρίζοντας τα λάθη και τα πάθη του Ελληνα απέναντι στα βίαια καθεστώτα των εποχών, ειρωνευόμενος την συλλογική απάθεια, και στοχοποιώντας τις κομματικές «φάρες» ως αιτίες της παρακμής.

Εντονο ήταν το στοιχείο του διδακτισμού, εκφραζόμενο με αλληγορίες, όπως τον παραλληλισμό ανθρώπου-καρχαρία ή με άμεσες αναγνώσεις αρχαίων κειμένων. Τοιουτοτρόπως, εξωτερικεύεται ένα δυνατό αίσθημα νοσταλγίας του μακρινού παρελθόντος (ως προς την πολιτική, φιλοσοφική, γλωσσική ακόμη ορθότητά του) και από την άλλη, μία τάση αποκρουστικότητας προς τη νεότερη ελληνική συμπεριφορά. Με τη σκηνή του παπά που ψέλνει ασυναρτησίες να αποτελεί την πιο κωμική φάση της παράστασης, ο Γεράσιμος Γεννατάς παγιδεύει με τον ερμηνευτικό του άθλο την προσοχή μας και παραδίδει ένα σκληρό μάθημα πατριδογνωσίας. Στιγμές, οι θεωρήσεις περί λαϊκού αισθητηρίου γίνονται ισοπεδωτικές, διακηρύττοντας εκκωφαντικά την ανάγκη της αφύπνισης σε μία κοινωνία ατομισμού και κυνισμού, ενώ το μήνυμα της ελπίδας έρχεται από στίχους του Λειβαδίτη, στο τέλος της παράστασης, από το Σύμβολο Πίστεως. Μακράν από τις πιο «αγωνιστικές» και καυστικές παραστάσεις που έχουμε δει τελευταία.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:13:29]