Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 19:37      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ενα, δύο, τρία, και 250

Ενα, δύο, τρία, και 250



Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν πιο ευχάριστα, εάν δεν δημιουργούσαμε τις προϋποθέσεις για τα κάνουμε πιο δυσάρεστα.
Κλιμακώνεται, υποτίθεται, αυτές τις μέρες, η διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας, με θέμα την επίτευξη μιας δανειακής συμφωνίας.
Η συμφωνία θα έχει τη μορφή διασφάλισης της σχετικά χαμηλού (σε σχέση με τις αγορές) κόστους χρηματοδότησης της Ελλάδας, η οποία, με τη σειρά της, αναλαμβάνει να τηρήσει ορισμένους όρους. Οι όροι αυτοί διέπονται από τρία χαρακτηριστικά.
1. Εχουν ένα προσχηματικό, θεατρικό πνεύμα. Προκειμένου να μην εγείρονται ενστάσεις της κοινής γνώμης στις χώρες των δανειστών μας για την εμμονή στη στήριξη ένας κράτους με ροπή στην δημοσιονομική παραβατικότητα και μιας κοινωνίας που εξιδανικεύει τον ρέμπελο βίο και τον έχει αναγορεύσει σαν πολιτισμικό χάρισμα, θεσπίζονται μέτρα παιδευτικού- τιμωρητικού χαρακτήρα.
2. Εμπεριέχουν τα εργαλεία που διορθώνουν το μηχάνημα, ώστε να πάψει προοδευτικά να χρειάζεται εξωτερική βοήθεια και να αυξήσει την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητά του, θεραπεύοντας καταστάσεις παρασιτικές και νοοτροπίες κρατικοδίαιτες.
3. Κατοχυρώνουν τους δανειστές ότι θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω.
Εδώ μπορεί κανείς να αντιτείνει ότι μεγάλο μέρος από τους όρους που έχουν θεσπιστεί στις μέχρι σήμερα συμφωνίες ήταν ένα πελώριο Μπαρμπούτσαλο. Και ότι, αντί να υπηρετήσουν τον σκοπό τους, επιδείνωσαν την κατάσταση.
Αυτό μπορεί να σημαίνει τρία πράγματα.
1. Κομμένες οι συμφωνίες. Αντίο σας και πάμε να καταστραφούμε υπερηφάνως και βαρουφακικώς.
2. Αξιώνουμε χρήματα χωρίς συμφωνίες ή με όρους που θα υπαγορεύσουμε εμείς.
3. Αποδεικνύουμε με τεκμήρια, στοιχεία, αριθμούς τα σφάλματα και μαχόμαστε ώστε να αναθεωρηθούν οι συμφωνίες σε αποτελεσματική κατεύθυνση, με όρους που θα υπηρετούν ανθρωπιστικές προτεραιότητες, τη δικαιοσύνη, την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και τη δεκτικότητά της σε συνεργασία, που θα προβλέπει μεν θυσίες, παραχωρήσεις, περιορισμούς, αλλά θα ενεργοποιεί ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Εμείς τι κάνουμε από όλα αυτά; Θα περίμενε κανείς ότι θα αναγνωρίζαμε ως πιο λογική στάση τη Νο3.
Αλλά δεν ακολουθούμε αυτή. Αντιθέτως, ανακοινώσαμε ένα ακόμα νομοσχέδιο, με το οποίο ρυθμίζουμε μονομερώς και κατά το δοκούν εργασιακά θέματα, τα οποία όμως αποτελούν "επίδικο αντικείμενο".
Είναι σαν να εκκρεμεί δίκη που να σε αφορά, με αντίδικο απέναντί σου, και εσύ να ανακοινώσεις στον πρόεδρο και τον αντίδικο ότι "μην το ταλαιπωρούμε, έδωσα δίκιο στον εαυτό μου, αυτό κι αυτό, αποδεχθείτε το να ξεμπερδεύουμε".
Υπάρχει, βέβαια, εδώ ένα θέμα: Ο πρόεδρος και ο αντίδικος είναι ο ίδιος παράγων.
Υπάρχει όμως άλλο δικαστήριο για το θέμα σου;
Η κυβέρνηση φαίνεται να μην το χρειάζεται: Κινείται στα επίπεδα της λύσης 2, έχοντας και την καταστροφή "για κάλυψη".
Βλέπεις, όμως, η ψήφος μας του Ιανουαρίου ενέκρινε και ενθάρρυνε αυτές ακριβώς τις επιλογές, έστω και με την ελπίδα ότι δεν θα ισχύσουν.
Καμία φορά τυχαίνει, αυτό που επιλέγεις, να ισχύει.
Οταν τρέχεις με 250 στην εθνική οδό, μπορεί και να μην τρακάρεις. Μπορεί όμως και να τρακάρεις. Και τότε δεν χτυπάει και ο οδηγός. Χτυπάει και ο επιβάτης, που όλη την ώρα φώναζε, τρέχα-τρέχα-οδηγέ, για να τους περάσουμε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:37:05]