Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 05:32      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η χώρα χρειάζεται υγιές σχολείο

Η χώρα χρειάζεται υγιές σχολείο



Χρόνια τώρα προσπαθώ να εξηγήσω τη μανία που καταλαμβάνει όλους όσοι κάθονται στην καρέκλα της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας να βάλουν την υπογραφή τους σ' ένα νομοσχέδιο αλλαγής των εκπαιδευτικών δεδομένων της χώρας, δίχως ωστόσο να σημειώνεται ουσιαστική βελτίωση αυτών. Είναι προφανές ότι το υπουργείο Παιδείας φέρει ένα αξιοσημείωτο μερίδιο ευθύνης για το μη υγιές δημόσιο σχολείο, δίχως ωστόσο να την επωμίζεται αποκλειστικά.
Χαρακτηριστικό είναι το ότι, από τη μεταρρύθμιση του 1997 -και ακόμη νωρίτερα-μέχρι σήμερα, κάθε νέος Υπουργός Παιδείας διορθώνει, ακυρώνει ή αλλάζει τη μεταρρύθμιση στην οποία προέβη ο προηγούμενος. Μεταρρυθμίσεις δε που έγιναν, συνδέθηκαν με ξεσηκωμούς, πολυήμερες κινητοποιήσεις, καταλήψεις κ.ά. Σχεδόν κανένας Υπουργός Παιδείας δεν πάτησε πάνω σε αυτό που είχε χτίσει ο προηγούμενος για να κάνει το επόμενο βήμα. Κι αυτό το ζούμε και τις τελευταίες ημέρες με το νόμο Μπαλτά, ο οποίος ακολουθώντας την τακτική των προκατόχων του γκρεμίζει ό,τι είχαν χτίσει οι προηγούμενοι. Επιστρέφει τους «αιώνιους» φοιτητές στα πανεπιστήμια, αλλάζει τον τρόπο εκλογής των πανεπιστημιακών αρχών καταργώντας τα ήδη εκλεγμένα όργανα, καταργεί την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων, καταργεί την αριστεία κ.ά.
Η αντίφαση που μπορεί να εντοπισθεί είναι ότι αυτή η επιδίωξη ολοένα και πιο καθοριστικών για την Παιδεία μεταρρυθμίσεων δεν συνοδεύεται από ανάλογο και έμπρακτο ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση των κακώς κειμένων στον εν λόγω χώρο. Ποιος Υπουργός Παιδείας επισκέφθηκε μετά τα Χριστούγεννα μία αίθουσα διδασκαλίας της Γ Τάξεως του οποιουδήποτε Λυκείου της χώρας για να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει μαθητής μέσα σε αυτήν, αφού το φροντιστήριο τίθεται στο επίκεντρο της προετοιμασίας του μαθητή για τις Πανελλήνιες εξετάσεις; Όλοι συζητούν το θέμα αυτό αλλά κανείς δεν το αγγίζει ουσιωδώς, λες και υφαίνεται μία συνωμοσία και υπάρχει κρυφή σύμπραξη.
Βεβαίως οφείλουμε να επισημάνουμε και το βάρος της ευθύνης που φέρουν και τα πρόσωπα που στελεχώνουν το δημόσιο σχολείο. Μήπως ο διευθυντής της κάθε σχολικής κοινότητας και ο σύλλογος καθηγητών δεν γνωρίζει ότι τις ημέρες αυτές κάποιοι συνάδελφοί τους, που διδάσκουν στην Γ Λυκείου, δεν μπαίνουν καν στην αίθουσα διδασκαλίας έστω και για τον ένα μαθητή που έχει απομείνει μέσα σε αυτήν; Και πέραν της αμέλειας που παρατηρείται σε περιπτώσεις όπως η παραπάνω, πόσα είναι αλήθεια τα περιστατικά επίδειξης ανευθυνότητας ή παραβίασης δεοντολογίας εκ μέρους των ιδίων των διδασκόντων; Πόσοι εκπαιδευτικοί του δημοσίου σχολείου παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα και μάλιστα σε μαθητές του σχολείου όπου οι ίδιοι διδάσκουν;
Ναι, αναγνωρίζουμε ότι ο Έλληνας εκπαιδευτικός είναι από τους πιο κακοπληρωμένους και παίρνει λιγότερα από την καθαρίστρια του Υπουργείου Οικονομικών, όμως αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για την αμέλειά του μέσα στην τάξη. Όπως και ο γιατρός, που καλείται με μηνιαίες αποδοχές 1000 ευρώ να χειρουργήσει στο δημόσιο νοσοκομείο και να μην αφήσει τον ασθενή του να πεθάνει, έτσι και ο εκπαιδευτικός οφείλει να μην έχει το περιθώριο να καταδικάσει το μαθητή του στην ημιμάθεια και στον πνευματικό θάνατο, καθώς το λειτούργημά του έχει αντίκτυπο στη συνολική εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Η πρόοδος και η εξέλιξη του κοινωνικού συνόλου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το δάσκαλο και το σχολείο.
Απόρροιες της στάσης των δύο προαναφερθέντων υπευθύνων; Το κουρέλιασμα της εκπαίδευσης στη χώρα μας, η διάλυση του σχολείου και η άνθηση της παραπαιδείας. Κάτι που με αξιοθαύμαστο τρόπο έχει επιτευχθεί είναι να μην μπορέσει κανένα παιδί στη χώρα μας να φοιτήσει στο σχολείο και να εισαχθεί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίς φροντιστηριακή υποστήριξη και φυσικά να καταστεί ο θεσμός της παραπαιδείας απαραίτητος και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Αξίζει ωστόσο να αναλογιστούμε πόσο αυτός ο μαρασμός της παιδείας μας ευνοεί ορισμένα συμφέροντα των ιθυνόντων. Μήπως η ημιμάθεια του λαού δεν ήταν διαχρονικά ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια κυβερνώντων που ζητούσαν να τον χειραγωγήσουν; Δυστυχώς όμως αυτό δεν έχει γίνει κατανοητό σε επαρκή βαθμό. Από τη στιγμή που ο Έλληνας σταμάτησε να μελετά συστηματικά, να σκέφτεται και να έχει κρίση, τα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου άδειασαν από προσωπικότητες. Στις θέσεις τους κάθονται υπέρμαχοι ακραίων ιδεολογιών, μοντέλα, ηθοποιοί, αθλητές, ανεπάγγελτοι, αμόρφωτοι κ.τ.λ. Θύμα αυτών είναι και η παιδεία μας, την οποία κατήντησαν ένα κουρέλι, με τους ευσυνείδητους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων να δίνουν μάχη για να περισώσουν το αυτονόητο: το συνδετικό ιστό μεταξύ του ελληνικού σχολείου και του πανεπιστημίου.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:32:17]