Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 01:04      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Λυγίζουν σίδερα, τρώνε σπαθιά

Λυγίζουν σίδερα, τρώνε σπαθιά



Το μπουλούκι φεύγει,
και άρχισε να πέφτει,
η βροχή

Κάποιος μέτρησε τις θεατρικές παραστάσεις μιας σεζόν και τις βρήκε χίλιες διακόσιες. Από αυτές ένα μέρος εξάγονται στα αστικά κέντρα της περιφέρειας, όπου έρχονται να προστεθούν σε ένα μπαράζ από θεατρικά, μουσικά, χορευτικά, εικαστικά, ποιητικά γεγονότα και δρώμενα. Αυτόνομα έργα, διασκευές, πειραματισμοί, επαγγελματισμοί, ερασιτεχνισμοί, παρουσιάσεις, συρραφές, απαγγελίες, ευαγγελίες, πάνε κι έρχονται. Σχήματα με πρωτότυπα ονόματα, παιγνιώδη ή καλλιτεχνικά, σκοτεινά ή χαριτωμένα, φτασμένοι καλλιτέχνες ή παρακμασμένοι, αρπαχτές, προχειρότητες, και φυσικά παραστάσεις παιδικές. Κάθ' εκάστην, νέον έργον, κατά τις διαφημίσεις των παλιών "σινεμάδων".
Το κοινό τους είναι φιλότεχνοι ή απλοί φίλοι και λοιποί συγγενείς ή και τα δύο. Οπως και το κοινό "των πρεμιερών".
Δεν προλαβαίνουμε τα πάντα. Δεν είναι μόνο θέμα τσέπης. Είναι και θέμα άλλων υποχρεώσεων και προγραμματισμών. Φτάνουμε να μην ξέρουμε, στις εννέα το πρωί της Πέμπτης, αν θα προκάνουμε εννιά και δέκα το βράδυ της Πέμπτης να είμαστε στα γκισέ, έχοντας κάνει στο μεταξύ κράτηση για πόσους; Σου λένε και ποτέ, στα σίγουρα; Τους λες κι εσύ ποτέ στα σίγουρα; Αμ ξέρει και το γκισέ στα σίγουρα ποιές κρατήσεις ισχύουν και δεν ισχύουν;
Πολλές από τις παραστάσεις τις βλέπεις για να τις δεις ή για να σε δούνε. Οι περισσότερες, όμως, είναι από ενδιαφέρουσες έως πολύ καλές. Κάποιες, όχι πάρα πολλές, αλλά όχι και ελάχιστες, είναι σπάνιες. Μέσος όρος: Αξίζουν τον κόπο. Αν όχι η συνολική δουλειά, τουλάχιστον το υποκριτικό, σκηνοθετικό, φωνητικό, χορευτικό, σκηνογραφικό ταλέντο κάποιων ανθρώπων. Αλλά ακόμα και ότι η δουλειά και η προσπάθειά τους σε ξεναγεί σε κείμενα και πρώτη καλλιτεχνική ύλη που αγνοείς, έχουν δηλαδή με κάποιο τρόπο παιδαγωγικό χαρακτήρα.
Αποκαρδιωτικό: Τίποτε, μα τίποτε από όλα αυτά δεν χωράει στην ελληνική τηλεόραση. Κανένας μα κανένας τηλεπαραγωγός δεν ρισκάρει τη μεταφορά μιας αξιοπρεπούς, τολμηρής ή συντηρητικής, ρηξικέλευθης ή συμβατικής παράστασης σε μια από τις ζώνες της τηλεθέασης.
Το κόστος είναι, πια, χαμηλό. Οι καλλιτέχνες τη σκούφια τους θα πέταγαν αν είχαν πρόσβαση στο μαζικότερο κοινό. Η δικαιολογία είναι ότι δεν πετάει τη σκούφια του εκείνο.
Θυμόμαστε ότι το Θέατρο της Δευτέρας, που είχε προέλευση το ραδιοφωνικό αντίστοιχο, φύσαγε. Ακόμα και με έργα όχι ευχάριστα, του χαχανητού, του λογοπαιγνίου, αυτή την χοντροκομμένη, πλαστογραφημένη εκδοχή του μπουλβάρ που μετατρέπει τον ερωτισμό σε χυδαιότητα, αλλά μας κάνει να πετάμε από τη χαρά μας, γιατί βρίσκουμε τη γενιά μας.
Με την πάροδο των χρόνων, το μυαλό μας, ως μαζικού κοινού, χυλοποιήθηκε. Πρώτα σταμάτησε η προβολή ταινιών μυστηρίου. Ο κόσμος ούτε Χίτσκοκ δεν μπορεί να δει: Δεν παρακολουθεί την πλοκή. Μετά κόπηκε ως κι ο Πίτερ Σέλερς. Δεν είναι αναγνωρίσιμα στοιχεία αυτά. Θέλαμε σίριαλ με γειτόνους, με ψευτοπάθη, εξευγενισμένες τραγωδίες δωματίου και αυτοκινήτου, χοντροκομμένες κυράτσες που "τα λένε ωραία" και μας θυμίζουνε κάποια θειά, από αυτές που είχαν σαν αποστολή τους να ανατινάζουν οικογενειακά τραπέζια με την ανοικονόμητη παρουσία τους.
Κι όσο ο κοσμος βγάζει την τέχνη από τη ζωή του, εκείνη αυγαταίνει, παλεύει, και ξανασηκώνεται λασπωμένη, κουρασμένη, πεινασμένη, αλλά πεισματάρα.
Δεν πρόκειται να κερδίσει και πολλά, αλλά αυτός ο τρόπος να χάνεις είναι πολύ απολαυστικός, και πάντως καλύτερος από το είσαι χαμένος και να μην πολεμάς



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:04:19]