Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 17:28      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες

Αλλού τα κακαρίσματα, κι αλλού γεννούν οι κότες



Η αριστερή σοφία που εγκαταστάθηκε στη χώρα στις 25 του Ιανουαρίου τείνει να εξαντληθεί σε ευφάνταστες ονοματοδοσίες και σε ρητορείες πατριωτικού οίστρου (υποβοηθούμενη γαρ από τον κυβερνητικό εταίρο της). Η ουσία των πεπραγμένων της Κυβερνήσεως μένει να αποδειχθεί, ευχόμαστε όλοι σε βραχύ χρονικό διάστημα και με αριστερό πρόσημο. Αυτό που μέχρι στιγμής είναι σίγουρα ορατό από τα πρώτα δείγματα γραφής, είναι η πρωτοφανής, άνευ αιτίας και κυρίως άνευ άλλων διαβουλεύσεων, «επίθεση» στην σημερινή πραγματικότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Ο τόσο σημαντικός θεσμός της παιδείας, που τιμήθηκε όσο τίποτα άλλο από αυτή τη χώρα στο παρελθόν, τα τελευταία 30 χρόνια έχει γίνει μπαλάκι στα πόδια του κάθε υπουργού και υπουργίσκου. Η πρεμούρα που πιάνει όσους κάθονται στην καρέκλα του υπουργού Παιδείας, να αφήσουν τη «σφραγίδα» τους κατά τη διάρκεια της θητείας τους, είναι τόσο μεγάλη που ουδεμία σημασία δίνουν στα έργα των προκατόχων τους ή στο μέλλον που θα δημιουργήσουν πέραν της παρούσης θητείας τους. Καιροσκόποι με «τσάμπα» μαγκιά… και όταν λέω τσάμπα, κυριολεκτώ, διότι τι κοστίζει οικονομικά να καταργήσεις π.χ. την Τράπεζα Θεμάτων ή τα πανελληνίως εξεταζόμενα μαθήματα από 4 να τα κάνεις 8; Σχεδόν ΤΙΠΟΤΑ… Το μόνο «κόστος» θα είναι ότι αναστατώνεις τον προγραμματισμό μερικών οικογενειών, αγχώνεις κάποιους μαθητές, αποδιοργανώνεις τη σχολική κοινότητα… σιγά τα ωά! Ομως στη χώρα που πρώτη προτεραιότητά μας είναι αν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ ή όχι (δίκαια φυσικά), δεν έχει μείνει «δάκρυ» για το αδιάκοπο τσαλαπάτημα της παιδείας μας! Αντί κάθε υπουργός να έχει σκοπό του να αφήσει ένα λιθαράκι, το οποίο θα γίνει μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου αναδόμησης της παιδείας, με στόχους ευδιάκριτους, σαφής και προγραμματισμένους για τα επόμενα 5 ή 10 χρόνια με συνέχεια και σύστημα… γίνεται ένας αδίστακτος πειραματιστής με κασμά, που γκρεμίζει δυνατά και κτίζει πρόχειρα και εφήμερα, αλληθωρίζοντας προς τις συντεχνίες και τα λοιπά ψηφαλάκια. Ως άνθρωπο της παιδείας, με έχει κουράσει απίστευτα το γεγονός, ότι στα 30 χρόνια που έχω συνείδηση της κατάστασης, κάνουμε κάθε φορά ένα βήμα μπροστά και ¾ του βήματος πίσω. Στα παραπάνω αναγνωρίζει κανείς και τα όσα γίνονται στην εξωτερική πολιτική, το φορολογικό μας σύστημα, την υγεία και γενικά σε όλους τους τομείς και θεσμούς της πολύπαθης πατρίδας μας. Η έκφραση «συνέχεια του κράτους» είναι ένα κακόγουστο ανέκδοτο στα χείλη των μέχρι σήμερα πολιτικών μας και ο «σχεδιασμός με ευρεία συναίνεση και προοπτική» φτύσιμο στα μούτρα του κάθε λογικά σκεπτόμενου πολίτη.
Αφορμή για τα παραπάνω αποτέλεσαν οι πρόσφατες εξαγγελίες του υπουργείου Παιδείας και όχι μόνο. Μια σχετικά με τη κατάργηση των προτύπων σχολείων, μια που αφορά την κατάργηση του «νόμου Διαμαντοπούλου», μια σχετικά με την κατάργηση των ΑΤΕΙ, που ανακοίνωσε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, Δημ. Χασάπης, και το τελικό χτύπημα δόθηκε με την ανακοίνωση ότι ο στρατός θα αναλάβει να διορθώσει με φυλλάδιά του τις ιστορικές ανακρίβειες των σχολικών μας βιβλίων! Δεν θα σταθώ στο σωστό ή στο λάθος των εξαγγελιών (καλά, η τελευταία με τον στρατό στέκεται μόνο ως πρωταπριλιάτικο αστείο), εκείνο που με ενοχλεί είναι ότι εξαγγέλθηκαν αλλαγές χωρίς να έχει προηγηθεί συζήτηση με κανέναν εμπλεκόμενο στην εκπαιδευτική διαδικασία φορέα. Ηρθαν οι φωστήρες της Κυβέρνησης και ανακοίνωσαν την αλήθεια τους… τη σοφία τους, έτσι, ένα ωραίο πρωινό μετά τον καφέ τους. Επίσης με ενοχλεί, που ξερά και απλά μιλούν για την κατάργηση ενός νόμου (Διαμαντοπούλου νόμος 4009/2011), ο οποίος είχε ψηφιστεί από προηγούμενη Βουλή, με τη συναίνεση όχι μόνο της τότε κυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης, και μάλιστα μετά από μήνες διαβουλεύσεων με όλους τους ενδιαφερόμενους! Προχειρότητα; Ρεβανσισμός; Ολική παράδοση στις συντεχνίες; Ασχετοσύνη; Ανάγκη να δείξουμε ότι κάτι κάνουμε (που να μην θεωρείται μονομερής ενέργεια)… Τι από αυτά; Ή όλα μαζί;
ΔΕΝ έχει σημασία… Σημασία έχει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε όλοι τη σοβαρότητα που αξίζει να δείξουμε στην παιδεία (για αρχή τουλάχιστον). Είναι ένα πεδίο όπου πολλές χώρες στον κόσμο μάς έχουν δείξει τον δρόμο. Τα παραδείγματα πλείστα, διαλέξτε και πάρτε… Δε χρειάζεται να ανακαλύψουμε και πάλι τον τροχό, αρκεί μια καλή αντιγραφή, μια μικρή προσαρμογή στην ελληνική πραγματικότητα και φυσικά θέληση και ανιδιοτελής πολιτική δράση.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:28:50]