Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 03:12      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πονάνε τα αυτιά της

Πονάνε τα αυτιά της



"Με πονάνε τα αυτιά μου!": Το κοριτσάκι διαμαρτυρήθηκε στη μαμά του. Δεν εννοούσε καμιά ωτίτιδα. Εννοούσε ενοχλητικό αιφνιδιασμό από κορνάρισμα. Ενας οδηγός, που επειγόταν να βγει στη Γούναρη από κάθετο δρόμο, κόρναρε φορτικά στον προπορευόμενο, που δεν εύρισκε ευκαιρία να τρυπώσει, γιατί δεν του παραχωρούσαν προτεραιότητα. Ο πίσω κόρναρε, για να τον αγχώσει και να τον υποχρεώσει να δράσει σαν θαρραλέος πειρατής, σύμφωνα με το βαλκανικoμεσογειακό μας DNA. Και το κοριτσάκι έπαιρνε ένα ακόμα μάθημα κοινωνικής ζωής σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο.
Κορνάρανε και τα αυτοκίνητα στη Γούναρη. Οι πίσω στους μπροστά, οι μπροστά στους πιο μπροστά. Κορνάρανε και οι κάθετοι, εκείνοι που έβλεπαν τα φανάρια πράσινα, αλλά τη Γούναρη κατειλημμένη και δεν βρίσκανε δρόμο να περάσουν. Δρόμο δεν βρίσκανε γιατί η "λεωφόρος" της κακιάς ώρας έχει τη μια της λωρίδα πιασμένη από οχήματα που σταθμεύουν αυθαίρετα για ψώνια ή για την τράπεζα ή για τον ΟΤΕ ή για σνακ. Των άλλων οδηγών δεν τους φταίει αυτοί, που ούτως ή άλλως λείπουνε, τους φταίνε εκείνοι που προσπαθούν με τη σειρά τους να βρουν μια άκρη σ' αυτή τη "λεωφόρο του επαρχιώτικου εαυτού μας", όπως θα έπρεπε να λέγεται, αντί για Γούναρη.
Πλησιάζει Πάσχα. Εχουμε άγχος και κορνάρουμε. Πιεζόμαστε και πιέζουμε. Βιαζόμαστε και βιάζουμε. Οι μέρες είναι άγιες και οικογενειακές και έχουμε δουλειές. Τρέχουμε για λεφτά, λογαριασμούς, υποχρεώσεις, προμήθειες. Η μισή ζωή μας είναι ένα τρέξιμο αντιπαραγωγικό. Η άλλη μισή είναι ένα τρέξιμο για να σπρώξεις παραγωγή αδιάθετη. Ανάμεσα σ' αυτά τα δυο μισά, πρέπει να χωρέσεις την οικογένεια, την παρέα, το χωριό, ενώ από πίσω έρχεται ο εαυτός σου, μουτζώνοντας, βρίζοντας και κορνάροντας. Τον είχες ξεχάσει.
Οι μέρες είναι άγιες. Και σταυρωνόμαστε. Η στάυρωσή μας, ωστόσο, δεν συνεπάγεται ούτε θέωση, ούτε συνοδεύεται από θρήνους, ψαλμούς, πένθιμες συμφωνίες, λαμπάδες και ασπροφερεμένα κοριτσάκια. Είναι μια σταύρωση ανάμεσα σε λαμαρίνες και φανάρια, μουσκεμένα ντουβάρια και σκαμμένα πεζοδρόμια, πάνω στα οποία κυκλοφορούν γνωστοί και άγνωστοι με ουδέτερα, σκαμμένα πρόσωπα.
Πονάνε τα αυτιά μου, λέει το κοριτσάκι. Εχει όσο μυαλό χρειάζεται για να εξηγήσει στη μαμά της ότι τα πράγματα δεν είναι ευχάριστα στον έξω κόσμο, τον οποίο έχει αρχίσει να ψιλουποψιάζεται ότι θα έχει να τον βιώσει ως μαρτύριο.
Και οι μαμάδες κορνάρουν, κι ας μην είναι οχήματα. Περιφέρονται τσιτωμένες, έτοιμες να απαγγείλουν κατηγορίες, οργισμένες που δεν αντιλαμβάνεσαι ότι οι ματαιώσεις είναι υποχρεωτικές και ότι η ζωή είναι ένας άσημος γολγοθάς, που τον διαβαίνεις ανάμεσα σε μέλλοντες εσταυρωμένους, για να βιώσεις την κορύφωση της καταδίκης ως μια διαρκή τιμωρία. Δεν πεθαίνεις, δεν ανασταίνεσαι, παρά μόνο τσιμπολογάς κανένα αρνί, ανταλλάσσεις φιλοφρονήσεις για τα παιδιά των άλλων, φουντώνεις ανασφάλεια για τα παιδιά τα δικά σου, και επιστρέφεις στο σταυρό σου από Δευτέρα.
Ισως γι' αυτό κορνάρουμε. Ζητάμε λίγη προσοχή. Καλά που σταυρωνόμαστε. Να μην έχει δει κανείς το πρόσωπό μας;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:12:02]