Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 14:18      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Για τον μεγάλο Ελληνα

Για τον μεγάλο Ελληνα



Β΄ ΜΕΡΟΣ
Χρόνια τώρα, ο Ευάγγελος Αβέρωφ είναι στη χώρα της αιώνιας γαλήνης. Στο απόλυτο μηδέν που γράφει ο Κ. Καρυωτάκης στο προτελευταίο ποίημά του, πριν αυτοκτονήσει στα 33 χρόνια του. Εάν υπήρχε στην Ελλάδα σωστή πνευματική ζωή, θα έπρεπε να έχει γίνει η αποτίμηση του έργου του.
Εάν αυτό που λέγεται «δημόσιος βίος», ήταν πραγματικός βίος άξιων πολιτικών ανδρών, θα έπρεπε να έχει ήδη αναλυθεί το μέγεθος της πολύτιμης εθνικής και πνευματικής προσφοράς του.
Εάν το κόμμα που σε κρίσιμες στιγμές ευτύχησε να τον έχει αρχηγό, ήταν όπως αυτός το θέλησε να γίνει, θα είχε και στον τελευταίο τον πυρήνα, παρουσιάσει την πολύπλευρη προσωπικότητά του.
Κι όμως, περίπου τίποτε!
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ υπήρξε υπόδειγμα θαρραλέου Ελληνα, δημιουργού πνευματικού ανθρώπου, υπεύθυνου πολιτικού και προοδευτικού επιχειρηματία. Στα χρόνια της Κατοχής, όταν οι Ιταλοί προσπαθούν να οργανώσουν αποσχιστικά τους Βλάχους της Πίνδου, αγωνίζεται να ματαιώσει τα καταστρεπτικά σχέδιά τους. Συλλαμβάνεται, μεταφέρεται στην Ιταλία και κλείνεται σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Δραπετεύει, συνδέεται με την ιταλική αντίσταση και δρα στην παρανομία.
Με την απελευθέρωση, αρχίζει επιτυχημένη πολιτική καριέρα στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Τις αρχές του 1956, εκτιμά την προσωπικότητα του Καραμανλή και προσχωρεί μαζί με τον Κώστα Τσάτσο, τον Γρηγόρη Κασιμάτη και άλλους φιλελεύθερους πολιτικούς στο καινούργιο κόμμα της ΕΡΕ.
Απεχθάνεται τη δημαγωγία και τα ιδεολογήματα και γίνεται ένας από τους πιο στενούς και ειλικρινείς συνεργάτες του νέου ηγέτη.
Κυρίως, σαν υπουργός Εξωτερικών, προσπαθεί να διευρύνει τους ορίζοντες της ελληνικής πολιτικής. Πρωτοστάτης στην προσπάθεια λύσης του Κυπριακού, με τις «συμφωνίες της Ζυρίχης» που, αλίμονο, αποτελούν τώρα νοσταλγία…
Τα χρόνια της δικτατορίας, μένει αταλάντευτα πιστός στα δημοκρατικά ιδεώδη και αγωνίζεται για την αποκατάσταση των ελεύθερων θεσμών.
Συλλαμβάνεται. Καταδικάζεται σε πολύχρονη φυλάκιση και τον ελευθερώνει η εξέγερση της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Πραγματιστής, πιστεύει ότι πρέπει να βρεθεί κάποια «γέφυρα», για να οδηγηθούμε ομαλά προς τη Δημοκρατία. Κανείς δεν τον ακούει. Υστερα, είναι ο κύριος οργανωτής του «κινήματος του ναυτικού».
Στη μεταπολίτευση, υπουργός Εθνικής Αμυνας, εκκαθαρίζει θαρραλέα τον διαλελυμένο και διαβρωμένο στρατό από τους πιστούς της δικτατορίας, τον αναδιοργανώνει, φροντίζει για τον εξοπλισμό του και αποκαθιστά την ιεραρχία και το κύρος του.
Αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, στην πιο δύσκολη περίοδο της ιστορίας της, όταν πανίσχυρος και αδίστακτος ο ανδρεϊσμός, πήγαινε για τον τριτοκοσμικό ολοκληρωτισμό, δείχνει τα λαμπρά ηγετικά του προσόντα.
Προσπαθεί να οργανώσει το κόμμα στο πρότυπο των ευρωπαϊκών δημοκρατικών κομμάτων. Ξέρει πως το καλοοργανωμένο ΠΑΣΟΚ δεν αντιμετωπίζεται με τον πολτό βουλευτών, πολιτευτών και παραγόντων. Διακηρύσσει ανένδοτα, τη φιλελεύθερη αντιολοκληρωτική ιδεολογία. Εκφράζεται με ένα κοφτό, σκληρό, άμεσο και ζωντανό πολιτικό λόγο.
Χρησιμοποιεί λιγόλογα, εντυπωσιακά και αποτελεσματικά συνθήματα. Εδώ, στην κομματική συνδιάσκεψη του Ρίου, διακηρύσσει προφητικά τον αδογμάτιστο πολιτικό προγραμματισμό: «Τι είμαστε; - Στα εθνικά θέματα, δεξιοί. Στα οικονομικά, κεντρώοι. Στα κοινωνικά αριστεροί!».
Ακόμη και η προειδοποίησή του, «κρατάμε τεφτέρι», που τόσο κατακρίθηκε, έβαλε φρένο στους ασυγκράτητους πρασινοφρουρούς και συνέτισε πολλούς φατριάζοντες δημόσιους λειτουργούς.
Δείχνει ιδιαίτερη προσοχή στην οργάνωση της νεολαίας. Την εμπνέει και τη φλογίζει. Κι όταν, ξαφνικά, η υγεία του κλονίζεται, αποχωρεί με αξιοπρέπεια.
Ταυτόχρονα, όλα αυτά τα χρόνια, είναι αμπελουργός, που παράγει το πιο ωραίο ίσως ελληνικό κρασί, το περίφημο «Κατώγι», τυροκόμος, μελισσοκόμος, δενδροκόμος, συλλέκτης…
Ομως, ήταν ιδιαίτερα περήφανος για την πνευματική του δημιουργία. Ολα τα έργα του γραμμένα σε μια θαυμάσια λαγαρή ελληνική γλώσσα, αποτελούν θησαυρό της νεοελληνικής γραμματείας. Τα ωραία του διηγήματα. Τα θαυμάσια θεατρικά του έργα. Τα λαμπρά μυθιστορήματά του. Τα «περιστέρια» που τόσο αγαπούσε και το «Μοναστήρι του Αϊ Νικόλα», αυτό το ανυπέρβλητο λογοτεχνικό διαμάντι.
(Θυμάμαι, σε μια συζήτησή μας, όταν του είπα ότι το προτιμώ από τα «περιστέρια», τα μάτια του βούρκωσαν… «Ισως έχετε δίκιο» μου είπε. Αλλά και τα δυο, είναι βγαλμένα από τις πιο βαθιές μνήμες μου).
Ακόμα, στις πεντακόσιες σελίδες του γραμμένου στα Γαλλικά βιβλίου του «Φωτιά στο τσεκούρι», εξιστορεί τίμια και αντικειμενικά την αντίσταση και τον Εμφύλιο. Χαρακτηρίζει τον Αρη «πραγματικό Ελληνα». Στους δύο τόμους της «ιστορίας χαμένων ευκαιριών», δείχνει με ντοκουμέντα, πού οδήγησαν την Κύπρο, η φιλαρχία, η ανευθυνότητα και η δημαγωγία.
Μια από τις λίγες οάσεις, στην έρημο του ελληνικού «δημόσιου βίου» υπήρξε ο Ευάγγελος Αβέρωφ.
Η Ελλάδα και η φιλελεύθερη παράταξη του οφείλουν πολλά.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [14:19:00]